ଏବକୁ ବୟସ ସତୁରୀ ପିତା: ଗୋଖେଇ, ଜାତି:- ଚଷା ବାସସ୍ଥାନ ନିଜିଗାଁ, ପଧାନ ପଡ଼ା ।
ମଜା ଲାଗେ ହାରିବାକୁ କୁଆଁରୀ ପଣିଆ ଅପହଞ୍ଚ ଖରାବେଳେ ଅବା ରାତି ଥାଇ ନିଦ ଭାଙ୍ଗିଗଲେ ସକାଳର ଅଳସ ଶେଯରେ ମନେହୁଏ ଯାହା ସବୁ କବିର କବିତା ପରେ ପରେ...
ସେ ଯୁବକଟିର ବ୍ୟାକୁଳତାକୁ ଭାଙ୍ଗି ଗଢ଼ି ଆଲୋଚନା ଶୁଣି ସେ କଠୋର ଦିଶନ୍ତିନି ଯାହା ତାଙ୍କ ଭିତରେ ଉକୁଟେ ବାରମ୍ୱାର
ନାରୀ ମନ ନଦୀ ପରି ସପନରେ ଭରା ତା' ଲାଗି ପ୍ରିୟ ତା'ର ପାହାନ୍ତିଆ ତାରା ଚାହେଁ ସେ ତ ନଦୀ ହୋଇ ଯାଆନ୍ତା ବହି ।
ମୋ କବିତାରେ ଜହ୍ନକୁ କେତେ ଗାଳି ଦେଇଛି, ଜହ୍ନକୁ କଳଙ୍କିନୀ କହି ତୁମକୁ ସୁନ୍ଦରୀ କହିଛି ।
ମାଟିରୁ ଆକାଶ ନିଶ୍ଚିନ୍ତ ପ୍ରତିଶ୍ରୁତିର ସେଇ ଅନନ୍ୟ ମୁହୂର୍ତ୍ତ ପାଇଁ ପ୍ରତୀକ୍ଷାର ସବୁ ଯନ୍ତ୍ରଣା ଭିତରେ
କଲମର ସାଉଁଳା ଭାଷାରେ ଆଖି କାମ ଉଚ୍ଚାଟନ ଖଇ ଫୁଟେ ଦେହ ମନ ଛୁଞ୍ଚିରେ ପାଦ ଥାପି ଖସ ଖସ ଚମ ଯଉବନ ।
ହେତୁ ହେବା ଦିନୁ ଶୁଣି ମୁଁ ଆସିଛି ସେଇ ସ୍ତବକଟି ଜନ୍ମ ଅବା ମୃତୁ୍ୟ କାହା ହାତେ ନୁହେଁ ।
ପ୍ରେମ ପାହାନ୍ତି ସକାଳକୁ ଘେରି ରଖିଥିବା ଶୀତଳ ଶିଶିର ବିନ୍ଦୁ, ବୁନ୍ଦାଟା ସ୍ପର୍ଶରେ ଶିହରଣ ହୁଏ ଉଚ୍ଛୁଳଇ ପ୍ରୀତି ସିନ୍ଧୁ
କବିତାକୁ ଭେଟିବାକୁ ନିର୍ଦ୍ଦିଷ୍ଟ ସମୟର କ'ଣ ଦରକାର ? କବିତା ତ ବିଛେଇଛି ତା'ର କୋମଳ ପଣତ ଭୂମିରୁ ଭୂମା ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ।
ଆପଣଙ୍କ ମତାମତ