ତିନୋଟି ଅକ୍ଷରେ ଗଢା ଦୁଇଟି ନାଁ ସେ ଚାରି ଆଖ୍ଵରେ ଦିଶେ ସାରା ଦୁନିଆଁ
ମନ ମୋର ଚାହେଁ କରିବାକୁ ତାକୁ ପ୍ରେମ ନିବେଦନ ହେଲେ ଭୟରେ ଛାତି ଥରି ଯାଉଛି ହେବ କାଳେ ପ୍ରତ୍ୟାଖାନ!
କେଜାଣି କେଉଁଠି ହରିହର ?
ଗୁଲାମିଗିରି କରୁଥିବା ଯାଏ ବାଃ ବାଃ କହି ପିଠିକୁ ଦେବେ ଥାପି। ଭିତରେ ପୁରେଇ ବତୁରାଇ ଦେବେ ଯଦି ଖୋଲିଦିଅ ଥରେ ପାଟି।
ଜୀବନକୁ ମୃତ୍ୟୁରେ ଅନୁବାଦ କରେ ଧିରେ ଧିରେ ମୁଁ ଖୁବ ଧିରେ ଧିରେ ।
ପ୍ରଦ୍ୱୀପ ପରି ଅନ୍ତର ମନକୁ ପ୍ରଜ୍ୱଳିତ କଲ, ସେ ତେଜରେ ପ୍ରବାହିତ ହେଲା ଆଶାର କିରଣ
କେମିତି ବଞ୍ଚେଇବି କୁହ ଏ ଘନ ଘୋର କାଳେ ତମର ସେ ପ୍ରିୟ ପ୍ରେମପତ୍ର
ଭ୍ରମର ଗାଏନି ତୁଛେ ପ୍ରୀତିର ଗୁଞ୍ଜନ ମଧୁ ଭ୍ରମେ ଫୁଲେ ଫୁଲେ ଦିଏ ସେ ଚୁମ୍ବନ
ଅଯାଚିତ ଗଳ୍ପଠୁ ଦୂରରେ ରହେ; ଗଳ୍ପ ସରେନା କି ଗଳ୍ପକୁ ଛାଡ଼େନା ଖଟି
ତୁ କହିଲୁ, “ଚାଲ ଭିଜିବା ବର୍ଷାରେ, ଦେଖିବା ଇନ୍ଦ୍ରଧନୁ, ସଜାଇବା ସ୍ଵପ୍ନର କୁଟୀର !
ଆପଣଙ୍କ ମତାମତ