ଆଗୋ ବିଭାସିନୀ ବିରହିଣୀ ମୃଗାକ୍ଷୀ ସଖି ମୋର ତମେ ମନାସିବ ମୋ ପାଇଁ ମଧୁ ପ୍ରୀତି ଝର ।
ଧନ୍ୟ ସେ ବଢ଼ାଇ ମୋତେ ଜେ ଗଢିଲେ ଏତେ ସୂକ୍ଷ୍ମ ତାଙ୍କ କାମ ସପ୍ତ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ଭିତେ ଅନ୍ୟତମ କଲେ ବଡ଼ ଥିଲା ତାଙ୍କ ପଣ ।
ଡଷ୍ଟବିନ୍ ସିନା ମୂକ ବସ୍ତୁ ଟିଏ ସହିବା ଛଡ଼ା ନାହିଁ ତା ଗତି , ତଥାପି ବିବେକେ ତାର ସହିଛି ଆମଠୁ ବେଶୀ ଶକତି।
ବଡ଼ ଠାକୁର ବଳଦେବ ସେତ ତୁଳସୀ ପ୍ରାଣ ବଲଭ
ମୋ ହାତର ଦା’ଛୁଆଁ ପାଇବାକୁ ସେ ଚାହିଁଚି କେବେଠୁ, ନିଜ ସୁନେଲି ରୂପକୁ ଭାବି ନିଜ ଉଜୁଡା ସୌନ୍ଦର୍ଯ୍ୟକୁ ଅଜାଡି ଦେଇ ସିଗ୍ଧ ମାଟି କୋଳରେ.. ଗୋଟେ ସ୍ଵପ୍ନ ସନ୍ଧାନରେ...
ମୁଁ ପଞ୍ଜୁରୀ ରେ ବନ୍ଦୀ ଶାରୀ ନୁହେଁ ମୁକ୍ତକାମୀ ପକ୍ଷୀଟିଏ ।।
ଆପଣା ମନର କଥା ମାନ ବୁଝିବାରେ ଯଦି ଯାଏ ଦିନ ସମୟ ସରିବ ମନ ଦଵିଯିବ ଜୀବନ ହୋଇବ ଅଗ୍ନି ବନ ।।
ବର୍ଷା କାହିଁକି ଝରିଯାଏ ଝର୍କା ସେପଟେ, ଖାଲି କଣ ଭିଜାଏ ବତୀ ଖୁଣ୍ଟ ଖୋଲା ବଗିଚା?
ଛୁଟୁଥିବା ସେ ପ୍ରୀତି ର ଯମୁନା ସକାଳୁ ସକାଳୁ କିଚିରି ମିଚିର କରି
କେମିତି କହିବି ଦୁଇ ମୁଲକରେ ତୁମ ଆଉ ମୋ ମଧ୍ୟରେ ଅଦୃଶ୍ୟ ପାଚେରି
ଆପଣଙ୍କ ମତାମତ