ରୋଗ ଶୋକ ଦୁଖ ହଜିଯିବେ ଦୁନିଆରୁ ଦୂସପ୍ନ ସାଜି ମୋର ବୋଲି ଦାବିକରି କେହି ମାରିବେନି ବାଜି ............
ବଳକା ବିନ୍ଦୁ ବିନ୍ଦୁ ପାଣି ଲୁହହୋଇ ଝରୁଥାଏ ଡାଳପତ୍ର ଆଖିରୁ ସ୍ମୃତିରେ ସ୍ମୃତିରେ ତମେ ଗଲା ପରେ ।
ବେଳେ ବେଳେ ଚୁପ୍ ହୋଇ ଯାଉଥିଲି, ଅସମ୍ଭବ ଭାବେ ଗୁମ୍ସୁମ୍, କାଳେ ପୁଣି ଏକ ଝଡ଼ ଆସିବ, ଏକୁଟିଆ ସାମ୍ନା କରିବାକୁ ଡରିଯିବି ।।
ଇଏ କେଉଁ ପବିତ୍ର ଭୂଇଁ ? ଯେ ସତୀ ସାଧ୍ୱୀ ସୀତାଙ୍କୁ ଲୋକାପବାଦ ଆଉ ରାଜଧର୍ମର ହାୟରେ. . . ବାରବାର, କରିବାକୁ ପଡ଼େ ଉଦଗ୍ର ଅଗ୍ନିସ୍ନାନ ।।
"ଜୟ ଜବାନ୍, ଜୟ କିଷାନ୍" ନାରା ଛଡ଼ା ମୋ ଅସ୍ତିତ୍ୱ, ସମ୍ମାନ କେଉଁଠି ଆଜି ଖୋଜି ପାଉନି, ଦାରିଦ୍ର୍ୟ ମୋ ଅଲୋଡ଼ା ଅତିଥି ସାଜିଛି ଯିବାର କେବେ ନାଁ ନେଉ...
ହ୍ୟାଲୋ ! ଟିକେ ଜୋର୍ରେ କୁହ, ତମ କଥା ଅସ୍ପଷ୍ଟ ଅସ୍ପଷ୍ଟ ।। ଏ ପୃଥିବୀରେ ସମସ୍ତଙ୍କୁ ଏକା ଏକା ଏକା ଫେରିବାକୁ ହୁଏ ଏକଥା ମୋ ଗୁରୁଙ୍କ ବଚନ...
ତମ ବିନା ପୃଥିବୀକୁ ଭଲ ପାଇବାଟା ମିଛ ମିଛ- ନା ଅଛି ହୃଦୟ, ନା ମନ ନା କିଛି ଅନନ୍ୟ ଆତ୍ମୀୟତା ଖାଲି ଛଳନା ଓ ଆତ୍ମ ପ୍ରବଞ୍ଚନା ।
ଆଖିରେ ଧୂଳି ଟିକେ ପଡ଼ିଗଲେ ଉଷୁମ ଲୁଗା କାନିକୁ କେହି ମାଡ଼ି ଦେଉନି ଦୁଇ ଆଖିରେ ।
ଏବେ କମ୍ପାନୀବାଲା ହକାରିଲେଣି ତୋ ଦେହକୁ ତାଡ଼ି ବସିବ ତତଲା ଲୁହା କାରଖାନା ଗଦା ଗଦା ପାଉଁଶ ଭକ୍ଭକ୍ ଧୂଆଁ ଭିତରେ ବାଞ୍ଝ ହେବ ତୋ ବେଉଷଣ ମାଟି ।
ମୋ ଧ୍ୟାନ ଭଗ୍ନ ହେଲା ମୁଁ ଫେରି ଚାହିଁଲା ବେଳକୁ ଆଖି ଖୋଲି ସାତ ରଙ୍ଗରେ ଭରିଥିଲା ମୋ ଚତୁଃପାର୍ଶ୍ୱ ।
ଆପଣଙ୍କ ମତାମତ