ଏ ଜୀବନ ମରୁବାଲି ଏକାଏକା ଚାଲି ଚାଲି ପାରି ହୋଇପାରେ ଯିଏ ଯାଏନା ଜୀବନେ ହାରି ।
ତୁମ ହୃଦୟକୁ ମାଗିଥିଲି ଜାଣିଚାଏ, କହିଥିଲି ଓଜାଡ଼ି ଦେବାକୁ ତୁମ ପୁରା ହୃଦୟଟାକୁ ବିନା ସର୍ତ୍ତରେ ।
ଇଚ୍ଛାଟିଏ ମୁକୁଳି ଆସୁଛି ଥାକ ଥାକ ସ୍ୱପ୍ନରେ ଭରପୁର ଗୋଧୂଳିର ଅରୁଣିମା ତୁମେ କାହା ପ୍ରିୟତମା
ସୁଖ ଭାବି ଯା'କୁ କରିଲି ଆଦର ହୋଇଗଲା ସିଏ ନୟନର ନୀର ବନ୍ଧୁ ବୋଲି ଯା'ରେ ହୃଦୟେ ବାନ୍ଧିଲି ପଛରୁ ପିଙ୍ଗିଲା ଅରି ଭଳି ଛୁରୀ ।।
ମାଟିର ମୋହରେ ମହିମାମୟ ଏ ମହୀମଣ୍ଡଳ ମହ ମହ ମହାତ୍ମା ତ୍ୱରାନ୍ୱିତ ଏ ପୃଥ୍ୱୀ !
ରଙ୍ଗୀନ୍ ଶାଢ଼ି ସବୁରୁ ଗୁମୁରା ଗୁମୁରା ଗନ୍ଧ ଅସ୍ତ ବ୍ୟସ୍ତ ବାଳ ଖିନ୍ଭିନ୍ ଚୁଡ଼ିର ଖଣ୍ଡ ଗାଲ ଜାକ ଚିହ୍ନ ଛଉର ରାତି ଜଗି ବସିଛି ଦେଖିବା ମୋ ଆଖିରେ...
ମୁହଁ ଶୁକେଇ ବସିଚି ବିଲ ମଲା ଚଢ଼େଇର ଥଣ୍ଟରେ ପାଚିଲା ଧାନର ଗୀତ ଅକ୍ଷିତୃତୀୟାର ଭୋଗ କାହିଁ ଯେ ?
ମିଛ, ପେଞ୍ଚ, ଲାଞ୍ଚ ଖୋର୍ ବୁଲେ ଏଠି ପୁଲିସ୍ର ବର୍ଦ୍ଦି ପିନ୍ଧିକରି ରକ୍ଷକ ଭକ୍ଷକ ସାଜି, କରେ ତା'ର ମନମର୍ଜି ଜନତାର ପିଠି ଫାଟେ, ରକ୍ତ ପଡ଼େ ଝରି, ଗଣତନ୍ତ୍ର,...
ପ୍ରତିନିୟତି ଆତ୍ମାକୁ ନିଲାମ କରି ଲାଭକ୍ଷତିର ଫଳାଫଳରେ ତଳକୁ ଖସୁଛି କ୍ରମଶଃ ନିଜ ବଡ଼ପଣ ।
କିମ୍ୱଦନ୍ତୀକୁ ଆଉ ଜୀବନ୍ତ କରନାହିଁ ଛାତି ଫୁଲେଇ ମୁଣ୍ଡ ଉଠେଇ କହିବେ ବୋଲି ପୁତ୍ରପ୍ରୌତ୍ରାଦିମାନେ ସେଠି ତ କେବେଠୁଁ ଚରିଯାଇଛି ଉଇ ।
ଆପଣଙ୍କ ମତାମତ