ଦୁନିଆଁ ଚାହେଁ ଏବେ ଛୁଇଁବାକୁ ମତେ ସତେ ଯେମିତି ତା ପାଇଁ ମୁଁ ଦୁନିଆଁ ଦେଖେ ରୂପ ମୋର କେହି ନ ଜାଣେ ବେଚାରୀ ମୁଁ
ମୋତେ କାଠୁରିଆକୁ ଖୋଜିବାକୁ ହେବ ରାଜାମାନେ ଜଙ୍ଗଲ ସବୁ କାଟିବା ପୂର୍ବରୁ ଖୋଜିବାକୁ ହେବ ।
ଆସିଲା ଦାରୁଣ କାଳବଢ଼ି ଶ୍ୟାମଳ କ୍ଷେତରେ ଗଲା ଚଢ଼ି । ବରଷଟା ତା'ର ହୋଇଲା ବେକାର ଦୁଃଖ ଦୁର୍ଦ୍ଦିନରେ ସଢ଼ି ସଢ଼ି ।।
ମୃଗ ନୟନୀ ସେ ଆଖିର ଚାହାଁଣୀ ନାଲି ଅଧରର ସେ ନିରବତା କାନେ କାନେ ମୋର କହୁଥିଲା ସତେ ତୁମେ ମୋ ଚିରଦିନର ନାୟିକା
ବର୍ଷା ଦିନେ ଉଚ୍ଛୁଳି ପାରେ ପୁଣି କେବେ ବନ୍ୟା ହୋଇ ଭସାଇ ନେଇପାରେ ସଜଡ଼ା ସଂସାର, ନଈ କେବଳ ନଈ ହୋଇଥାଏ, ସମୁଦ୍ର ହୁଏନା,
କଳାଗର୍ତ୍ତର ଅନୁସନ୍ଧାନ ସନ୍ଧାନୀ ମନ ଖୋଜିଛି ବିଜ୍ଞାନର ଚେତନା କେବେ ପରାଜିତ କରିପାରିଛି କି ତୁମ ଅଦମ୍ୟ ଇଚ୍ଛାଶକ୍ତିକୁ ଏ କ୍ଷୀଣ ଶରୀର !
ଭୟର ଶିହରଣ, କାଳେ ଅହେତୁକ ଭାବନାର ଅନ୍ତରାଳେ ଭାଙ୍ଗି ନୀଡ଼ ବନ୍ଧୁତ୍ୱର ଧୃଷ୍ଟତା କରି ବସିଚି ମୁଁ
କୋଳାହଳରେ ହଜି ଯାଇଥିବା ମଣିଷ ପରି ମଠ ମନ୍ଦିର ଚଉହଦି ମାପୁ ମାପୁ ସରିଯାଇ ଥିବା ଜୀବନ ପରି କାହା ପାଇଁ କ'ଣ ତୁମେ, ମୁଁ କୁହେ ତୁମେ ମୋ...
ମେଘରେ ମୁହଁ ମାଜୁଥିବା ପାହାଡ଼ ବୁଡ଼ନ୍ତା ସୂର୍ଯ୍ୟର ରଙ୍ଗ ଅନ୍ୟମନସ୍କ କରେ ଯେଉଁଠି ତା'ର ନାଁ ଚଣ୍ଡିଖୋଲ ଛକ ଏଇଠି ମୋତେ ଓହ୍ଲେଇବାକୁ ହେବ ।
ହିସାବ କରି ଦେଖିଛୁ । କେବଳ ସରଳ ବିଶ୍ୱାସ ଯାହା ମଣିଷ ଉପରେ ରଖିଛୁ ।
ଆପଣଙ୍କ ମତାମତ