ଏଇ ଜୀବନଟା ଖାଲି ଅଭାବମୟ, ଅଭାବର ବେଳାଭୂମିରେ ଘର କରି ଦୁଃଖ ସାଗରର ଲୁଣି ହାୱା ସବୁ ସ୍ୱପ୍ନ ଆଶା ଓ ସ୍ୱାଭିମାନକୁ ମିଳେଇ ଦେଲାଣି ।
ରାବଣର ସ୍ୱର୍ଣ୍ଣଲଙ୍କା ରାମାୟଣେ ବର୍ଣ୍ଣିତ ବାସନାରୁ ନିବୃତ୍ତି, ଅହିଂସାର ଦୀକ୍ଷା ବୁଦ୍ଧଙ୍କର ବାଣୀ
ଶରଣ ଯିବ ଯେଉଁ ଜନ କଳାଶ୍ରୀ ପାଦେ ତାର ସ୍ଥାନ ।
ପୁଣି କେତେବେଳେ କଳୁଷିତ କରେ ଲେଖାଟିରେ ଭରି ଦ୍ୱିଅର୍ଥ ପାଠକ ପଢ଼ି ଦ୍ୱନ୍ଦରେ ପଡେ ସ୍ରଷ୍ଟାର ଅଛି ଏଠି କି' ସ୍ଵାର୍ଥ ?
କାହିଁ ନେତ୍ର ନୀର ବହିଯାଏ ନୀତି ନିଶ୍ୱାସର ଗୁନ୍ଥି ମାଳି ଦିଅ ହେ ଦେଖା ପ୍ରଭୁ ତୁମ ଆଶୀର୍ବାଦ ଢାଳି...
ଯାହା କିଛି କମିଛି ସବୁ ତମ ଭିତରୁ, ଦିନ ଆସିବ ତମେ ଦେଖିବ ଓ ଜାଣିବ ବି ଏମିତି କେମିତି ଅନ୍ୟାୟ ଭାବରେ ମୋତେ କଷ୍ଟ ହିଁ ଦେଇ ଚାଲିଛ...
ତେବେ ବି ହଜାଇଦେବାର ଭୟରେ.. କୁହୁଳୁଥିବା ମନକୁ ବୁଝାଇବାକୁ ପଡୁଥିଲା ଜୀବନର ଅନ୍ୟନାମ ପରିବର୍ତନ !
ସତ୍ୟର ମଙ୍ଗ ଧରି ଯେଉଁ ମାଟିରେ ଫୁଙ୍କି ଦେଇଥିଲ ଜୀବନ ସାହିତ୍ୟର ସ୍ପର୍ଦ୍ଧିତ ମନ୍ତ୍ର, ସେ ମାଟି ଆଜି ଜାତି, ଧର୍ମ, ବର୍ଣ୍ଣ, ସମ୍ପ୍ରଦାୟ ଆଉ ଉଚ୍ଚନୀଚ, ଛୁଆଁ ଅଛୁଆଁର...
ନାରୀଟିଏ କନ୍ୟା ଭ୍ରୁଣଟିକୁ ମାରେ ନାରୀଟିଏ ଭ୍ରୁଣର ଜୀବନ ପାଇଁ ଜୀବନ ହାରେ ।। ।।
ଏତେ ଦିନ ପରେ ମୋତେ ନଜଣାଇ ପୂର୍ଣ୍ଣ ଚନ୍ଦ୍ର ତ ଆସିଛି ଅଜଣାରେ, ଗୁରୁଣ୍ଡି ଗୁରୁଣ୍ଡି ।
ଆପଣଙ୍କ ମତାମତ