ରଙ୍ଗୀନ୍ ଶାଢ଼ି ସବୁରୁ ଗୁମୁରା ଗୁମୁରା ଗନ୍ଧ ଅସ୍ତ ବ୍ୟସ୍ତ ବାଳ ଖିନ୍ଭିନ୍ ଚୁଡ଼ିର ଖଣ୍ଡ ଗାଲ ଜାକ ଚିହ୍ନ ଛଉର ରାତି ଜଗି ବସିଛି ଦେଖିବା ମୋ ଆଖିରେ...
ମୁହଁ ଶୁକେଇ ବସିଚି ବିଲ ମଲା ଚଢ଼େଇର ଥଣ୍ଟରେ ପାଚିଲା ଧାନର ଗୀତ ଅକ୍ଷିତୃତୀୟାର ଭୋଗ କାହିଁ ଯେ ?
ମିଛ, ପେଞ୍ଚ, ଲାଞ୍ଚ ଖୋର୍ ବୁଲେ ଏଠି ପୁଲିସ୍ର ବର୍ଦ୍ଦି ପିନ୍ଧିକରି ରକ୍ଷକ ଭକ୍ଷକ ସାଜି, କରେ ତା'ର ମନମର୍ଜି ଜନତାର ପିଠି ଫାଟେ, ରକ୍ତ ପଡ଼େ ଝରି, ଗଣତନ୍ତ୍ର,...
ପ୍ରତିନିୟତି ଆତ୍ମାକୁ ନିଲାମ କରି ଲାଭକ୍ଷତିର ଫଳାଫଳରେ ତଳକୁ ଖସୁଛି କ୍ରମଶଃ ନିଜ ବଡ଼ପଣ ।
କିମ୍ୱଦନ୍ତୀକୁ ଆଉ ଜୀବନ୍ତ କରନାହିଁ ଛାତି ଫୁଲେଇ ମୁଣ୍ଡ ଉଠେଇ କହିବେ ବୋଲି ପୁତ୍ରପ୍ରୌତ୍ରାଦିମାନେ ସେଠି ତ କେବେଠୁଁ ଚରିଯାଇଛି ଉଇ ।
ଧର୍ମଗୁରୁ,ବଡପଣ୍ଡା,ସଂସାର ରକ୍ଷକଙ୍କ ହୃଦୟ ନ ଛୁଇଁ, ନ ଦୋହଲାଇ ତାଙ୍କ ପାଷାଣ ମନକୁ.... ଆନ୍ଦୋଳିତ ନ କରି ଅନ୍ତର ଆତ୍ମାକୁ... ।
ମା ତୁମେ ହିଁ ପରିଚୟ ଦେଇପାର ପିତା ପରିଜନ ସମାଜ ଈଶ୍ୱର
ଉଡ଼ି ଯାଉଥିବା ବାଇୟା ବସା; କାଇଁ ସେ ନିରୁତା ପ୍ରୟାସ କରେ ପବନ ବେଗରେ ଧାଇଁ ଯାଇ ଧରି ରଖିବାକୁ ସତରେ ତା’ର ମୋ ଉପରେ କେତେ ଭରସା ।
ସମସ୍ତେ ବିଭିନ୍ନ ସମୟରେ ମତେ ଭାବପ୍ରବଣ କରି, ବିଭିନ୍ନ ଉପାୟରେ ଠକି ଚାଲିଲେ, ମୁଁ କିନ୍ତୁ ଛଳନା କୁ ବୁଝି ପରିଲିନି ।
କଳଙ୍କର ବୋଝ ବହୁଛି ସାଥିରେ କଳଙ୍କିନୀ ଗୋଟେ ହୋଇ ଦୁନିଆଁ କହୁଛି କଳଙ୍କିନୀ ବୋଲି ପାରୁନାହିଁ ଜମା ସହି ।
ଆପଣଙ୍କ ମତାମତ