ଶଳା ତାର ଆଜି ଘରକୁ ଆସୁଛି ଯୋଗାଡ଼ରେ ଅଛି ସିଏ ମାଆକୁ ଡାକ୍ତର କିଏ ଦେଖେଇବ ମନକୁ ମୋ ପାପ ଛୁଏଁ ।
ଲୁହ ନଈ କୂଳେ ଘର କରିଯିଏ ହସର ମଳୟ ଖୋଜୁଥାଏ ଆଖିରେ ନ ଥାଇ ଟିକିଏ ବି ନିଦ ସୁଖ ସପନକୁ ଝୁରି ହୁଏ ବାମନ ହୋଇ ମୁଁ ଜାଣେନା...
ମୁଁ ଛୁଇଁଛି ମୋ ଗାଁ ମାଟିକୁ ସେଥିରେ ପାଇଛି ପୁନେଇଁ ଜହ୍ନର ଶୀତଳତା ଗେଣ୍ଡାଳିଆର ଝାଡ଼ି ଦେଇଥିବା ପର କେତୋଟିର ଚିହ୍ନ, ପବନରେ ଝୁଲୁଥିବା ଧାନକେଣ୍ଡାର ଅସରନ୍ତି ଆନନ୍ଦକୁ ।
ଅରଣ୍ୟର ସରୀସୃପ ମୁଁ ପୁଣି ଆଉଥରେ ଖେଳରେ ବିଭୋର ମୁଁ ଶୁଣେ ମୋ ଆଦିମ
ଚେତନାରେ ଶ୍ରୀ ଚୈତନ୍ୟ ହୋଇ, ସେ ବନ୍ଧାଥାନ୍ତି ଅନାବିଳ ମମତାରେ
ମୁଗ୍ଧ ବିଭୋର ତନୁ ମନ ମୋର ମିଶି ବି ସାଗର ବୁକେ ଯାଇ, ହେଲେ ମୁଁ ଜାଣିଛି ବୃଥା ମୋ ସପନ ମୁଁ ଯେ ଦିଗହଜା ମରୁନଈ !
ଖୋଜୁଚନ୍ତି ଗଣଦ୍ରୋହୀମାନଙ୍କୁ ହାଣ୍ଡିରେ, ଫାଣ୍ଡିରେ ସରକାର ଅଫିସ ପାଇଖାନା ଆଉ ପାର୍ଲିଆମେଣ୍ଟ୍ ମନ୍ଦିର, ମସ୍ଜିଦ୍ କି ରାଜଧାନୀ ମଇଦାନରେ ।
ତୁମେ ମତେ ସାଉଁଟିଲ, ସଞ୍ଜିବନୀ ଜଳ ସିଞ୍ଚି ତୁମେ ମତେ ଜିଆଁଇଲ ।
ନୀଳ ନୀଳ ସେଇ ନିରବତା ଆଖି ସେ ଆଖିରେ କିଛି ଅକୁହା କଥା, ବର୍ଷା ଛିଟା ସାଥେ ମିଶିଗଲା ପରେ ଲାଗୁଥିଲା ସତେ ଭାରି ମିଠା ।।
ସବୁ ରାତି ସପନରେ ଝରୁଥିବା ଅସରନ୍ତି ଜ୍ୟୋତ୍ସ୍ନାର ନାମ, କିଏ ଦେଲା ପ୍ରେମ. . . !
ଆପଣଙ୍କ ମତାମତ