ପ୍ରଦ୍ୱୀପ ପରି ଅନ୍ତର ମନକୁ ପ୍ରଜ୍ୱଳିତ କଲ, ସେ ତେଜରେ ପ୍ରବାହିତ ହେଲା ଆଶାର କିରଣ
କେମିତି ବଞ୍ଚେଇବି କୁହ ଏ ଘନ ଘୋର କାଳେ ତମର ସେ ପ୍ରିୟ ପ୍ରେମପତ୍ର
ଭ୍ରମର ଗାଏନି ତୁଛେ ପ୍ରୀତିର ଗୁଞ୍ଜନ ମଧୁ ଭ୍ରମେ ଫୁଲେ ଫୁଲେ ଦିଏ ସେ ଚୁମ୍ବନ
ଅଯାଚିତ ଗଳ୍ପଠୁ ଦୂରରେ ରହେ; ଗଳ୍ପ ସରେନା କି ଗଳ୍ପକୁ ଛାଡ଼େନା ଖଟି
ତୁ କହିଲୁ, “ଚାଲ ଭିଜିବା ବର୍ଷାରେ, ଦେଖିବା ଇନ୍ଦ୍ରଧନୁ, ସଜାଇବା ସ୍ଵପ୍ନର କୁଟୀର !
ନିଦ୍ରା ହଜେ ତମ ଆଲିଙ୍ଗନେ, ନମନୀୟ କଳାର ପିତୁଳା ଗଢ଼ି ହୁଏ ପଦପରେ ପଦ ଯେତେ, ଅର୍ଥହୀନ ବୁଭୁକ୍ଷୁ କବିତା
ଆଖି ଫୁଟିଲାଣି ବୋଉ ମୋ କହୁଛି ବାଟକୁ ସେ ଅଛି ଚାହିଁ । କରଜ ଶୁଝିବା ଆଶାରେ ପଡ଼ିଛି ଘରକୁ ଯେ ଫେରୁ ନାହିଁ ॥
ମେଲାଇବାକୁ ଡେଣା ଆଉ ସହିବାକୁ ଉଡ଼ିବା ର ଅଦମନୀୟ , ଅପୂରଣୀୟ ଇଚ୍ଛା ର ଜ୍ଵଳନ
ତେସ୍ତରୀ ବର୍ଷ ହେଲା ଆପଣଙ୍କୁ ବେଶୀ ମିଛ କହିଛି ଗୋଟେ ସମ୍ବିଧାନ
ବସନ୍ତ ର ଆଗମନୀ ଗାଉଛନ୍ତି ଗଛ ଝଡା ପତ୍ର ମାନେ, ପଳାଶ ଫୁଲର ଲାଲିମା, ଝଙ୍କୃତ ହେଉଛି ବସନ୍ତ ର ଗାଥା
ଆପଣଙ୍କ ମତାମତ