ତମେ କଡ଼ ଲେଉଟେଇଲ ମୁଁ ନିଜକୁ ନିଜେ ଡରି ସେଇ ପାଖରେ ବସିଥିଲି ତୁମେ ଉଠିଲ ଆଉ ଟିକେ ପରେ ତୁମେ ଶୋଇଗଲ
ଲୁହର ଗଙ୍ଗା ଯମୁନାର ସୁଅ ବହେ ନିତି ନୂଆ ଲୁହ ସେ ସୁଅରେ ମିଶୁଥାଏ ତଥାପି ନାହିଁ ମୋ ଅବଶୋଷ କିଛି ମାନି ନାହିଁ ପରାଜୟ !
ପେଟ ତ ନୁହେଁ କୋରଡ଼ିଆ ବୁଢ଼ା ବରଗଛ ସତେ, ମା'ର ପଣତକାନି ତଳେ ଦୁନିଆଁ ଯାହାର, ଯେତେ ସବୁ ସ୍ୱପ୍ନ କୁନି କୁନି ଆଶା ଓ ଆନନ୍ଦ ସବୁକିଛି ଧୋଇଯାଏ...
ଭିଜାମାଟି ଗନ୍ଧ ମୁଠା ମୁଠା ଫୁଲର ଚୁମ୍ୱନ କିନ୍ତୁ ଅପରାହ୍ନ ଭେଟିଦେଲା ଓଦା ଓଦା ନିସଙ୍ଗ କାରୁଣ୍ୟ
ସଜାଡ଼ି ରଖିଛି ତାକୁ ହୃଦୟର ଅନ୍ତଃକରଣରେ ସକୋଳର ଶାନ୍ତ କିରଣରେ ମଧ୍ୟାହ୍ନର ତାତିଲା ବାଲିରେ
ତୋ ଚେନାଏ ରାବରେ ବଢ଼ିଯାଏ ପବନରେ ତାତି ପଚାଶ ଡିଗ୍ରୀ ଉତ୍ତାପ ଚହଲିଗଲେ ତୋ ପର ଲହରୀ ଭାଙ୍ଗୁଚି ଝାଞ୍ଜି କବି ହେଉଚି ଚନ୍ଦା ଠିକ୍ ମାଟି ପରି !
ତଥାପି ଚାଷୀ ମରେନା ସବାଶେଷ ଦୁଃଖ ପାଇଁ ତପସ୍ୟାରେ ଥାଏ !
ଆପଣା ଛାଏଁ ଗଢ଼ିହେଲା ଘର ନିଜ, ବାହାରଟା ପର !
ଏତେ ଅଲୋଡା ଯେବେ, କନ୍ୟାଟିଏ ହେବ । ପୁତ୍ର ପାଇଁ ମାଆ, କୁଳପାଇଁ ବଧୂ କାହୁଁ ଆସିବ?
ତୁମ ପାଇଁ… ମୁଁ ଆଜି ଅଜଣା ପଥିକଟିଏ ପାସୋରା ସ୍ୱପ୍ନର ଘଟଣାଟିଏ ଅତୀତର ଠିକଣାହଜା ଚିଠିଟିଏ ଭବିଷ୍ୟତର ଅଟ୍ଟହାସ୍ୟର ଆଲୋଚନାଟିଏ ।
ଆପଣଙ୍କ ମତାମତ