ଏମିତି କି ସତେ ଜୀବନଟା ଏତେ ଅଛୁଆଁ ପ୍ରକାରେ ଜୀବନଟା ବିତେ କେ କୋଳାଏ ମତେ ଗେଲ କରିବାକୁ କେ ରଖଇ ଘୃଣା ସାଇତା ।
ଅକାଳେ ସକାଳେ ମନେ ପଡିଗଲେ ଟିକେ ପୁଣି ଡାକି ଦିଏ ତୁମେତ ଜାଣିଛ ଆହେ ଅନ୍ତର୍ଯ୍ୟାମୀ କାହିଁକି ଏମିତି ହୁଏ ।।
ଆତ୍ମଗ୍ଲାନି ପରିପ୍ରକାଶ କରିବାଟା ଖୁବ କଷ୍ଟକର , ସମ୍ପର୍କକୁ ଦୃଢ଼ କରିବାର ଆତ୍ମବିଶ୍ୱାସ ଯେ , ତା' ଦୃଢ଼ତା ହରାଇଛି ।
ହାତର କଲମ ଖଡ୍ଗ ସାଜିପାରେ ବହି ଓ କାଗଜ ଯୁଦ୍ଧ ଭୂମି ସାଜେ ଦିବ୍ୟଚକ୍ଷୁ ତାହା ଦେଖିପାରେ ।
ହଜିଯାଉ ଏ ସୁର ମୋହର ବିଶ୍ୱ ପୁଣି ବିଶ୍ୱାତୀତ ପ୍ରାଣେ, ମଜିଯାଉ ମନ ଚୈତନ ତୁମରି ସେ ବେଣୁର ଶ୍ରବଣେ ।
ଲଗଂଳରେ ଚଷି ଅବନୀ ଗର୍ଭକୁ ମଞ୍ଜି ବୁଣା କରେ ପ୍ରାରମ୍ଭ ।
ମୋହ ମାୟା ଟାକୁ ଜାଣିଯିବା ପରେ ଶ୍ରୀଚରଣେ ମନ ଥୋଇଦେଇଛି ।
ମହ ମହ କିଆ ଫୁଲ ଫଗୁଣରେ ହେଲା ଭାବ ଆମର ମୁଁ ବାରମାସ ଉଜାଗର ।।
ତୁ ଏବେ ସତେ କୋଉ ପରି ରାଇଜର ରାଜକୁମାର , ତୋ ଆଗେ ପଛେ ମୁଣ୍ଡ ନୁଆଁଇବାକୁ କେତେ ଯେ ଚାକର ବାକର, ବିଦେଶୀ ବସନେ ଝଲସେ ତୋ ବଦନ,...
ଚୂତ ବୃକ୍ଷ ରାଜି ବଉଳେ ଶୋଭିତ ଚତୁର୍ଦିଗ ମହକାଇ ଦୋଳ ଦୋଳିରେ ଶ୍ରୀରାଧା ବଲ୍ଲଭ ଉଲ୍ଲସିତ ହୁଏ ମହି।
ଆପଣଙ୍କ ମତାମତ