ମଳୟରୁ ଭାସିଆସେ ଚନ୍ଦନର ବାସ୍ନା ବାସନାର ପଟୁଆର ସାଜେ
ଜୀବନ ଜୀବିକାର ଧାନ କ୍ଷେତ, ଧୀରେ ଧୀରେ ମଉଳି ଚାଲିଛି ଓଠରୁ ହସର କୁସମ, ଉଡି ଯାଇଛି ଖୁସିର ରଙ୍ଗୀନ ପ୍ରଜାପତି, ଶୁଖି ଚାଲିଛି ଉଲ୍ଲାସର ଚିରସ୍ରୋତା ନଦୀ ।
ମନ୍ଦିର ରୁ ମନ୍ଦିର, ବିୟୋଗରୁ ବିଭାଘର ଉପସ୍ଥିତି ତାର ପ୍ରତି ଉତ୍ସବର ଉଦ୍ୟାନେ, ସଫଳତାର ସାବାସୀ କିମ୍ବା ପ୍ରେମ କି ଉଦାସୀ, ଉଛୁଳେ ମହକ ତା'ର କିନ୍ତୁ ରକ୍ତିମ ବଳିଦାନେ।
ଭୁବନ ମୋହିନୀ ବିଘ୍ନ ବିନାଶିନୀ ମରତ ଓହ୍ଲେଇ ଆସିବେ, ପୂଣ୍ୟର ପ୍ରଦୀପ ଜଳାଇ ଅନ୍ତରେ ପାପକୁ ଧାରାରେ ନାଶିବେ ।
ଏମିତି କି ସତେ ଜୀବନଟା ଏତେ ଅଛୁଆଁ ପ୍ରକାରେ ଜୀବନଟା ବିତେ କେ କୋଳାଏ ମତେ ଗେଲ କରିବାକୁ କେ ରଖଇ ଘୃଣା ସାଇତା ।
ଅକାଳେ ସକାଳେ ମନେ ପଡିଗଲେ ଟିକେ ପୁଣି ଡାକି ଦିଏ ତୁମେତ ଜାଣିଛ ଆହେ ଅନ୍ତର୍ଯ୍ୟାମୀ କାହିଁକି ଏମିତି ହୁଏ ।।
ଆତ୍ମଗ୍ଲାନି ପରିପ୍ରକାଶ କରିବାଟା ଖୁବ କଷ୍ଟକର , ସମ୍ପର୍କକୁ ଦୃଢ଼ କରିବାର ଆତ୍ମବିଶ୍ୱାସ ଯେ , ତା' ଦୃଢ଼ତା ହରାଇଛି ।
ହାତର କଲମ ଖଡ୍ଗ ସାଜିପାରେ ବହି ଓ କାଗଜ ଯୁଦ୍ଧ ଭୂମି ସାଜେ ଦିବ୍ୟଚକ୍ଷୁ ତାହା ଦେଖିପାରେ ।
ବସୁମତୀ ଠାରୁ ସହନଶୀଳତା ସୂର୍ଯ୍ୟଠାରୁ ତତ୍ପରତା, ଗୁରୁଜନଠାରୁ ନାରିକେଳ ଗୁଣ, ବୃକ୍ଷଠାରୁ ଉପକାରିତା ।
ହଜିଯାଉ ଏ ସୁର ମୋହର ବିଶ୍ୱ ପୁଣି ବିଶ୍ୱାତୀତ ପ୍ରାଣେ, ମଜିଯାଉ ମନ ଚୈତନ ତୁମରି ସେ ବେଣୁର ଶ୍ରବଣେ ।
ଆପଣଙ୍କ ମତାମତ