ଭଲ ଲାଗୁଥିଲି ଯଦି ମୁଁ ତମକୁ କହିଲନି ମନ ଖୋଲି ,
ତମ ହସ ଶୁଭେ ପରଜାପତିର ହସ
ତୁମେ କଣ ଉଷୁମ ତାତିର ଛୁଆଁ ଦେଇପାରିବ ପ୍ରୀତିର ଚିଙ୍ଗାରୀଟିଏ ହେଇ,
ଦିଗ ହରା ହୋଇ ବସିଥାଏ ମୁଁ ଏକ ବୃକ୍ଷ ତଳେ ।
ତୁମେ ଯାଅ ବାପା, କାଲି ଆସିବ । ହୁଏ ତ ଗୋଟିଏ ନୂଆ ସକାଳ ଆମ ପାଇଁ ଅପେକ୍ଷା କରିଛି ।
ଝରକା ଆର ପାଖେ, କଜଳ ପାତିଆ ବାଦଲ ଖଣ୍ଡ ଗୁଡ଼ିକରେ, ଲୁଚକାଳି ଖେଳୁଥିଲେ,
ସରିତା ଛିଡା ହୋଇ ଥିଲା ନିର୍ବିକାର ଭାବେ ତାର ଏଇ ସଦ୍ୟ ଲଣ୍ଡା ମୁଣ୍ଡ ନେଇ । ତାର କଳା ମଚ ମଚ ଘନ କେଶ ର ବେଣୀ ଟି...
ଅଭାବ.. ଅଛି ଲୋ ବୋଉ.. ବାସ ତା ସ୍ୱରୂପ ବଦଳି ଯାଇଛି…ଏଇ କିଛି ବର୍ଷ ଭିତରେ !!!
ଅସ୍ପଷ୍ଟ ଅସ୍ପଷ୍ଟ ... ବୁଦ୍ଧଂ ଶରଣଂ ଗଚ୍ଛାମି..ସଙ୍ଘମ୍ ଶରଣଂ...ଧର୍ମଂ....
ମନ ଆକାଶର ଅନେକ ରୂପ କେବେ ଧଳା ପୁଣି କେବେସେ କଳା
ଆପଣଙ୍କ ମତାମତ