ଆବାଳ ବନିତା ଯେତେକ ଗୋପୀକା ସଭିଏଁ ତୋନାମେ ବାଇ ଏକା ରାଧାକିଆଁ କଳଙ୍କର ନିଆଁ ମଥାପାତି ସହୁଥାଇ କାହ୍ନାରେ! ବଂଶୀତୋ ଆଉ ନଦେବି ଜଟିଳା କୁଟିଳା ଶାଶୁଘରେ ଭଲା କେତେ...
ପାରିବେନି କେହି ରୋକି. . . ଲଗାଇଲେ ଯେତେ ବି ସ୍ୱିଡେ଼ାମିଟର । ଚାଲିବା ପଥରେ କରେନା ବିଡ଼ମ୍ୱନା ବିଜ୍ଞାନ ବଳରେ ହୁଏ ମୁଁ ସବୁଠି ଚିହ୍ନା ।
କୁକୁର ସାଥିରେ ଗେହ୍ଲ ହେଉଛି, ଓଠରେ ତାର ଚୁମା ଦେଉଥାଏ ସ୍ୱାମୀ ତାର ଛଟପଟ ହେଉଛି ।
ସତ ତୁ କହଲୋ ମୋବିନା ସାଥିଲୋ କେମିତି କଟେ ତୋ ଦିନ ତୋବିନା ସତେଲୋ ଗୋଟାଏ ମୁହୁର୍ତ୍ତ ବୁଝେନି ମୋହରି ମନ ।
ଭଙ୍ଗା ଭଙ୍ଗା ମନ ତଳେ ବେଶିତ ଦରଦ ଫିକା ଫିକା ଆଶାରେତ ରଙ୍ଗର ବିଭବ ଜୁଆର ଭାଙ୍ଗେ ତ ନିତି ଛାତିର ଆବେଗ ।।
ରାସ୍ତା ବାମ ପଟେ ଚାଲିବା ମନା ନହେଲେ ମାଡ଼ିବ ବାସି ଅସନା
ବରଷା ଗଲାଣି ଶୀତ ଆସିଲାଣି ରୁତୁ ପରେ ରୁତୁ ଖେଳି ହାତ ମୁହଁ ଧୋଇ ଖାଇବାକୁ ବସ ରୋଗ ଆସେ ଭଳିଭଳି
ସ୍ୱପ୍ନ ଭାଙ୍ଗି ଦେଇ ଏକା ଚାଲିଗଲ ଦେଇଥିବା କଥା ଭୁଲି ଜହ୍ନ ତାରା ସଙ୍ଗେ ସରଗରେ ତୁମେ ମନାଉଥିବ ଦୀପାଳି
ତୁମ ବିନା ମୋ କଳ୍ପନା କୁହ ହୁଅନ୍ତା କେମିତି । ଜଳ ଶୂନ୍ୟ ନଦୀ ପରି, ବାସ ହୀନ ଫୁଲ ସରି, ଶବ୍ଦ ବିନା ମୋ କବିତା ସୁର ବିନା...
ସେତେବେଳେ; ତୁମେ ମୋର ଆହୁରି ଅନ୍ତରଙ୍ଗ ହୋଇଉଠ, ଏବଂ ତୁମରି ବିନା, ଏ ଜୀବନର ମାନେ କିଛି ବି ନଥାଏ ।
ଆପଣଙ୍କ ମତାମତ