ପାଅ କି ନ ପାଅ ଭଲ ତୁମେ ମୋତେ ଦେବ ଯଦି ଦିଅ ଜହର ସବୁବେଳେ ମତେ ଭଲ ପାଇବାକୁ ଖାଲି ତୁମ ଅଧିକାର ।
ପିଲାଦିନର ସେ ଧୂଳିମାଟି ଖେଳ କେତେ ମଜା ଲାଗୁଥିଲା ବାଲୁକା ଉଆସ ଗଢିଦେଇ ପୁଣି ଓଠ ମୋର ହସୁଥିଲା ।।
ସବୁଜିମା ଲୋଡ଼େ, ବୈଶାଖୀର ଧକ୍କାରେ ପିଞ୍ଜରା ଦେଖାଇ ଆକାଶ ଆଡେ ଲମ୍ବିଥିବା ଥୁଣ୍ଟା ଗଛ ।।
ଜୀବନ କେବେ କାର୍ତ୍ତିକ ଧର୍ମ ହୃଦୟ ଧୋଇ ଦିଏ, ଜୀବନ କେବେ ମାର୍ଗଶୀରର ପୁରାଣ ପଢୁ ଥାଏ ।
ଆଖି ଖୋଲିଲେ, ଆଖି ବୁଜିଲେ, ଆଖି ଆଗେ ଆସ ତୁମେ ।
ଆଉ ଟିକେ ଗଭୀର ହେଲେ ରାତି ଭାରୀ ଲୋଭନୀୟ ହାତ ଠାରି ଡାକେ – ‘ଆ, ମିଶି ଯା ମୋ ଭିତରେ’ ଏଠି କିଛି ଭେଦାଭେଦ ନାହିଁ ଉଚ୍ଚ ନୀଚ...
ମଳୟରୁ ଭାସିଆସେ ଚନ୍ଦନର ବାସ୍ନା ବାସନାର ପଟୁଆର ସାଜେ
ଜୀବନ ଜୀବିକାର ଧାନ କ୍ଷେତ, ଧୀରେ ଧୀରେ ମଉଳି ଚାଲିଛି ଓଠରୁ ହସର କୁସମ, ଉଡି ଯାଇଛି ଖୁସିର ରଙ୍ଗୀନ ପ୍ରଜାପତି, ଶୁଖି ଚାଲିଛି ଉଲ୍ଲାସର ଚିରସ୍ରୋତା ନଦୀ ।
ମନ୍ଦିର ରୁ ମନ୍ଦିର, ବିୟୋଗରୁ ବିଭାଘର ଉପସ୍ଥିତି ତାର ପ୍ରତି ଉତ୍ସବର ଉଦ୍ୟାନେ, ସଫଳତାର ସାବାସୀ କିମ୍ବା ପ୍ରେମ କି ଉଦାସୀ, ଉଛୁଳେ ମହକ ତା'ର କିନ୍ତୁ ରକ୍ତିମ ବଳିଦାନେ।
ଭୁବନ ମୋହିନୀ ବିଘ୍ନ ବିନାଶିନୀ ମରତ ଓହ୍ଲେଇ ଆସିବେ, ପୂଣ୍ୟର ପ୍ରଦୀପ ଜଳାଇ ଅନ୍ତରେ ପାପକୁ ଧାରାରେ ନାଶିବେ ।
ଆପଣଙ୍କ ମତାମତ