କବିତା

ଭୁବନ ମୋହିନୀ ମାଆ

Tapan Kumar Swain's odia poem Bhooban Mohinee Maaa

ଭୁବନ ମୋହିନୀ ବିଘ୍ନ ବିନାଶିନୀ
ମରତ ଓହ୍ଲେଇ ଆସିବେ,
ପୂଣ୍ୟର ପ୍ରଦୀପ ଜଳାଇ ଅନ୍ତରେ
ପାପକୁ ଧାରାରେ ନାଶିବେ ।

ଗଙ୍ଗଶିଉଳିର ବାସ ମହକୁଛି
ଚଉଦିଗ ଆଜି ସମୀର,
ତାରାମାନେ ସଜ ହେଉଛନ୍ତି ବସି
ଦେଖ ଆଜି ଏଇ ତିମିର ।

ମେଘମାନେ ସବୁ ଗାଧେଇ ଗଲେଣି
ଦୂର ଦେଶ ଗାଁ ନଈକୁ ,
ଜହ୍ନ ଘୋଡ଼ାଉଛି ଜୋଛନାରେ ତା’ର
ଛାତି ତଳ କଳା ଜାଇକୁ ।

ଶରତ ଚାହିଁଛି ନଈକୁ ତୁଠରେ
ପାଦ ଧୋଇବାକୁ ମାଆର,
ନଈବନ୍ଧ ପରେ କାଶ ଫୁଲ ମାନେ
ଧରିଛନ୍ତି ଧଳା ଚଅଁର ।

ଡଗର ବାଣ୍ଟୁଛି ମହୀରେ ବାରତା
ଢୋଲ ମହୁରୀକୁ ବଜାଇ,
ଫୁଲରେ ଗୁଣ୍ତୁଛି ଫୁଲେଇ ମନ୍ଦାର
ମାଆ ଗଳେ ଦେବ ସଜାଇ ।

ଧୂପରେ ଦୀପରେ ଚନ୍ଦନ ଚିତାରେ
ସଜେଇବା ମାଆକୁ ମୂରତି,

ଭୁବନ ମୋହିନୀ ବିଘ୍ନ ବିନାଶିନୀ
ମରତ ଓହ୍ଲେଇ ଆସିବେ,
ପୂଣ୍ୟର ପ୍ରଦୀପ ଜଳାଇ ଅନ୍ତରେ
ପାପକୁ ଧାରାରେ ନାଶିବେ ।

ଲୋକପ୍ରିୟ ଲେଖା

To Top