ମୋହ କି ଜଣା ମୋତେ ଲୋଭ ଅଜଣା କିବା ତ୍ୟାଗ କିବା ଆଶା ଭରା ଯନ୍ତ୍ରଣା ଗର୍ବ ଅହଂକାରୁ ଉର୍ଦ୍ଧ୍ଵ ତୁମ ପାଇଁ ଚାତକନା ଚାଲୁଛି ଚାଲିବି ସାଥି ଏ...
ନା ଯିବି ନିର୍ଦୋଷରେ ଖଲାସ ହୋଇ ଉଡିଜିବି ମୁକ୍ତ ପ୍ରେମ ପକ୍ଷୀଟିଏ ହୋଇ
ଆଦ୍ୟାଶକ୍ତି ମାଁ ଦୂରୁଗାଙ୍କୁ ଲୋକେ ମାନନ୍ତି ପବିତ୍ର ମନେ, ମହିଷାସୁର ଓ ଦୁଷ୍ଟ ଦଶାନନ ମରିଥିଲେ ଏହି ଦିନେ ।
ମୁଁ ତ ଏବେ ବନ୍ଦୀ ମୁକୁଳିବାର କିଛି ବି, ଜୁ ନାହିଁ କି ବାଟ ନାହିଁ ।
ପରିବେଶ ସୁରକ୍ଷା ପରା ଆମରି ଦାଇତ୍ୱ ଆସ ସବୁ ମିଳିମିଶି କରିବା ପବିତ୍ର ସଂକଳ୍ପ ।।
ନିରବେ ନିସିଥେ ବାଜି ଉଠିଲାକି ଗୋଟିଏ ବୀଣା ର ତାର ହୃଦୟ କନ୍ଦ ରୁ ପଡିଲା ଉଛୁଳି ଗୋପନେ ସଂଗୀତ ଧାର
ଏତେ ବଡ଼ ଶୂନ୍ୟତା ତା ଆଞ୍ଜୁଳିରେ ଧରୁନି ପଣତ କାନିରେ ଜାକି ଧରିଛି ଯିବାକୁ ଚାହୁଁନି ସେ ଖୋଜୁଛି ସେ ତା ତତଲା ଲୁହରେ ବିଗତ ଦିନକୁ ଶକ୍ତି ନାହିଁ...
ଯେଉଁଠାରୁ ଆରମ୍ଭ ମୋ ପଥ, ସେଇଠି ସମାପ୍ତ, ବିଚିତ୍ର ଏ ସୃଜନୀର ତନ୍ତ୍ର ।
ଏକା ଠିକଣା ସଭିଏଁ ସେଠି ମିଛ ମାୟା ହାଟନାଟେ କଥାକଥାରେ ହୋ ହଲ୍ଲା
ଜ୍ଞାନର ପ୍ରଦୀପ ଜାଳି ପ୍ରତିଟି ହୃଦୟେ ଅଜ୍ଞାନକୁ ନାଶ କଲେ ବୃହସ୍ପତି ପ୍ରାୟେ । (୭)
ଆପଣଙ୍କ ମତାମତ