ଏ ଜୀବନ ରାସ୍ତା ଶବ୍ଦ ଜଙ୍ଗଲରୁ ଚେଷ୍ଟା କରୁଥାଏ ସାଉଁଟିବାକୁ ଯେବେ ଏକ ଖିଏ , କେଜାଣି କାହିଁକି ଅଜଣା ଅବୁଝା ଅତୀତ ପାଦ ଟାଣି ଧରି ନିଏ ।।
କେବେ ତ ଭାବି ନଥିଲି ଜାଗାଟିଏ ଆଉ ଥାଇପାରେ ବୋଲି ଜଗାରଖା ବାଟ ଓଗାଳା ସତ୍ତ୍ୱେ ସୁରକ୍ଷାବଳୟ ଲଂଘି ସମସ୍ତଙ୍କ ଅଲକ୍ଷ୍ୟରେ ପହଞ୍ଚିଯିବ ସୁଖ ଦୁଃଖ ବାଣ୍ଟିବାକୁ ନା' ମୁଁ...
ମୁଁ ବି ମଣିଷଟିଏ, ଅନେକ ଆଶା ଆକାଂକ୍ଷା ନେଇ ଯାଏଁ ଶାଶୁ ଘରକୁ ଜୀବନର ଅଠର, କୋଡିଏ ବର୍ଷ ଅତିକ୍ରାନ୍ତ କରି ଯାଏଁ ନୂଆଁ ଏକ ପରିବେଶକୁ ।
ତମ ମୋହନ ବଂଶୀର ବେପଥୁ ତରଂଗେ ରାଧା ଅପଘନେ କଦମ୍ୱ ଫୁଟେ ।
ନିଶବ୍ଦ ସ୍ଥାନ ଆଉ ମୋ ହୃଦୟ ସ୍ପନ୍ଦନ କେତେ କଣ କହି ଯାଏ ଏଇ ଚୁପି ଏ ତମ ସ୍ୱର ନା ଅଜଣା ପ୍ରତିଧ୍ଵନି ,
ଝିଅ ନୁହେଁ ଡାକନ୍ତି ମା ସାଜିଛି ତାଙ୍କ ଘରର ଲକ୍ଷ୍ମୀ ପ୍ରତିମା
ଭକତି ପ୍ରେମରେ ପବିତ୍ର ଜଳରେ , ପୂଜିବୁ ନିଷ୍କାମ ହୋଇ । ସତ୍ୟର ଦୟଣା ଶ୍ରୀଭୂଜେ ଅରପି , ସତ୍ୟର ପୂଜାରୀ ସାଜି ।
ଅଟକି ଯାଏ ଦୁନିଆ, କଲମ, ଭାବନା ଆଉ ଝର ଝର ଝରୁ ଥିବା ସୃଜନଶୀଳ ଝରଣା ।
ଆମେ ଖାଲି ବଞ୍ଚୁଥିବା ଦିନରେ ଦିନରେ, ବର୍ଷ ବର୍ଷ ଶୁଭ୍ର କେଶ, ଲୋଳିତ ଚର୍ମରେ ଯଷ୍ଟି ଆଉ ସାହାରା ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ।
ଦିଅ ଗୋ ଦିଅ ମୋତେ ଏତିକି ଅଧିକାର, ନ ଦେଲ ଯଦି ଆଉ ଜୀବନେ କିଛି ମୋର, ଦିଅ ଗୋ ମୋତେ ତୁମେ ଏତିକି ଅଭିମାନ କ୍ଷୁଦ୍ର ଏ ଜୀବନେ...
ଆପଣଙ୍କ ମତାମତ