ଅଶେଷ ପାଇଛି ସ୍ନେହ ଶ୍ରଦ୍ଧା ଆଶିର୍ବାଦ ଧାରା,
ଅନୁଗ୍ରହ ଆକାଶେ ପ୍ରକାଶେ ଦିବ୍ୟ ଜ୍ୟୋତିଧାରା ।
ନିଭୃତ ଅନ୍ତରେ ବିଭୁ ଧ୍ବନି ଶୁଭେ ମନ୍ଦ ମନ୍ଦ,
ଜୀବନ ମନ୍ଦିରେ ପ୍ରସରେ ଭକ୍ତିର ସୁଗନ୍ଧ ।
ଝରୁ ଥାଉ ଝର ଝର ଅବିରତ ଅନୁରାଗ,
ମାନସେ ଲେଖଇ ନୂଆ ଆଲୋକର ଅଭିରାଗ ।
ଅନୁଭୂତିର ନୀର ହେଇ ଜୀବନ ଧାରା ବହେ,
ସୃଷ୍ଟିର ସୌନ୍ଦର୍ଯ୍ୟ ତହିଁ ଅନନ୍ତ ସ୍ବରୂପେ ରହେ ।
ଜଗତ କଲ୍ୟାଣେ ଜାଗୁ ଭାରତୀର ମହାଭାବ,
ଜ୍ଞାନର ଜ୍ୟୋତିରେ ହେଉ ସତ୍ୟଧର୍ମର ଉଦ୍ଭବ ।
ସତ୍ୟର ସନ୍ଧାନେ ଚାଲୁ ମାନବ ମାନସ ରଥ,
ଧର୍ମ ନୀତି ପୂର୍ଣ୍ଣ ହେଉ ଜୀବନ ଶାଶ୍ୱତ ପଥ ।
ସାହିତ୍ୟ ସାଧନେ ମସୀ ମୋର ହେଉ ସତ୍ୟ ସାକ୍ଷୀ,
ଶବ୍ଦର ସଙ୍ଗୀତେ ଶୋଭୁ ଜୀବନ ଶ୍ରୁତିର ରାକ୍ଷୀ ।
ସ୍ରୋତସ୍ଵିନୀ ସମ କବିତା ଝରୁ ଭାବନା ମୋର ,
ମନର ମୁକୁରେ ଚିତ୍ରିତ ହେଉ ଅମୃତ ଧାର ।
ଶବ୍ଦ ବ୍ରହ୍ମ ତତ୍ତ୍ୱ ହେଉ ମୋର ଜୀବନର ଧ୍ୟାନ,
ଲିପିର ରୂପେ ଜାଗୁ ଅକ୍ଷରର ଅମୃତ ଜ୍ଞାନ ।
ସୃଷ୍ଟିର ସ୍ୱରେ କମ୍ପିତ ହେଉ ଦିବ୍ୟ ମନ୍ତ୍ର ଧାରା,
ନିରବର ସାଧନେ ମୋକ୍ଷ ଶାନ୍ତିର ଅଭିସାରା ।
ଗୁରୁ ଗମ୍ଭୀର ଚିନ୍ତା ହେଉ ମୋର ଶବ୍ଦର ଶକ୍ତି,
ବୁଧ ଚିତ୍ତ ଆକର୍ଷୁ ତହିଁ ଜ୍ଞାନର ଦୀପ୍ତି ଭକ୍ତି ।
ସୃଜନ ସମୁଦ୍ରେ ତରଙ୍ଗ ହେଉ ଆତ୍ମାର ସ୍ୱର,
ଦିବ୍ୟତାର ପରଶ ଲଭୁ ତହିଁ ନଶ୍ଵର ନର ।
ଅନୁଭବ ଅକ୍ଷରେ ଆଙ୍କି ମନର ଅଭିଲାଷ,
ସତ୍ୟର ସାଧନା ପଥେ ହେଉ ଜୀବନ ପ୍ରକାଶ ।
କଳମ ହେଉ ସାକ୍ଷୀ ମୋର ଶାଶ୍ୱତ ସୃଜନର,
ସାହିତ୍ୟ ହେଉ ସେତୁ ମୋର ମନ ସଙ୍ଗେ ଭାବନାର ।
ଭାବନାର ଭାସ୍କର ଆଲୋକ ପ୍ରକାଶୁ ହୃଦୟେ ,
ସୃଷ୍ଟିର ସେ ଅମୃତ ଧାରା ହେଉ ଚେତନା ମୟେ ।
ଶବ୍ଦର ମାଳିକା ହେଇ ଗଢ଼ୁ ଜୀବନର ସୂତ୍ର
ସତ୍ୟ ସୁନ୍ଦର ଚେତନାରେ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ହେଉ ମନ୍ତ୍ର ।
ସାଧନାର ପଥେ ଚାଲି ଜୀବନ ହେଉ ନିର୍ମଳ,
ଶବ୍ଦର ସାରଥୀ ହେଇ ଚିତ୍ତ ହେଉ ସୁକୋମଳ।
ପ୍ରତି ଅକ୍ଷରେ ଅନ୍ତରାଳେ ରହୁ ଜୀବନର ସତ୍ୟ,
ଉଦ୍ଭାସିତ ହେଉ ମାନଵର ଅନନ୍ତ ମହତ୍ତ୍ ୱ।
ସ୍ନେହ ଶ୍ରଦ୍ଧାର ସ୍ରୋତ ହେଉ ମୋର ସୃଜନ ଧାରା,
ଭକ୍ତି ସଂଗୀତେ ମିଳୁ ଆତ୍ମାର ଦିବ୍ୟ ଅଭିସାରା ।
ଜଗତ ମଙ୍ଗଳେ ହେଉ ମୋର କଳମର ଯାତ୍ରା,
ସାହିତ୍ୟ ହେଉ ମୋର ଜୀବନର ପବିତ୍ର ମନ୍ତ୍ରା ।
ଅନନ୍ତ ଆଶୀର୍ବାଦେ ଜୀବନ ହେଉ ଶୁଭ ଧାମ,
ଶବ୍ଦ ବ୍ରହ୍ମ ସ୍ପର୍ଶେ ମିଳୁ ଆତ୍ମାର ଶାଶ୍ୱତ ଧାମ ।
ଭାରତୀ ଭାବନାରେ ହେଉ ଚିରନ୍ତନ ପ୍ରକାଶ,
ସାଧନାରେ ଫୁଟୁ ଜୀବନର ଅମୃତ ଉଲ୍ଲାସ ।
