ଅସମ୍ଭାଳ ଏବେ ଅଭିମାନିନୀ ବର୍ଷା,
ଗଗନ ରାଇଜରୁ ବସା ଭାଙ୍ଗି,
ଫେରି ଆସିଛି ପୁଣି ସେଇ ମାତୃକୋଳକୁ,
ଅନ୍ତରର ଭାବନାକୁ ପରିପ୍ରକାଶ କରିବାକୁ,
ପରିପ୍ରକାଶର ବାଟ ତାର କିନ୍ତୁ ଖୁବ୍ ନିଆରା,
କେବେ ସୁଷ୍କ ମାଟିକୁ ଜୀବନ୍ତ କରୁଛି,
କେବେ ପୁଣି ଉଗ୍ର ରୂପ ଧରି ନଦୀ ନାଳ ଡେଉଁଛି।

ଏସବୁ ତାଳ ବେତାଳ ପଛର ରହସ୍ୟ,
କିନ୍ତୁ କେବଳ ଗୋଟିଏ,
ବର୍ଷାର ଅସ୍ତିତ୍ବ ଯେ ଅସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ,
ସଖା ବାଦଲ ବିନା,
ରାଗ ରୋଷ ମାନ ଅଭିମାନର ଅନ୍ତେ,
ସିଏ ପୁଣି ଫେରି ଯିବାକୁ ଚାହୁଁଛି,
ସେହି ତାରକା ମେଳକୁ,
ମନ ଭରି ଉଡ଼ିବାକୁ ଚାହୁଁଛି ଜୋଛନା ବନେ,
ଅପେକ୍ଷା ରହିଛି ଖାଲି,
ପ୍ରିୟତମର ଶିଶିର ଭିଜା ,
ନୀଳ ଉଆସର ଡାକରାକୁ।