ସୂର୍ଯ୍ୟ ଖସି ପଡିଲେଣି ପାହାଡ଼ ଖୋଲକୁ ମୟୂରମାନେ ଓଦାଲୁଗା ପିନ୍ଧି ନାଚିଲେଣି ପତ୍ରଗହଳରେ ।
ନିଃଶ୍ବାସ ପ୍ରଶ୍ୱାସେ ରହିଥାଏ ଆମ ସଂଗତରେ ବୃକ୍ଷ ବିନା ଚାଲିପାରିବ କେ ଜୀବ ଜଗତରେ ।।
ସମତାର ଛିଟାରେ ଖୋଲି ଯାଇଛି ତୋର ଛଦ୍ମବେଶ ତୋର ଆଜି ଖେଳ ଶେଷ !
କଥାଠୁ ବେଶୀ ମନଛୁଆଁ ତମ ହାତ ଲେଖା ସେଇ ସବୁ ପ୍ରେମ କବିତା ।
ଜାଣେ ମୁଁ ..ବଦଳିଛି ସମୟ.. ଆଗେଇଛି ବୟସ.. କିନ୍ତୁ ମନ ମୋର ସେଇଠି ସେମିତି ନିଶ୍ଚଳ..
ଗୋଟିଏ କଂସର ସେଦିନ କରିଥିଲ ଦମନ ଆଜି ଏ ପୃଥିବୀ ଲାଗେ ମଥୁରା ସମାନ ପୁଣିଥରେ କଂସର ଦମନ ପାଇଁ ଆସ ଗୋ ତୁମେ କୃଷ୍ଣ ।
ଜଣାନାହିଁ କେତେବେଳେ ଲିଭିଯିବ ସାରାବ୍ରହ୍ମାଣ୍ଡର ଏକମାତ୍ର ଜୀବନ୍ତ ଗ୍ରହ ସବୁଜ ସୁନ୍ଦର ଶାଦ୍ବଳ ପୃଥିବୀ ମଥାରୁ ସଧବାର ସିନ୍ଦୁର ଟୋପା !
କନ୍ଦର୍ପ କହିଲେ ଆପଣ ଯାହାକୁ ବୁଝନ୍ତି ଇଏ ନୁହେଁ ସେଇ ଭଦ୍ରଲୋକ ଫୁଲ ଶର, ରତି ଓ ମେନକାଙ୍କ ସହ ବାବୁଙ୍କ ଅପଡ଼ ।
ପୂଜ୍ୟ ପବିତ୍ର କୁମାର ଭାଇ ! ନୀଳ ଆକାଶରେ ତମେ ଧ୍ରୁବ ପ୍ରହଲ୍ଲାଦ ଜ୍ଞାନୀ ଗୁଣି ସାଧୁ ସନ୍ଥଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ତମ ଆତ୍ମା ଗଉରବ ।।
ଆମେ କର ଯୋଡି, ତୁମ ଚରଣରେ ଅର୍ପିତ ଏ କ୍ଷମାର ପ୍ରାର୍ଥନା ଅପେକ୍ଷା କରିଛୁ ଆର ବରଷକୁ ପୁଣି ଭେଟିବା ହେ ଗଜାନନ ।।
ଆପଣଙ୍କ ମତାମତ