ସେମିତି କେହି ଜାଗା ମନ୍ଦ ନୁହେଁ କେହି ମଣିଷ ମନ୍ଦ ନୁହଁନ୍ତି ସବୁ ନିର୍ଭର କରେ ନିଜ ଉପରେ ଆଜି ଯାହାକୁ ଛାଡି ଯିବାକୁ ଇଚ୍ଛା ହେଉନି ସିଏ ବି...
ତା ଭିତର ଦେଇ ଧୁଆଁଳିଆ ଲୁହର ବାମ୍ଫରେ ବତୁରା ମୋ ମନ ନିରବ ନିଶ୍ଚଳ ପଡିରହେ - ମୁର୍ଦ୍ଦାରର ଇଚ୍ଛା ପରି
ରାଜା ଥିଲି ମୁହିଁ, ଏବେ ମଧ୍ୟ ରାଜା ତପ୍ତ ରୁଧିରର ଶରୀର ମୋର, ଅସାଧାରଣ ମୁଁ ନୁହେଁ ସାଧାରଣ ମୁଁ ସେହି ପୁରୁଣା କ୍ଷତ୍ରିୟ ବୀର ।
ପ୍ରତି ଅଙ୍ଗ ଦାନ କରେ ମାନବ ସେବାରେ, ଯା ଔଷଧି ଲାଗିଯାଏ ଅସାଧ୍ୟ ରୋଗରେ । ସେ ବୃକ୍ଷ କାନ୍ଦୁଛି ।
ମରଣ, ଜନ୍ମ, ମିଳନ, ବିଚ୍ଛେଦ, ରୋଗ, ବ୍ୟାଧି, କ୍ରୋଧ, ପ୍ରତିଶୋଧ, କେତେ ରଙ୍ଗ ବେରଙ୍ଗ ଖେଳ, ରସାୟନର ପ୍ରୟୋଗଶାଳାରେ ! !
ମୋ ଛାଇ ନ ହେଲେ ନାହିଁ ତୁମ ଛାଇ ହୋଇ ରହିବାକୁ ଟିକେ ମନ ଖୋଲି ଦିଅ କହି ଏଇ ଅନୁରୋଧ ତୁମ ପାଇଁ ।।
ମଲାମାଟି ଶୁଖିଲା ଓଠରେ ସହସ୍ର ଉଲ୍ଲାସ କଥା କହେ ନିର୍ଜୀବ, ନିଥର ବର୍ଷା ପଡ଼େ, ଫୁଲ ଫୁଟେ ଝରିପଡ଼େ ସାତବର୍ଣ୍ଣି ରଙ୍ଗ !
ଭଲ ଲାଗେ ସେତେବେଳେ ହଜିଯିବାକୁ ସେଇ ଅତୀତ ସ୍ମୃତିରେ ସତେ ଯେମିତି, ସବୁ ସୁଖ ସପନ, ଆବେଗ ଆଉ ଆଶାକୁ ହଜାଇଛି ମନ ସେଇ ବନାନୀରେ ।
ଜମି ବିକ୍ରି ହେଲା ଶାଗ ମୁଗରେ, ଢିଅରୁ ଅଧେ ଛାଡ଼ି ଦେଇଗଲା ଦାଦିକୁ ବରଷେ ନ ପୁରୁଣୁ ବାପ, ମାଆ ଭିତରୁ ବାପ ଗଲା ଆରପାରି-ମାଆକୁ ଗଣ୍ଠିଲି କରି ନେଇଗଲା...
ତା'ର ନିଶାସକ୍ତ ଦୃଷ୍ଟି କହୁଥିଲା କି କାଲି କାଲି ହିଁ ଆସିବ ତୁମେ ହୋସ୍ ଉଡ଼େଇ ସାରିଛ ତୁମକୁ କାଲିର ଖବର ନାହିଁ ତୁମେ ଯେଉଁଠି ଅଛ ପ୍ରକୃତରେ ତୁମେ...
ଆପଣଙ୍କ ମତାମତ