କୁନି ଶରୀରଟି ଶବ ପାଲଟେ ପିଚ ପିଚ ଅନ୍ଧାରରେ ମିଶିଯାଏ କୁଆଁ କୁଆଁ ରାବ ସୁନ ସାନ ଜୀବନର ରାସ୍ତା
ପୂର୍ବର ସୁରୁଜ ଉଅଁ ନାହିଁ ଆଉ ଆଜି ମୋଟେ ରହିଯାଅ ଯେଉଁଠି ତ ଅଛ ଅଟକି ଯାଅ ପାହାଡ଼ ପଛରେ ରାତି ତ ନପାହୁ ।
ମୁଁ ଯେ ତା ସଚ୍ଚୋଟ ସାଥୀ ଦେବିନି ଧୋକା ତାକୁ ଜୀବନରେ ରହିଥିବି ପଡ଼ି ତା ସହ ବନ୍ଦ ହେଲା ଯାଏ ତା ଆଖି ।
ମୁଁ ତୁମକୁ ଇସାରା କରିବି କିଛି ନକହିବା ପାଇଁ, ଇଙ୍ଗିତ କରିବି ତୁମକୁ ମୋ ଦେହରେ ମିଶିଯିବା ପାଇଁ ।
ଈଶ୍ୱର କ'ଣ ରକ୍ତ, ମାଂସ , ହାଡ଼ର କୋଷରେ ଗଢ଼ା କୋଉ ବରଦିଆ ଦେବତା ଯେ ଛୁଇଁ ଦେଲେ, ତାଙ୍କ ବଡ଼ପଣିଆ ମାରା ହୋଇଯିବ ?
ପୁଣି ମୋ ଠି ଅଛି ଔଷଧ ଗୁଣ ଜାଣ ନାହିଁ ଯଦି ବିଜ୍ଞଠୁ ଶୁଣ ।
ସେ ନଦୀ ଆମ ମାଆ ଗଙ୍ଗାମାତା ତା ନାଆଁ
ଆତଙ୍କର ଛାଇ ହୋଇ ଛପି ବସିଥାଏ ଅନ୍ଧାର ଭିତରେ ସୁଯୋଗ ଅପେକ୍ଷାରେ ।
ପାଟିରେ ଟିକେ ଦେ' ନିର୍ମାଲ୍ୟପାଣି, କିଏ ଜଣେ କହିଲେ କୋକେଇ ସଜାଡ଼, ଡେରି ହଉଛି ପିଲାଏ ଅଛନ୍ତି ଭୋକରେ !
ଏକ ଉଦ୍ଭ୍ରାନ୍ତ ଭାବନା ଓ ଭ୍ରାନ୍ତି, ଭ୍ରାନ୍ତିରୁ କ୍ଳାନ୍ତି....କ୍ଳାନ୍ତିରୁ ଆସକ୍ତି ଆସକ୍ତିରୁ ବିରକ୍ତି ଓ ସ୍ଵଗୋତକ୍ତି ଅଥଚ ନାହିଁ ସେଠି ଶାନ୍ତି ।
ଆପଣଙ୍କ ମତାମତ