ଭସେଇ ଥିବା ସ୍ମୃତି କାଗଜ ଡଙ୍ଗା ଅଧା ବାଟେ କାହିଁ ବୁଡ଼େଇ ଦେଲ
ନଈକୂଳେ କଦମ୍ବ ମୂଳେ ଏବେ ମୁଁ ନିର୍ଦ୍ବନ୍ଦରେ ତମ ସହ ଖୁବ ବେଶୀ ବୁଲାବୁଲି କରେ ।
ସରିଲା କୁମାର ପୂନେଇ ପର୍ବ, କୁଆଁରୀ କନିଆ ଗେଲ ଗରବ । ଶରତ ଋତୁର ଅନ୍ତ, ଆସିଲା ଧରାକୁ ହେମାଳେ ମଣ୍ଡନ କରିବ ଋତୁ ହେମନ୍ତ ।୧।
ସମସ୍ତଙ୍କ ହୃଦୟକୁ କରିଛି ଅକ୍ତିଆର ସେଥିପାଇଁ ଅପୂର୍ଣ୍ଣତା କୁ କର ସ୍ୱାଗତ ,
ତୁମେ ଜୀବନର ଏକଇ କାମ୍ୟ ଚରମ ଆଶ୍ରା ମମ, ନଶ୍ଵର ଏହି ଜୀବନରେ ତୁମେ ଶାଶ୍ୱତ ପ୍ରିୟତମ ।
ଦର୍ପଣ ଆଗରେ ଯେବେ ଛିଡା ହୋଇଲି ନିଜକୁ ରହିଲି ଚାହିଁ । ଦର୍ପଣ ଆଖିରୁ ଲୁହ ଝରିଗଲା ହେଲେ ପୋଛି ମୁଁ ପାରିଲି ନାହିଁ ।
ଘାଟିଆ ପରି ସେ କରୁଛି ଘଟ କର୍ମ ବିବାହ ଘଟୁଅଛି ତା'ର ଇଙ୍ଗିତେ ଘଟଣାର ପ୍ରବାହ ।। ଉଣା କରି ମାୟା ଜଞ୍ଜାଳ ଭଣ୍ଡି ଉନ୍ମୁକ୍ତ ଭାବ ଉପାୟ ଖୋଜିଲେ...
ସବୁକୁ ଝୁରୁଛି, କେମିତି ପାଇବି ? ତୁମ ପାଇଁ ଯେତେ ପ୍ରେମ, ନିଜେ ପରା ଜଳେଇଛି । ତୁମ ସ୍ମୃତିକୁ ଜୁଇରେ ସଜେଇଛି ।
ତମ ରଙ୍ଗର ଝଲକରେ ମୋ ହଜିବାର ବହୁ ଆଗରୁ ହଜି ସାରିଥିଲା ଚତୁପାର୍ଶ୍ୱସ୍ଥ ଦୃଶ୍ୟସମୂହ ନିଖୁଣ ସ୍ୱପ୍ନର ପ୍ରବଣତାରେ ।
ଦେଉଳ ତ ଥାକ ଥାକ ଇଟା କିମ୍ବା ପଥର ନିର୍ମିତ ଏକ କମନୀୟ ସ୍ଥାପତ୍ୟ ଏକ ଧାର୍ମିକ ଅନୁଚିନ୍ତା ଯେଉଁଠି ପୂଜା ପାଆନ୍ତି ବିଶ୍ୱାସରେ ଜୀବନ୍ୟାସ ପାଇଥିବା ଏକ ମୂର୍ତ୍ତୀ
ଆପଣଙ୍କ ମତାମତ