ମୁଁ କାଳି ଧରି ବସେ ,
ଆଙ୍କିବା ପାଇଁ କି
ତୋର ସେ କଳା ମୁଖକୁ ।
ପାରେ ନାହିଁ ଜାଣି,
ପାରିବି କି ଆଙ୍କି,
ତୋର ସେ କଳା ମୁହଁକୁ ।
ଦେଖି ନାହିଁ ତତେ,
ମୋ ବାସ୍ତବ ନୟନେ,
ସୁଣିନି ତୋର ଜଣାଣ ।
ଛୁଇନାହିଁ ରଥ,
ରଥର ସେ ଡୋର,
ସତେ ମୁଁ କେଡ଼େ ଅଧମ ।
ତଥାପି ବ୍ୟାକୁଳ ମନ,
ଦେଖିବାକୁ ତୋର ପତିତପାବନ,
ଟାଣିବାକୁ ରଥ ଡୋର ।
ଲାଗୁନି ମୋ ଡୋରି,
ପାରୁନି ମୁଁ ଯାଇ,
ମନ ହୁଏ ମୋ ଅଧିର ।
ହେଲେ ମୋ ମାନସ ପଟରେ,
ଆଙ୍କୁଛି ତୋ ଛବି ,
କାହିଁ କେତେ ଦିନ ମନୁ ।
ଆଜି ମୁଁ ଆଙ୍କୁଛି ,
କଳା କଲମରେ,
ତୋର ସେ ଚକା ଆଖିକୁ ।
