ନିଜର ସବୁ କିଛି କଣ୍ଟା ହେଲେ ବି ସୁନାର ମୁକୁଟ ଭାବି ସାଦରେ ମଥାରେ ଟେକି ନିଏ ।
ଟିକି ମନକୁ ରଖିବ ସଫା ନକରି କେବେ କଳି ଟିକେ ଅନ୍ଧାର ଦୂରେଇ ଦିଏ ଟିକି ଦୀପଟେ ଜଳି ।
ଯୌବନ ଆସିଲା ବେଳେ, ରାସ୍ତା ହେଲା ବଙ୍କା, ଭୁଲ୍-ଠିକ୍ ଚିହ୍ନଗୁଡିକ ହୃଦୟେ ରହିଗଲା ଅଙ୍କା । ପ୍ରେମର ମିଠା ଯନ୍ତ୍ରଣା, ସଫଳତାର ଝଞ୍ଜା, ଭାଙ୍ଗିଗଲା ଅନେକ ସ୍ୱପ୍ନ, ରହିଗଲା କେବଳ...
ଭଲଲାଗେ ପିଲାଦିନ ସାଙ୍ଗସାଥୀ ମେଳରୋ । ଭଲଲାଗେ ଗାଁଦାଣ୍ତ ବାଲି ଧୂଳି ଖେଳରେ ।
ଘିଅ ସଲିତା ପରି, ପାଞ୍ଚ ଭୂତଙ୍କ ଶରୀର ଅଗ୍ନିର ବାହୁରେ ଲିନ ହୋଇଛି । ଚାରିପାଖେ ଖାଲି "ଓମ୍ ଶାନ୍ତି ଓମ୍ ଶାନ୍ତି" ଶୁଭୁଛି ।
ତୋ ପୁରୁଷପଣେ ଏକାକାର ମୁଁ ପ୍ରକୃତିପଣରେ ବରି ଅଙ୍ଗେଅଙ୍ଗେ ମୋର ବୋଳି ଦେଇଅଛି ତୋ ପ୍ରୀତି ଚନ୍ଦନ ଘୋରି ।
ଦୁନିଆକୁ ବୁଝିବା ଦିନଠୁଁ ଧାଁ ଦୌଡର ପ୍ରତିଟି ଚରିତ୍ର ସଙ୍ଗେ ମିଳାମିଶା ଦବାନବା ଟଣା ଓଟରାରୁ ପ୍ରାପ୍ତି ଅପ୍ରାପ୍ତର ହିସାବ ନିକାଶ ଖାଲି ରକ୍ତ କ୍ଷରଣ ଛଡ଼ା ଆଉ କ'ଣ...
ହଁ ଢେର ସମୟ ପରେ ତମେମାନେ ଆଜି ବୁଝି ଯାଇଛ ଜୀବନ, ମୃତ୍ୟୁ ଓ ତୃଷ୍ଣାର ଗୋଟେ ପ୍ରତିବିମ୍ବ କହି ମୋର ବାସ୍ତବତାକୁ ଖୋଜି ବୁଲୁଛ ଏଠି ସେଠି ।
ଯୌବନେ ପ୍ରଣୟ ଗୀତା ର ପଙ୍କ୍ତି ଜପି ରସ କବିତା ରେ ତାର ଛାନ୍ଦ ଯାଏ ଛାପି
ତମେ ଦୁର ଆକାଶର ତାରା, ତମ କିରଣରେ ଚମକୁଥିବା ଜଳତରଙ୍ଗ ରାତି ସମୁଦ୍ରରେ ଏଠି, ମୁଁ ଭାସୁଛି, ଏକ ଅସ୍ପଷ୍ଟ ଅନ୍ଧାରଟେ ପରି ନିଜ ନିଶ୍ୱାସ ଗଣୁଛି ।
ଆପଣଙ୍କ ମତାମତ