ପ୍ରଥମ କାନ୍ଦଣାରେ ଖୋଲେ ଜନ୍ମ ଦ୍ୱାର,
ଚାରିପାଖେ ଆତୁର ଦୃଷ୍ଟି ଓ ହାତ,
ନାଲି ଲ୍ୟାମ୍ପ ଭିତରେ ତାଜା ନିଃଶ୍ୱାସ,
ଆରମ୍ଭ ହୁଏ ସମୟର ହିସାବ ।
ପିଲାଦିନ ଚାଲିଯାଏ ପରେ ଯୁବତା,
ସପନ ପଛେ ଧାଉଁଥାଏ ପ୍ରତିଟି ପାଦ,
ପ୍ରେମ ଆସେ, ବିରୋଧ ବି ଆସେ,
ଜନ୍ମ ଦେଇଥାଏ ପ୍ରତିଟି ପ୍ରଶ୍ନର ସାହସ
ବାଟ ଚାଲିଚାଲି ଅଣାକାର ହାତ ବଢେ,
ଚୁଟି ଧଳା, ଆଖିରେ ମଳିନ ଆଲୁଅ,
ଶେଷ ପତ୍ର ଦୋହଲିଯାଏ ବିଛଣା ପାଖେ,
ମୃତ୍ୟୁ ଆସେ ନୀରବ ଅଥିତି ପରି ।
କେହି କହେ ସବୁ ଶେଷ,
କେହି କହେ ମାତ୍ର ବିଶ୍ରାମ,
ଜନ୍ମ ଆରମ୍ଭ, ମୃତ୍ୟୁ ବିରାମର ଚିହ୍ନ,
ମଝି ପୃଷ୍ଠାରେ ମଣିଷଟିଏ
ମାଟିରେ ମିଶେ ଦେହ,
ନାମ ବଞ୍ଚେ କିଛି ଦିନ,
ପଛେ କେବଳ ପବନ କାହାଣୀ କହେ
ଜନ୍ମ ଅଗ୍ନି, ମୃତ୍ୟୁ ଚାଉଳ, ଜୀବନ ମଝିର ଭାତ ।
ଜନ୍ମ ହେଉଛି ପ୍ରଥମ ଶ୍ୱାସ,
ନାଲି ଆଲୁଅରେ ଉନ୍ମୋଚିତ ଅଧ୍ୟାୟ,
ମୃତ୍ୟୁ ଶେଷ ପୃଷ୍ଠା ମାତ୍ର,
ଯାହା ମିଶେ ଧୂଳି-ଆକାଶ ଭିତରେ ।
ଦୁଇଟି ବିନ୍ଦୁ ଭିତରେ ଜୀବନ
ହସ, ଲୁହ, ଛୋଟ ବଡ଼ ଅଭିଳାଷ,
ଜନ୍ମ ଦିଏ ସୁଯୋଗ,
ମୃତ୍ୟୁ ଜଣାଏ ଜୀବନର ଅର୍ଥ ।
