ତୋତେ ମୁଁ ଜୁହାର ହେଉଚି ବିଲ
ବନ୍ଦ କରିଦେ ତୋ ଫଟାମାଟିର ଭୂଗୋଳ
ତୋ ମୃର୍ଦ୍ଧନା ଫଟେଇ ଉଛୁଳିପଡୁ ମୁନ୍ଦେ ପାଣି
ଧାନ ଗୋଟେ ପୋତି ଦେଉଚି
ତୁ ପାଲଟିଯାଆ ଲକ୍ଷ୍ମୀ ଠାକୁରାଣୀ !
ଆଉ କ’ଣ ଅଛି ମୋର
ତୋତେ ବିକିବିନି ବୋଲି
ବିକିଦେଲି ମାଇପର ଶଙ୍ଖା, ସିନ୍ଦୁକ
ଯଉତୁକ ରୂପାକାଚ !
ବି.ପି.ଏଲ୍. କାଡର଼୍ଖଣ୍ଡକ ନେ’
ଯୌତୁକ ଯନ୍ତ୍ରଣାରେ ଫେରି ଆସିଥିବା
ଝିଅର ଅବଶିଷ୍ଟ ଆୟୁଷ ନେ’
ମାଇପର ସିନ୍ଦୂର ଟୋପା ନେ’
ଧାନଟିଏ ପୋତି ଦେଇ ଯାଉଚି
ଭାତମୁଠାଏ ଦେ’ !
ଏବେ କମ୍ପାନୀବାଲା ହକାରିଲେଣି
ତୋ ଦେହକୁ ତାଡ଼ି
ବସିବ ତତଲା ଲୁହା କାରଖାନା
ଗଦା ଗଦା ପାଉଁଶ
ଭକ୍ଭକ୍ ଧୂଆଁ ଭିତରେ
ବାଞ୍ଝ ହେବ ତୋ ବେଉଷଣ ମାଟି ।
ଦେଖ୍ରେ ବିଲ
ସମସ୍ତେ ଗଲେଣି ଛାଡ଼ି
ଧାନ, ମୀନ, ପାନ
ଛେଳି ବିକି କଂସେଇକୁ
ମାଂସ ଖାଇବା ଲୋକ କ’ଣ ମୁଁ ?
ମାଟି ନୁହଁ ଗୁରୁବାରୀ ତୁ
କେମିତି ବିକିବି ତୋତେ କହ ?
ହେ ଭଗବାନ୍ !
ଏତେ ଧାନ ପୋତି ପୋତି
ମିଳୁନି ମୁଠାଏ ଭାତ
ଏତେ ମାଟି ଖୋଳି ଖୋଳି
ମିଳୁନି ଟୋପାଏ ପାଣି ।
ମୁଁ ଜାଣେ, ଏଣିକି ଧାନ ନୁହେଁ
ନିଦକୁ ପୋତିବାକୁ ହେବ ମାଟିରେ
ମୁନ୍ଦେ ପାଣି ପାଇଁ ଯିବାକୁ ହେବ
ତଳକୁ ତଳ, ଅତଳ, ବିତଳ, ପାତାଳ
ରସାତଳ ।
ଏଇଠି ଥାଉ ହଳଲଙ୍ଗଳ
ଫେରିବା ଯାଏଁ !
