ମୁଁ ମୋ ବଡିମାର ସ୍ଵାଭିମାନୀ ଗାଳି ବର୍ଷିଣରେ ପୋତି ପକାଇଛି ସିନା ଭେଟ ମିଳିନି ତୋ ସଙ୍ଗେ ଧରାଛୁଆଁ ଦେଇନୁ ତୁ ଖିଡ଼ିକି ଦେଇଛୁ କିଳି ମୋ ଅନାହତ ନିର୍ବୋଧପଣରେ...
କ୍ଷଣ କ୍ଷଣକେ ଆନ ରଙ୍ଗେ ସୁଶୋଭିତା ପୟୋଧି, ଶୁଭ୍ର, ନୀଳ, ମେଘ ରଙ୍ଗରେ ରଙ୍ଗିଯାଏ ପୟୋଧିପୁତ୍ରୀ ।
ସ୍ବାର୍ଥ ଲାଭ ପାଇଁ ମାରୁଥାଏ ତେଲ ସ୍ବାର୍ଥ ପ୍ରାପ୍ତି ମାତ୍ରେ ଭୁଲିଯାଏ ମୂଲ । ବାହାରୁ ନିଜର ଦେଖେଇ ହୁଅନ୍ତି ଅନ୍ତରୁ ଅହି ସମ ଫଁ ଫଁ ହୁଅନ୍ତି ।
ରଜବତୀ ହେଲେ ମା ବସୁମତୀ ବୋହୂ ଭାବୁଥାଏ କେମିତି କାଟିବ ପହିଲି ରଜ ରାତି
ହୃଦୟଟି ତାର ହୋଇପାରେ ଖାଦ୍ୟକୁ ମୁସମୁସ୍ କରିବା ପାଇଁ ଦିଆଯାଉଥିବା ଘିଅ ଓ ଜୁଆଣିର ଖାସ୍ତା
ଆଉ ଯାହାର ସ୍ବପ୍ନ ଭାଙ୍ଗିଯାଏ, ସିଏ ଜାଣିପାରେ ଦୁନିଆଁରେ ବୋଝ କେତେ, ଦୁନିଆଁରେ ବଂଚିବାର ବାଟ କେତେ ।।
ଚଉଦ ଭୂବନ ଦେଖେ ତୋ ନୟନ ନିମିଶକ ସମୟରେ । ଜିବନରେ ଆମ୍ଭେ ପାରୁ ନାହିଁ ଦେଖି ତୋ ଚକା ନୟନ ଥରେ ।
ମାଟିର ବାସନା ଶଶିର ଜୋଛନା ଭୁଲି ହେଲ ସ୍ୱାର୍ଥପର ପିତାମାତାଙ୍କର ସ୍ନେହ ଭୁଲିଗଲ ଦାସ ହେଲ ସହରର।୨।
ପଖାଳ ଭିତରେ ରାଜା ଦହି ପଖାଳ ଖାଦ୍ୟ ଭିତରେ ସବୁଠୁ ଆଗରେ ଥାଏ ଯେବେ ଆସେ ଗ୍ରୀଷ୍ମକାଳ (୪)
ହଁ ମୁଁ କଟକିଆ ମତେ ଭଲ ଲାଗେ ମା କଟକ ଚଣ୍ଡୀଙ୍କ ମିଠା ଭୋଗ ଛୋଟିଆ ଛୋଟିଆ (୪)
ଆପଣଙ୍କ ମତାମତ