ତୁମେ ଆଉ ମୁଁ ବିଦାୟର ସେଇ ଦଗ୍ଧ ମୁହୂର୍ତ୍ତରେ ଶବ୍ଦହୀନ, ଭାଷାହୀନ ଓ ସଂଜ୍ଞାହୀନ ହୋଇ
କବି ମରିଯାଏ ଆପଣା ଛାଏଁ କଲମ ଗଲେ ଶୁଖି
ପିନ୍ଧିଥିଲା ନୀଳ ଶାଢି, ଥିଲା ନାଲି ତା ଓଢଣୀ ଦେଇଥିଲା କେଉଁ ତନ୍ତୀ ତାକୁ ବୁଣି
ସମୟ ସରିନି ମୋର ତାରା ବି ଆଙ୍କିବି ଜହ୍ନବି ଆଙ୍କିବି ମୁଁ ଖାଲି ଅପେକ୍ଷା କରିଛି ରାତିର ଅନ୍ଧାରକୁ ।
ପିଲା ଠୁଁ ବୁଢା, ଗାଁ ଠାରୁ ସହର, ପଖାଳ ଲାଳସା ନ ଛୁଟେ କାହାର ।
ଜହ୍ନ ଭିତରେ ତମେ ତମ ଭିତରେ ବି ଜହ୍ନ ଏକ ପରିତ୍ୟକ୍ତ ସମୟର ଉପତ୍ୟକାରେ ଶେଷପ୍ରାୟ ଦ୍ୟୁତିର ଅବଶେଷଟିଏ ।
ଜାତିଧର୍ମ, ଶରୀର ଆକାର, ଶିକ୍ଷାଗତ ଯୋଗ୍ୟତା ଆଦି ମିଥ୍ୟା ପରିଚୟରୁ ଖୁବ୍ ଉର୍ଦ୍ଧ୍ବରେ, ମୋତେ ମୋର ପ୍ରକୃତ ପରିଚୟ ଖୋଜିବାକୁ ଦିଅ...
ସ୍ଥିତପ୍ରଜ୍ଞ ରାମ ମହାତ୍ୟାଗୀ କ୍ଷମାନିଧି, ସମଦର୍ଶୀ ସଦାସ୍ଥିର କରୁଣାବାରିଧି ।
ମମତା ମୋ ଆଭୂଷଣ, ସ୍ନେହ ମୋ ଅସ୍ମିତା ହିରଣ୍ୟରେ ଢାଙ୍କି, ତାତ ସଜାଇଲେ ମୋତେ ବନିତା ?
ନା ଆଗକୁ ଯିବାକୁ ଦେବ ନା ପଛକୁ କି ଫେରି ହବ ସମୟକୁ ଖାଲି ଡରି ଡରି ପରା ବଞ୍ଚିବାକୁ ତତେ ହେବ !
ଆପଣଙ୍କ ମତାମତ