ଲଗଂଳରେ ଚଷି ଅବନୀ ଗର୍ଭକୁ ମଞ୍ଜି ବୁଣା କରେ ପ୍ରାରମ୍ଭ ।
ମୋହ ମାୟା ଟାକୁ ଜାଣିଯିବା ପରେ ଶ୍ରୀଚରଣେ ମନ ଥୋଇଦେଇଛି ।
ମହ ମହ କିଆ ଫୁଲ ଫଗୁଣରେ ହେଲା ଭାବ ଆମର ମୁଁ ବାରମାସ ଉଜାଗର ।।
ତୁ ଏବେ ସତେ କୋଉ ପରି ରାଇଜର ରାଜକୁମାର , ତୋ ଆଗେ ପଛେ ମୁଣ୍ଡ ନୁଆଁଇବାକୁ କେତେ ଯେ ଚାକର ବାକର, ବିଦେଶୀ ବସନେ ଝଲସେ ତୋ ବଦନ,...
ଚୂତ ବୃକ୍ଷ ରାଜି ବଉଳେ ଶୋଭିତ ଚତୁର୍ଦିଗ ମହକାଇ ଦୋଳ ଦୋଳିରେ ଶ୍ରୀରାଧା ବଲ୍ଲଭ ଉଲ୍ଲସିତ ହୁଏ ମହି।
ଏ ଜୀବନ ରାସ୍ତା ଶବ୍ଦ ଜଙ୍ଗଲରୁ ଚେଷ୍ଟା କରୁଥାଏ ସାଉଁଟିବାକୁ ଯେବେ ଏକ ଖିଏ , କେଜାଣି କାହିଁକି ଅଜଣା ଅବୁଝା ଅତୀତ ପାଦ ଟାଣି ଧରି ନିଏ ।।
କେବେ ତ ଭାବି ନଥିଲି ଜାଗାଟିଏ ଆଉ ଥାଇପାରେ ବୋଲି ଜଗାରଖା ବାଟ ଓଗାଳା ସତ୍ତ୍ୱେ ସୁରକ୍ଷାବଳୟ ଲଂଘି ସମସ୍ତଙ୍କ ଅଲକ୍ଷ୍ୟରେ ପହଞ୍ଚିଯିବ ସୁଖ ଦୁଃଖ ବାଣ୍ଟିବାକୁ ନା' ମୁଁ...
ମୁଁ ବି ମଣିଷଟିଏ, ଅନେକ ଆଶା ଆକାଂକ୍ଷା ନେଇ ଯାଏଁ ଶାଶୁ ଘରକୁ ଜୀବନର ଅଠର, କୋଡିଏ ବର୍ଷ ଅତିକ୍ରାନ୍ତ କରି ଯାଏଁ ନୂଆଁ ଏକ ପରିବେଶକୁ ।
ତମ ମୋହନ ବଂଶୀର ବେପଥୁ ତରଂଗେ ରାଧା ଅପଘନେ କଦମ୍ୱ ଫୁଟେ ।
ନିଶବ୍ଦ ସ୍ଥାନ ଆଉ ମୋ ହୃଦୟ ସ୍ପନ୍ଦନ କେତେ କଣ କହି ଯାଏ ଏଇ ଚୁପି ଏ ତମ ସ୍ୱର ନା ଅଜଣା ପ୍ରତିଧ୍ଵନି ,
ଆପଣଙ୍କ ମତାମତ