ସୁନ୍ଦରୀ ସୂର୍ପଣଖାର ଆଁ'ଭିତରେ ହଜୁଛି ଗାଁର ଲଳିତ ଲାବଣ୍ୟ ସାବଧାନ !
ମଥାରେ ଲଗାଇ ଚନ୍ଦ୍ରମାର ବିନ୍ଦି, କୂଅ ପାଖେ ଏକଲାରେ ବସି କୁହେ ସୁଲୁ ସୁଲିଆ ମଧୁର ବାଣୀରେ ଅତୀତର ପ୍ରେମ କାହାଣୀ ।
ତୁଳସୀର ପରି ଦୁଇପତ୍ରୁ ବାସି ଥିଲ ତୁମେ ବାଲ୍ୟକାଳେ ଭଲକାମ କରି ଭଲବାଟେ ଯାଇ ହେଲ ବଡ଼ ମହୀ ତଳେ
ଜିଇଁଚି ସେ ତା କର୍ମ କରି ଜନନୀର ବରପୁତ୍ର ସାଜି,
ମୁଁ ସମୁଦ୍ରଠାରୁ ଜିଇଁବାର କୌଶଳ ଶିଖିଛି- "ଚୁପଚାପ୍ ବହିବା ଓ ନିଜ ମଉଜରେ ରହିବା" ।
ବାଜା ତାଳ ଢୋଲ ମହୁରୀ ବଜାଇ ଆସେ ଘଡଘଡି ରଡ଼ି ଦୁହେଁ ମିଶି ଗଲେ ଆକାଶ କମ୍ପଇ ଆସଇକେ ଘୋଡ଼ା ଚଢ଼ି ।
ପ୍ରୀୟସୀ ମୋ ଯାଇଥିଲା ଆସି ଅଧା ଲେଖା କବିତାଟିକୁ ଶୁଣିଲା ପରେ ମୋ ଉପରେ ଦେଇଥିଲା ହସି
କେହି ଜଣେ ଛପି ବସିଥାଏ ସେଇ ସମୟକୁ ପ୍ରତୀକ୍ଷିତ ମୁହୂର୍ଭ ହିଁ ପହଞ୍ଚିଯାଏ ଠିକଣା ବେଳେ
ସେ ଅଳନ୍ଧୁ ପ୍ରସ୍ତର ଭିତରୁ ଭାସି ଆସେ ଅନେକ ମଢ଼ର ଗନ୍ଧ ସତେ ଅବା ପରିଚୟ ଧରି କେବେ ଲଢୁଥିଲେ ଧର୍ମ ରକ୍ଷା ପାଇଁ
ଗାଁ ମୁଣ୍ଡେ ଅନାଦି କାଳରୁ ଛିଡ଼ା ହୋଇଥିବା ସେ ବୃଦ୍ଧ ଆମ୍ବ ଗଛ !! ଯାହା ନିକଟେ ଋଣୀ ଗ୍ରାମବାସୀ !
ଆପଣଙ୍କ ମତାମତ