ନାନା ପ୍ରଜାତିର ପତଙ୍ଗ ସହିତ ଭ୍ରମର ଦିଅନ୍ତି ଝିଣି
ଭଲ ଲାଗୁଥିଲି ଯଦି ମୁଁ ତମକୁ କହିଲନି ମନ ଖୋଲି ,
ତମ ହସ ଶୁଭେ ପରଜାପତିର ହସ
ତୁମେ କଣ ଉଷୁମ ତାତିର ଛୁଆଁ ଦେଇପାରିବ ପ୍ରୀତିର ଚିଙ୍ଗାରୀଟିଏ ହେଇ,
ଝରକା ଆର ପାଖେ, କଜଳ ପାତିଆ ବାଦଲ ଖଣ୍ଡ ଗୁଡ଼ିକରେ, ଲୁଚକାଳି ଖେଳୁଥିଲେ,
ଅସ୍ପଷ୍ଟ ଅସ୍ପଷ୍ଟ ... ବୁଦ୍ଧଂ ଶରଣଂ ଗଚ୍ଛାମି..ସଙ୍ଘମ୍ ଶରଣଂ...ଧର୍ମଂ....
ମନ ଆକାଶର ଅନେକ ରୂପ କେବେ ଧଳା ପୁଣି କେବେସେ କଳା
ମୋ ମନ ମାନଚିତ୍ରକୁ ବିଭକ୍ତ କରିଦେଲ ଜୀବନରେ ଆସି ବିଷୁବ ରେଖା ପରାୟେ, ଏ ଜୀବନ ଭୂଗୋଳ ପୋଥିରେ ତୁମେ ରହିଅଛ ତୁମ ମୁହଁ ଉଙ୍କିମାରେ ଅକ୍ଷାଂଶରୁ ଦ୍ରାଘିମା ଯାଏ...
ପ୍ରଭୁ ତୁମେ ପାହାଚର ପ୍ରଥମ ସୋପାନ ପ୍ରଭୁ ତୁମେ ପଥିକର ସର୍ବୋଚ୍ଚ ସିଂହାସନ ପ୍ରଭୁ ତୁମେ ପ୍ରଭାତର ସୁନେଲୀ କିରଣ ପୁଣି ତୁମେ ସନ୍ଧ୍ୟାର ସାନିଧ୍ୟ ସମର୍ପଣ ।
ଗୁଣ-ଆଶ୍ରୟେ ଲୀଳାମୟୀ ତୁମେ ଶାଶ୍ୱତ-ସନାତନୀ, ପରିତ୍ରାତା ଶରଣାଗତେ, ଚାମୁଣ୍ଡା, ନାରାୟଣୀ ।
ଆପଣଙ୍କ ମତାମତ