କାଶ! ନିଦର ବୟସ ଥାନ୍ତା, ସୀମିତ ଶେଯ ଥାନ୍ତା ଶେଯର ବି ବୟସ ଥାନ୍ତା ବର୍ଷ ପରେ ବର୍ଷ ବିତିଗଲେ
କଥାରେ ଆମର ନାହିଁ କମା ଫୁଲଷ୍ଟପ୍ ପରନ୍ତୁ ଆଶାକରୁ ଲେଖାରେ ସଂଦ୍ଧିବିଚ୍ଛେଦ [୪]
ବୋହୂ ମାଆ କଥା ଶୁଣିକି ବୁଢ଼ାର ଆଖି ଲୁହ ଆସେ ଝରି ଦୀର୍ଘଶ୍ୱାସ ଛାଡ଼ି ହାତ ଟେକି କହେ ଏବେ ମୋ ଭରସା ହରି ।
ଦିନରେ ନା ଜହ୍ନରାତିରେ, ଯାହା ବି ହେଉ, ଯେମିତି ବି ହେଉ ଆସିଥିଲା ତ !
ଲୋଡ଼ାନାହିଁ ବେତ ଆମର ଲୋଡ଼ାନାହିଁ ଗୁରୁଘର ପାଠର ମହାମନ୍ତ୍ର, ଉତୁରି ପଡ଼ିଲାଣି, ଫାଇଲ ପରେ ଫାଇଲ୍ ଚାଷ ଆଉ ଦଣ୍ଡି, ଥାଳି, ଭାତହାଣ୍ଡିରୁ ଗୋଟାପଣ ଆମ ଗୁଣାତ୍ମକ ଶିକ୍ଷାର ତତଲା...
ତମକୁ ଶୁଭୁନି କି ଏ ଆର୍ତ୍ତ ଚିତ୍କାର, ଶୁଭୁନି କି କେଉଁ ଅବଳାର କରୁଣ ରୋଦନ ? ଆଜି ତମ ଈଶ୍ୱରତ୍ତ୍ୱ ନଷ୍ଟ ହେଇଗଲା କି, ନା ଭୟରେ କେଉଁଠି...
ମନ କଥା ମନେରଖି ତଥାପି ମୁଁ ହସୁଛି ଅନ୍ଧକାର ରାତି ପରେ ସକାଳ ଆସେ ଶୁଣିଛି ।।
ଦୁଃଖ ମୋତେ ଛୁଇଁଦେଲେ ତମକୁ ମୁଁ ମନେ ମନେ ଖୋଜେ ଅକାଳେ ସକାଳେ ସୁଖର ଖବର ଆସିଲେ ତାକୁ ବାଣ୍ଟିବାକୁ ମଣିଷ ପାଏନା ।
ତୋ କୋଳେ ଜନମିବି ମନେ ଥିଲି ଭାବି କୁଆଁ କୁଆଁ କରି କେତେ ମୁଁ କାନ୍ଦିବି ଆଶା ମରୀଚିକା କଲା ତୋର ଛନ୍ଦ ଫେରେଇ ଦେ ମୋତେ ।।୨।।
ତୁମର ମଧୁର ପ୍ରେମ ପ୍ରତି ଅଙ୍ଗକୁ ମୋର କରେ ଯେ ଅବଶ
ଆପଣଙ୍କ ମତାମତ