ଦରିଆର ଜୁଆର କୁ ବସି ମୁଁ ଗଣୁଛି ଜୁଆର ଦରିଆର ପ୍ରେମେ ବନ୍ଧା ଅଛି, ତୋ ଆଖି ଚାହାଣି ପ୍ରିୟା ମନର ଭାଷା କହିଲୁ ନି ଖୋଲି କଲୁ ଲୋ...
ମନ ତଳ ଏଇ ଛୋଟିଆ ଯାଗାରେ ବିଛେଇ ହେଇଚ ତୁମେ ଶୀତଳ ଭାବନା ସ୍ପର୍ଶରେ ତୁମରି ମନର ଦରଜ କମେ ।।
ଆଖିଆଗରେ ଦେଖାଅନି ତୁହାକୁ ତୁହା ମୁଣ୍ତ କଟାର
ନୀରବରେ ଦେଖୁଥିବୁ ଆଉ ସାକ୍ଷୀ ହୋଇ ରହିଥିବୁ ଆଉ କେହି ବୁଝୁ କି ନ ବୁଝୁ, ତୋ ଆଉ ମୋ ଯୋଡି କେଇ ଯୁଗର ।
ସଳଖ ନ ଥାଏ କେବେ ସ୍ମୃତିର ରେଖା ମନ ସଳିତାରେ ଆମ ଆଲୋକ ଶିଖା, ଆମା ଆକାଶରେ ସ୍ମୃତି ପୂର୍ଣିମା ଚାନ୍ଦ ସ୍ମୃତି ଆଣେ ବେଳେ ବେଳେ ଅପୂର୍ବ ଆନନ୍ଦ...
ମନେ ନାହିଁକି ଗୋ ପ୍ରିୟା ଗତ ମୌସୁମୀରେ ଝରିଯାଇଥିଲି ଚାତକ ତନୁରେ ତୋର, ହଜିଯାଇଥିଲି ତୋ ମରୁଦ୍ୟାନରେ ପିଇ ତୋ ଅମୃତ ଝର ।
ହସୁଥିଲେ ଖିଲି ଖିଲି ମୁହଁକୁ ଯୋଡ଼ି, ଦାନ୍ତ କୁ ମେଲି ଦେଖୁଥିଲେ ଛାତ ଚାତକ ଭଳି।
ସେଇ ସ୍ୱଳ୍ପ ଅବଧିରେ ମୁଁ ଜିଇଁ ଯାଏ କେତେ ଯେ ବରଷ, ମନୋରମ ହେଇଉଠେ ମୋ ନିର୍ଜୀବ ଚତୁଃପାର୍ଶ୍ୱ , ଚିତ୍ତାକର୍ଷକ ଆତ୍ମତୃପ୍ତି ରେ ଝଲସି ଉଠେ ନୟନର ଉଆସ...
ଆଉ ବେଳ ନାହିଁ.. ଅନ୍ତର୍ଗତ ସୁପ୍ତ ମହାଶକ୍ତିକୁ ଜାଗ୍ରତ କର , ଦୂର୍ଗାରୂପ ଧାରଣ କର ।
ମୋର ସବୁ ଆବରଣ ପରସ୍ତ ପରସ୍ତ ରଙ୍ଗ ହଜିଗଲା ସେଠି ତମ ଭରସାର ଆଶ୍ୱସ୍ତିରେ
ଆପଣଙ୍କ ମତାମତ