ମୃତ୍ୟୁ ପରିଭାଷା ବଦଳିଛି ଆଜି ଜୀବନ ଖେଳରେ ସିଏ ମାରେ ବାଜି ।।
ଅନ୍ଧକାର ଅରଣ୍ୟରେ ଜ୍ଞାନ ର ମଶାଲ ଜାଳି ସ୍ଵପ୍ଣହୀନ ଆକାଶରେ ଅସୁମାରୀ ଆଷାଦିଏ
ଆଲୋକର ଦେଶ ଛାଡି ଆସିଥିଲି ଜୀବନ ବଞ୍ଚିବା ପାଇଁ ଫେରିଯାଏ ପୁଣି ସେହି ଦେଶେ ମାତୃ ଆଦେଶ ପାଇ ।। ।।
ଜୀବନଟା ଏତେ ଛୋଟ କେହି ଜାଣି ବି ନାହାନ୍ତି କିଏ ଜାଣେ କାଲିର କାଥାକୁ ଆଜି ଆଉ କେବେ ଫେରି ଆସିବନି ।
ଛାଞ୍ଚୁଣିରେ - ଏଘର ପାଇଁ ମୁଁ ଦିନରାତି ହେଇ ଖଟେ କେତେ ସୁଖ ଦୁଃଖ ହାନିଲାଭ ଏଠି ଘରେ ଏଇ ଘର ପାଇଁ ସେନେହ ଦେଇ କେତେ ଲହୁ ଲୁହ...
ଗଛ ନୁହେଁ ସେ'ତ ଜୀବନର ନିଃଶୂଳକ ସଙ୍ଗୀତ ଜଣାନାହିଁ, କେତେବେଳେ .... ତା'ର ନିମର୍ମ ଅଭିଶାପେ ଲିଭିଯିବ ସକଳ ଜୀବଙ୍କ ଜୀବନର ଯଜ୍ଞକୁଣ୍ଡ ! !
ତା' ବାଲିରେ ଦେଖେ ପକ୍ଷୀଝଡା ପର କେତେ ଫୁଟେ ଫୁଲ ବାସନା ଲେଖିବା ପାଇଁକି ଭାବି ବସିଲେ ବି ଶବଦ ମୁଁ ଖୋଜି ପାଏନା ।
ସପନ ପଥଧାରେ ସୁନେଲି ସ୍ମୃତିର ବିବିଧ ବର୍ଣ୍ଣାଳୀ ଆମ ମିଳନର ଇନ୍ଦ୍ରଧନୁ ସମ ଝଲସାଏ ମୋ ନୟନ
ଚାଲିଲେ ଧାଡ଼ିବାନ୍ଧି ଗାଁରେ ସହରେ ଉଡାଇ ତ୍ରିରଙ୍ଗା ପ୍ରଭାତ ପହରେ, ସ୍ୱର୍ଣ୍ଣିମ ବର୍ଣ୍ଣଲିପିରେ ସଜା ଇତିହାସ, ଗୁଞ୍ଜରିତ ହେଲା ସଙ୍ଗୀତର ସୁରେ ସୁରେ ।
ଅଧା ଭୋକରେ ଅଧା ଭେକରେ, କବର ତଳୁ ଧସି ଯାଇଥିବା ମାଟି ମୁଠାଏ ପାଇଁ ଲଢ଼ୁଛି ତ ଲଢ଼ୁଛି ।
ଆପଣଙ୍କ ମତାମତ