ସୁଖ ଆସ ତମେ ଅତିକ୍ରମି ବନପଥ ଆଶା ବୈତରଣୀରେ ପୂରିଯାଏ ଶୁଷ୍କ ତଟ।
ପରଦା ସେପାଖେ ଚାନ୍ଦିନୀ ରାତି, ବିଞ୍ଚି ବିଞ୍ଚି ଯାଏ ଆନନ୍ଦର ତାରାଫୁଲ , ଝଲକା ଝଲକା ଦକ୍ଷିଣି ବାଆ, କୋଳେଇନିଏ ଶିରୋମଣୀରେ ସଜ୍ଜିତ ବାଷ୍ପୀୟ ଜଳ ।
ଏଠି ଲୁହରେ ସୂର୍ଯ୍ୟାସ୍ତ ହୁଅ ପ୍ରତିଦିନ ବିପଯ୍ୟାର ବଂଶୀ ବାଜେ ଦିଗ୍ବଳୟରୁ କ୍ରମଶଃ ଛେଉଣ୍ଡ ହୁଏ ଗୋଟେ ସବୁଜ ଗାଆଁ ଯନ୍ତ୍ରଣାର ଯମଦୂତ ସାଜି ସମୁଦ୍ର ଭିଡ଼ିନିଏ ସମସ୍ତଙ୍କୁ କାଳ...
ଈଶ୍ୱର ତ ବିଦ୍ୟମାନ ସଦା ମଣିଷ ପଣିଆର ସୁନ୍ଦର ହସରେ ପଟିଏ ରୁଟି ପାଇଁ , ମୁଠାଏ ଦାନା ପାଇଁ ମେହନତ କରୁଥିବା ସରଳ ନିରୀହ ନିଷ୍କପଟ ମଣିଷଙ୍କ ପେଟର...
ଭାଙ୍ଗିପଡୁଛ କାହିଁକି ? ନଇଁପଡିଲେ ଅନ୍ଧାର ମାଡ଼ିବସିବ , ମାଡ଼ିବସିବ ଯେ ଆଉ ନଛାଡିବା ପାଇଁ ତୁମେ ଡରି ଡରି ମାରିବାକୁ ଭଲପାଇବ କି ?
ଆମେ ଖଟିଖିଆ ଜାତି କେତେ କାଳ ଆଉ କାକୁତି କରିବୁ କାକର ହାତ ପାତି ?
ଗାଁ ଗଡିଆରେ ଗଗନର ଛବି ଏମିତି ଯାଉଛି ପଡ଼ି ଲାଗୁଛି ହଂସ ହଂସରାଳି ଖେଳୁଛନ୍ତି ବୁଡ଼ି ବୁଡ଼ି ...
ବାପା ; ଚାହିଁଦେଲେ ଥରେ ତେଜହୀନ ସ୍ନେହମିଶା ଚାହାଣୀରେ ଲାଗେ,ସ୍ବର୍ଗର ଐଶଯ୍ୟ ମୋ ହାତ ପାହାନ୍ତାରେ ଖସି ପଡୁଛି ଚୁନାଚୁନା ତାରାଫୁଲ ପରି ॥
'ଚୋରି', 'ହତ୍ୟା', 'ରାହାଜାନି'- ସର୍ବତ୍ର 'ଅତ୍ୟାଚାରର' 'ଦଣ୍ଡ' ତଥାପି ଆମେ ସଭିଏଁ ରାବଣ ପୋଡିବାକୁ ରୁଣ୍ଢ
ଜଙ୍ଗଲ ଆଜି ରକ୍ତାକ୍ତ ମଣିଷର ଟାଙ୍ଗିଆ ଚୋଟରେ ।
ଆପଣଙ୍କ ମତାମତ