ଆମେ ଏବେ ବିଜ୍ଞାନକୁ ଜିତୁଛୁ ମାଛକୁ ଡବାରେ ବନ୍ଦ କରିବାକୁ ସେ ମାଛକୁ ମଧୁର ପାଣିରେ ରଖି ନ ଦେବାର ବ୍ୟବସ୍ଥା ଆବିଷ୍କାର କରୁଛୁ
ତୁମେ ଭୁଲାଇଛ କେତେ ଦୁଃଖ କେତେ ଯାତନା ଭରି ଦେଇଅଛ ମନେ ମୋର କେତେ କାମନା ନିଦାଘ ମରୁ ମୋ ଜୀବନ ହୋଇଛି ଯେମିତି ଫଗୁଣ ବନ !
ଶ୍ରାବଣ ଆଖିରେ ଲୁହ ଛାତିରେ ଛାତିଏ କୋହ କଇଁ କଇଁ କାନ୍ଦି କହେ ରାତି ତା'ର କେହି ନୁହଁ !
ଚାଳଘର ସବୁ ପାତାଳି ହେଇଗଲାପରେ ହଜିଲାଦିନ ସ୍ମୃତି ହେଲା ପରେ ଗପ ହେଇ ରହିଗଲା ଚାଳଘର ରଚନା ଖାତାରେ ଉପକାରିତା କି ଅପକାରିତା କଥା ଲେଖା ହେଇ ରହିଯିବ ।
ପୁଷକୁ ପର ଲାଗିବ ବାପାଙ୍କ କାନ୍ଧରେ ଉହୁଁକି ଥାଉ ନ ଥାଉ ସୂରୁଜ ହାପା ନଇଁଥିବେ କ୍ଷେତରେ ।
ଡରୁଥିଲ ପରା ଜନମ ହୋଇଲେ ମୋ ବୋଝ ନ ପାରିବ ସହି ବଡ ଘର ଦେଖି ବାହା ଦେଲେ ପୁଣି ଜଳୁଥିବ ମୋ ଯୂଈ ।।
ମାଆ କୋଳେ ତୋର ପଡ଼ିଛି ଖାଲିରେ ଛାତିରେ ଛାତିଏ କୋହ, ଫେରିବା ବାଟ ତୋ ଚାହିଁ ସେ ବସିଛି ଆଖିରୁ ଝରାଇ ଲୁହ ।।
ଆଉ ତୁମ ବାକି ହିସବ ତକ ଅସୁଲ କରି ନିଅ ।
ତୁ ତ ମାୟା ନିର୍ମାୟା, ପର ଆପଣା ସ୍ୱାର୍ଥ ନିସ୍ୱାର୍ଥର ଗୋଳିଆ ପାଣିରେ ଉବୁଟୁବୁ, କେବେ ପୁଣି ପାଣି ଭଅଁରରେ ଚକ୍କର କାଟୁଚୁ।
ଘରଣୀ ହାତର ପଖାଳ କଂସାରେ ଥାଏ ସେନେହର ପରଶ ମହମହ ବାସେ ଶାଗ, ବଡ଼ିଚୁରା ଖାଇ ହୁଏ ମନ ହରଷ ।।
ଆପଣଙ୍କ ମତାମତ