ବିଚିତ୍ର ତୁମ୍ଭର ସୃଷ୍ଟି ଧନ୍ୟ ହେ ଈଶ୍ୱର,
ସର୍ବ ଜୀବଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଅଟେ ନର ।

ବୃକ୍ଷ ପାଇଁ ମୃତ୍ତିକା ହେ, ପୁଣି ଶୁଭ୍ର ନୀର,
ସର୍ବ ଧରା ବାସୀ ଅର୍ଥେ ସେ ନୀଳ ଅମ୍ୱର ।

ହିଂସ୍ର ପାଇଁ କ୍ଷୁଦ୍ର ପଶୁ, ପକ୍ଷୀ ପାଇଁ ଦାନା,
କ୍ଷୁଦ୍ର ପଶୁ ପାଇଁ ତୃଣ, ସୃଷ୍ଟି ତୁମ ସିନା ।

ବିହଙ୍ଗଙ୍କ ବିଚରଣ ଶୂନ୍ୟ ସେ ଅମ୍ୱରେ
ନର ବିହରନ୍ତି ପ୍ରଭୁ ତିନି ପଥ ପରେ ।

ଜଳ, ସ୍ଥଳ, ଆକାଶ ଯେ ନର କରି ଜୟ,
ନିର୍ଭୟେ ବିଚରେ ପ୍ରଭୁ ମନ ନିସଂଶୟ ।

ପଶୁଙ୍କ ବିହାର ଅର୍ଥେ ସେ ବନ ପର୍ବତ,
ବିହରନ୍ତି ପ୍ରଭୁ ସେଥେ ହୋଇ ମନତୃପ୍ତ ।

କେଉଁ ଅର୍ଥେ ସୃଷ୍ଟି ମୋର କୁହ ଭାବଗ୍ରାହୀ,
ନା’ ପୁରୁଷ ନା’ ମୁଁ ନାରୀ କିନ୍ନର ଅଟଇ ।

ଜହ୍ନି ଓଷାରୁ ସାବିତ୍ରୀ କେତେ ଯେ ପରବ,
ନାରୀଏ ପାଳନ୍ତି ଦେଇ ହୁଳହୁଳି ରବ ।

ସମ୍ମାନ ଲଭେ ପୁରୁଷ ଜନ ସମାଜରେ,
ଅରଜେ ସୁନାମ ସେ ଯେ ନାନା ସୁକର୍ମରେ ।

କେହି ବିଜ୍ଞ ଜନ ବୋଧେ ସେ ଯୁଗରେ ଥିଲେ,
ଅର୍ଦ୍ଧନାରୀଶ୍ୱର ଚିତ୍ର ମୋ’ ଅର୍ଥେ ରଚିଲେ ।

ଅର୍ଦ୍ଧନାରୀଶ୍ୱର ଯେବେ ଚିତ୍ରପଟ୍ଟେ ଦେଖେ,
ପ୍ରଫୁଲ୍ଲ ମନରେ ପ୍ରଭୁ ଚିତ୍ରକୁ ପରଖେ ।

ନିର୍ଦ୍ଧାରିତ ଉତ୍ସବରେ ସ୍ମରନ୍ତି ଜଗତ,
ସନ୍ତାନର ଜନ୍ମୋତ୍ସବେ କରନ୍ତି ସ୍ୱାଗତ ।