ସେମାନଙ୍କ ବର୍ବରତା! କୋଉ ସୀମାକୁ ଚାହିଁଛ ! ସତ ମଣିଷମାନେ ଧର୍ମ ବଦଳାଇଲେଣି !
ଯୌବନ ସମ୍ଭାରରେ ତୁମେ ଉଛୁଳୁଛ ତୁମର ଲାଲ ଓଠରେ ପ୍ରେମର ମଧୁ ଭରିକି ରହିଛି ଜୁଆର ଭଳି ମାଡି ଯେ ଆସୁଛି ଛୁଇଁ ଯାଉଛି ମୋହର ଓଠକୁ କିଛି ବାଧା...
ନୂଆ ଦୁଇ ଆଖି, ନପରାଇ ଦେଖି ଅନ୍ଧାରରେ ଯାଏ ମିଶି ନୂତନ ଓଠଟି ବନ୍ଦ ହୋଇଯାଏ ପାରିବା ଆଗରୁ ହସି ।।
କେବେ ଏମିତ ମୋ........ଗୋଟେ କଥା ମାନ ଯାହା କହୁଛି ମୁ..........ହସିକରି ଟିକେ ଶୁଣ
ବନ୍ଧୁତା ପରି ପବିତ୍ର ସମ୍ପର୍କ ଦୁନିଆରେ ସତେ କାହିଁ କୃଷ୍ଣ ଆଉ ସୁଦାମାଙ୍କ ସମ୍ପର୍କ ଭଳି ରହିଥିବା ଅମର ହୋଇ.......।
ପୂରୁବ ଝର୍କା ସେପାଖେ ଆସ ତୁମେ ସୂରୁଯଟେ ହୋଇ ଭିତର ଓ ବାହାରର ଅନ୍ଧକାର ଅବା କ୍ଳାନ୍ତିତକ ଧୋଇ ପହିଲି ମୂରୁଜ ବୁଣି ଆଭାହିତ ହୁଏ ଧରା ଦିନଟେ ଅଳସ...
ସାସୁ ଶ୍ଵଶୁର ପରିବାର, ସ୍ଵାମୀ ଜୀବନ କର୍ମଧାର ଚାହୁଁ ନଥିଲେ କନ୍ୟା ସନ୍ତାନ ନ ହେଉ ଜନ୍ମ ତୋର ।।
ଶୋଇ ପାରେ ନା ରାତିରେ ଛାତିରେ ତ ମୋର ପରଶ ତୁମ ଲାଗିକି ରହିଛି ଶିହରଣ ଖେଳିଯାଏ ତ ଦେହରେ ତୁମ ପରଶ କୁତୁ କୁତୁ କରେ ।
ମିଳି ତ ଯାଇଛି ଭାଷା ପାରିଜାତ ପଛକୁ ଲେଉଟ ନାହିଁ, ହଟା ଇଂରେଜୀ ମାଧ୍ୟମ ଭାଇ ଜାତି ସ୍ୱାଭିମାନ ପାଇଁ ।
ଘରଦିନେ ଆଙ୍କିଥିଲେ ଭୀମଭୋଇ, ବଳରାମ, ଅଚ୍ୟୁତ, ଅନନ୍ତ ଶୂନ୍ୟଘର, ବ୍ରହ୍ମାଣ୍ଡ ଭୂଗୋଳ, ସେ ଘରର ନଥିଲା ନକ୍ସା କିମ୍ୱା ରଙ୍ଗର ପ୍ରାଚୁର୍ଯ୍ୟ ଶବ୍ଦ ଓ ଭାବରେ ବାନ୍ଧିଥିଲେ ପୁନଶ୍ଚ ସଂସାର...
ଆପଣଙ୍କ ମତାମତ