ତେଜିଦେଲି, ଦେଖ କିପରି ଜଳୁଛି ସଳିତା ମୋ ରସସ୍ନାତା
ପଲକ ନପଡୁ ତମ ହରିଣୀ ନୟନେ ଚାହାଣି ମଦନ ଶର
ମୁଁ ଥିଲି ଏକା ମନର ଦେଶରେ ସେ ଥିଲା ଏକ ସରଗ ରାଇଜେ ଦୁହିଁଙ୍କ ହୃଦୟ ମନ ଗୋଟିଏ ହେଲା ବୋଧେ ପୂର୍ବ ଜନମର ସମ୍ପର୍କ ଥିଲା
ରାତି ପରେ ରାତି ବନିବା ସଶକ୍ତା ଜଳୁଥିବା ହୁତ-ହୁତ ନିଆଁ ରେ ସେକିବା ବଞ୍ଚାଇ ଦେବା ମୃତ ଶିଶୁ ଶୋଷି ନେବା ଜୀବନ୍ତ ଦେହରୁ ରକ୍ତ ।
ଚଗଲା କହ୍ନେଇ କ୍ଷୀର ସର ଖାଇ ଲୁଚି ପଡ଼ିଅଛି କାହିଁ, ଗୋପପୁର ସାରା ଖୋଜି ସାରିଲୁଣି କୋଉଠି ସେ ମିଳୁ ନାହିଁ ।
ଭାବନା ରାଇଜେ ଥିଲୁ ଅଳଙ୍କାର ଗଲାଣି କବର ହୋଇ ପାନ୍ଥଶାଳାର ସେ କୋଠରୀ ଭିତରେ ଆଜି ବି ରହିଛି ଚାହିଁ.....!!!!
ତୋ ବିନା ଯୋଗୀ ମୋ ରାତି ଦିନ ମୋ ମରୁବାଲି ଖୋଜେ ଏ ମନ ସବୁ ପ୍ରହର
ପୁଣି ଖୋଜା ହେବ, ବାହାରିବ ଝଡ଼ା ଝୁଡି ହୋଇ ତା ପରେ ପୁଣି ଇଷତ ରଙ୍ଗ ବି ଲାଗିବ ନ ହେଲେ କେମିତି ସତେଜ ଦିଶିବ କହିଲ ମଞ୍ଚ ଉପରେ...
ମୋ ଦୁଃଖ ମୋର ମୋ ଏକାନ୍ତ ନିଜର ସେଥିରେ ଭାଗ ନାହିଁ, ଟିପେ ହେଲେ ବି ତମର ।
ହେଇ ଦେଖୁନ ଶବ୍ଦର ହୁତାଶନ ବହ୍ନିରେ କେମିତି ଜଳୁଛି ଶ୍ରୀଲଙ୍କା ହୁତ ହୁତ ହୋଇ
ଆପଣଙ୍କ ମତାମତ