ହସୁଛି ଫେଁ'କିନା, ଝରଝର କାନ୍ଦି ପକଉଚି କଥାଟେ କହିବା ଲାଗି, କେତେ ଫୁଲେଇ ହେଉଚି
କିଛି ବି ମଉଳିନି ଗଛପତ୍ର ସମୁଜ୍ଜ୍ଵଳ ପୂର୍ବଠୁଁ ଅଧିକ ନୂତନ ଆଭାରେ
ତୁହି ଦୀନବନ୍ଧୁ ତୁହି କୃପାସିନ୍ଧୁ ତୁହି ଜଗବନ୍ଧୁ ଠାକୁରରେ ବାରମାସେ ତୋର ତେର ଯାତ ହୁଏ ଆହେ ନୀଳାଚଳିଆରେ ।
ନିଜ ଚାଳକୁ ନଥାଏ ଛଣ କିନ୍ତୁ ପ୍ରଭୁଙ୍କୁ କରନ୍ତି ଜଣାଣ ଆଉକିଛି ଲୋଡା ନାହିଁ ପ୍ରଭୁ ସୁରକ୍ଷିତ ଥାଉ ଛାମୁଙ୍କ ଆସନ
ଶବ୍ଦ ମାନେ କେବେ କେବେ ରାଗି ଯାଆନ୍ତି, ରୁଷି ଯାଆନ୍ତି ଅଭିମାନ କରି ମୋ ଠାରୁ ଦୂରେଇ ଯାଆନ୍ତି
ମୋ ଭାବନାକୁ ତୁମ ପାଖେ ପହଞ୍ଚାଇବାକୁ, ପୁଣି ତୁମ ଅନୁଭୂତି ମୋ ସାଥେ ବାଣ୍ଟିବାକୁ।
ଜୀବନଟା ଏମିତି ବିତିଯାଏ କେବେ ଭୂଲ ଆଉ ଠିକ ର ତରାଜୁ ରେ ନିଜକୁ ବ୍ୟବସ୍ଥିତ କରୁ କରୁ ।
ହାତ ମୁଠାରେ ବାକିତକ ସମୟକୁ ପାଥେୟ କରି
ମା ଅଛି, ବୋଲି ସବୁ ସମୟ କୁ ଅତିବାହିତ କରିବାର ସାହସ ଅଛି
ଜ୍ଞାନ ବିଶାରଦ କେତେ ସଙ୍ଗୀତଜ୍ଞ, ସାହିତ୍ୟିକ ତୋତେ ଧ୍ୟାୟି ଦିବ୍ୟସିଦ୍ଧି ଲଭନ୍ତି କେତେ ସାଧକ ।।୪।।
ଆପଣଙ୍କ ମତାମତ