ଏବେ ଏକାନ୍ତରେ, ଅଦିନେ ବଉଦୁ ବରଷା ଝରେ ଦୁର୍ଲଭ ଲୋହିତ ତାଜା ଗୋଲାପୁ କ୍ଷଣିକେ ମଧୁର ବାସ ଉତୁରେ ।।
ହେ ରୂପକାର, ନାନା ରୂପଦେଇ, ସର୍ବସଂହା କଲ ମାତା ଭଗିନୀ ଜାୟା କି ପାଇଁ ପାୟେ ସେ ନୀତି ଅତ୍ୟାଚାର
କିଏ ଜଣେ ଭଦ୍ର ମହିଳା ହାତେ ଧରି ମଇଳା ଜରି ପୁଡିଆଟେ, ଖୋଜୁ ଥିଲେ ଜାଗା, କେଉଁଠି ପକାଇଲେ ତ୍ରାହି ପାଇବେ ।
କିଛି ଅସାଡପଣକୁ ସମୁଦ୍ରରେ ବିସର୍ଜି ଆସିଲି.. ହେଲେ ସମୁଦ୍ର କାଳେ ସବୁ ଫେରାଇଦିଏ ।
ବରଷକ ପରେ ସାଜସୁଜା ହୋଇ ନୂଆବରଷଟା ଆସୁଛି ଦେଖ ମୋ ଓଡ଼ିଶା ରାଇଜ ଏବେ ବିଦେଶି ବିଦେଶି ବାସୁଛି ।
ଦୁଇ ହଜାର ଅଠର ଏବେ ଏହା ବର୍ତ୍ତମାନ ଏହାହିଁ ମୂଲ୍ୟବାନ କର ତାର ଜୟଗାନ ଭଲରେ କଟି ଯାଉ ଦିନ ଇତିହାସକୁ ଗଲେବି ମନେ ରହୁ ସବୁଦିନ ।
ସମୁଦ୍ର ଘୁଞ୍ଚି ଯିବା ପରେ ଶାମୁକାର ଖୋଳ ପରି ମୋ ଉଦାସ ଏକାକୀତ୍ୱ ତମ ଅବର୍ତ୍ତମାନରେ
ଗଛ ମୂଳ ଛାଡି ଚୁଲା ବସାଇବା ଜଙ୍ଗଲ ସୁରକ୍ଷା ପାଇଁ ବନସ୍ତ ଅଗ୍ନିର ଭୟାବହ ରୁପ କିଏ ବା ନଜାଣେ ଭାଇ?
ମା ତୋ ହାତେ ଜୀବନ ମୋହର ମୋ ହାତେ କରମ ଫଳ ଜୀବନ ରହିଲେ ମା ତୁ ଅଭୟା ମରଣେ ମୋ ଭାଗ୍ୟ ବଳ ।।
ଆଉ କେଉଁ ପ୍ରତୀକ୍ଷାରେ ହେ ଜନଗଣ, ଅପଲକ ନୟନରେ, ଚାହିଁ ରହିଅଛ, ଦେଖିବାକୁ, ଜଉମୁଦଦିଆ ଭୋଅଟ ଯନ୍ତ୍ରରେ, କିପରି ଫଳୁଅଛି ଜନତା ଜନାର୍ଦ୍ଦନଙ୍କ. . . ବହୁ ପ୍ରତୀକ୍ଷାର ଈପ୍ସିତ...
ଆପଣଙ୍କ ମତାମତ