ପାରୁଛୁ ତୋ ସାଜ "ସ୍ଵୟଂ-ସିଦ୍ଧା" ରଖ ତୋର ଦିବ୍ୟ ପାଦ ସବୁରି ଉର୍ଦ୍ଧରେ
ଚାହିଁ ଦେଖ ଗୋ ସଜନୀ ଆସିଛି ମୁଁ ଦେବଦାସ, କୋଳେ ମୋତେ ନିଅ ସଖୀ ଆଗୋ , ମୋ ପାରୁ, ମୋ ଚନ୍ଦ୍ରା ଚାରୁହାସ .....।
ମରି ଯାଉଛି ପ୍ରେମ, ଆତ୍ମୀୟତା, ବନ୍ଧୁତ୍ବ, ସୌହାର୍ଦ୍ଦ୍ୟର ସ୍ନେହାବୀଳ ଶବ୍ଦ ଆଧୁନିକତାର ବିଶାଳ ଦୁର୍ଗରେ, ସମାଧିସ୍ଥ ହୁଏ ସମ୍ପର୍କର ଅବ୍ଦ ।
ଛାପ ସ୍ପଷ୍ଟ ଦିଶେ- ଜଣେ ସ୍ଵାଧୀନତା ସଂଗ୍ରାମୀର ।
ତୁମ ପରିବାର ନିତିପ୍ରତିଦିନ ତୁମ ଉପସ୍ଥିତି ଖୋଜେ ତୁମ ଉପଦେଶ ଅନୁପସ୍ଥିତିକୁ ପ୍ରତି ନିଷ୍ପତିରେ ଝୁରେ
ଦରିଆର ଜୁଆର କୁ ବସି ମୁଁ ଗଣୁଛି ଜୁଆର ଦରିଆର ପ୍ରେମେ ବନ୍ଧା ଅଛି, ତୋ ଆଖି ଚାହାଣି ପ୍ରିୟା ମନର ଭାଷା କହିଲୁ ନି ଖୋଲି କଲୁ ଲୋ...
ମନ ତଳ ଏଇ ଛୋଟିଆ ଯାଗାରେ ବିଛେଇ ହେଇଚ ତୁମେ ଶୀତଳ ଭାବନା ସ୍ପର୍ଶରେ ତୁମରି ମନର ଦରଜ କମେ ।।
ବିଦେଶରେ ତ ପାଠ ପଢିବେ, ନେତା ମନ୍ତ୍ରୀଙ୍କର ଛୁଆ । ଦେଶର ଶିକ୍ଷା ବ୍ୟବସ୍ଥା ପାଇଁକି, ସେ ଧ୍ୟାନ ଦେବେ ଅବା କିଆଁ ।
ଆଖିଆଗରେ ଦେଖାଅନି ତୁହାକୁ ତୁହା ମୁଣ୍ତ କଟାର
ନୀରବରେ ଦେଖୁଥିବୁ ଆଉ ସାକ୍ଷୀ ହୋଇ ରହିଥିବୁ ଆଉ କେହି ବୁଝୁ କି ନ ବୁଝୁ, ତୋ ଆଉ ମୋ ଯୋଡି କେଇ ଯୁଗର ।
ଆପଣଙ୍କ ମତାମତ