ଦିନେ ଜଣେ ଯୁବତୀ ଏମିତି ପୋଷାକ ପିନ୍ଧି ଏକ ଦୋକାନକୁ ଆସିଥିଲେ, ଯାହା ତାଙ୍କ ଶରୀରର ଅଧିକାଂଶ ଅଂଶକୁ ପ୍ରକାଶ କରୁଥିଲା । ଦୋକାନର ମାଲିକ ଜଣେ ଅଭିଜ୍ଞ ଓ ବିବେକୀ ବୃଦ୍ଧ ଥିଲେ । ସେ ଯୁବତୀଙ୍କୁ କିଛି ସମୟ ନିରୀକ୍ଷଣ କରି ତାଙ୍କୁ ବସିବାକୁ କହିଲେ । ପରେ ତାଙ୍କ ଆଖିକୁ ଆଖି ମିଶାଇ ଏମିତି କିଛି କଥା କହିଲେ, ଯାହା ସେ ଜୀବନସାରା ଭୁଲିପାରିବେ ନାହିଁ ।
ସେ କହିଲେ—
“ଏହି ପୃଥିବୀରେ ଭଗବାନ ଯାହା କିଛି ମୂଲ୍ୟବାନ ସୃଷ୍ଟି କରିଛନ୍ତି, ସେସବୁ ସଦା ଆବୃତ, ସୁରକ୍ଷିତ ଓ ସହଜରେ ଦୃଶ୍ୟମାନ ନୁହେଁ।”
ଉଦାହରଣ ସ୍ୱରୂପ—
ହୀରା କେଉଁଠାରେ ମିଳେ?
ମାଟିର ଗଭୀର ଗର୍ଭରେ । ଅନେକ ସ୍ତରର ପଥର ଓ ମାଟି ତଳେ ସେ ଲୁଚି ରହିଥାଏ, ସୁରକ୍ଷିତ ରହିଥାଏ ।
ମୁକ୍ତା କେଉଁଠାରେ ମିଳେ?
ସମୁଦ୍ରର ଅଥାହ ଗଭୀରତାରେ, ଏକ ସୁନ୍ଦର ଶାମୁକା ଭିତରେ ସୁରକ୍ଷିତ ଭାବରେ ଆବୃତ ଅବସ୍ଥାରେ।
ସୁନା କେଉଁଠାରେ ମିଳେ?
ଭୂମିର ଗଭୀର ତଳେ, ଅନେକ ପଥର ଓ ଖଣିଜ ସ୍ତର ତଳେ । ତାହାକୁ ପାଇବା ପାଇଁ ମଣିଷଙ୍କୁ ଅନେକ ପରିଶ୍ରମ, ଅଧ୍ୟବସାୟ ଓ ଧୈର୍ଯ୍ୟର ସହିତ ଖନନ କରିବାକୁ ପଡ଼େ ।
ବୃଦ୍ଧ ବ୍ୟକ୍ତି ପୁଣି ଥରେ ଯୁବତୀଙ୍କ ଆଡ଼େ ହାତ ବଢ଼ାଇ ଚାହିଁ କହିଲେ—
“ତୁମର ଶରୀର ମଧ୍ୟ ସେହିପରି ପବିତ୍ର, ଅନନ୍ୟ ଓ ଅମୂଲ୍ୟ । ତୁମର ମୂଲ୍ୟ ସୁନା, ହୀରା କିମ୍ବା ମୁକ୍ତାଠାରୁ ମଧ୍ୟ ଯଥେଷ୍ଟ ଅଧିକ। ତେଣୁ ତାହାର ମର୍ଯ୍ୟାଦା ଓ ଗରିମାକୁ ରକ୍ଷା କରିବା ତୁମର ନିଜସ୍ୱ ଦାୟିତ୍ୱ ।”
ସେ ଆହୁରି କହିଲେ—
ଯେତେବେଳେ କୌଣସି ମୂଲ୍ୟବାନ ଖଣିଜ ଗଭୀର ଭୂମି ତଳେ ରହିଥାଏ, ତାହାକୁ ପାଇବା ପାଇଁ ଏକ ସମ୍ମାନିତ ଖଣି କମ୍ପାନୀ ବର୍ଷ, ବର୍ଷ ପରିଶ୍ରମ କରେ । ସେମାନେ ନିୟମ ମାନନ୍ତି, ଅନୁମତି ନିଅନ୍ତି ଚୁକ୍ତି ହୁଏ ଏବଂ ଯଥାଯଥ ପ୍ରକ୍ରିୟାରେ ତାହାକୁ ଉତ୍ତୋଳନ କରନ୍ତି।
ସେହିପରି ଜୀବନରେ ମଧ୍ୟ—
ପ୍ରଥମେ ପରିବାରର ସମ୍ମତି ଓ ଆଶୀର୍ବାଦ ମିଳେ ।
ତା’ପରେ ସମ୍ପର୍କର ସାମାଜିକ ଓ ବୈଧ ସ୍ୱୀକୃତି ଆସେ ।
ଏବଂ ପରେ ପରସ୍ପର ସମ୍ମାନ, ବିଶ୍ୱାସ ଓ ଦାୟିତ୍ୱବୋଧର ଭିତ୍ତିରେ ଦାମ୍ପତ୍ୟ ଜୀବନ ଗଢ଼ିଉଠେ।
କିନ୍ତୁ ଯଦି କୌଣସି ମୂଲ୍ୟବାନ ସମ୍ପଦ ଭୂପୃଷ୍ଠରେ ଅନାବୃତ ଅବସ୍ଥାରେ ପଡ଼ି ରହେ, ତେବେ ତାହା ଅସତ୍ ଓ ସ୍ୱାର୍ଥପର ଲୋକମାନଙ୍କ ଆକର୍ଷଣର କେନ୍ଦ୍ର ହୋଇଯାଏ । ସେମାନେ ତାହାର ମୂଲ୍ୟ ବୁଝନ୍ତି ନାହିଁ; କେବଳ ନିଜ ସ୍ୱାର୍ଥ ସାଧନ କରି ଚାଲିଯାଆନ୍ତି ।
ଶେଷକଥା
ନାରୀ କେବଳ ଏକ ଶରୀର ନୁହେଁ; ସେ ହେଉଛନ୍ତି ସଂସ୍କୃତି, ସମ୍ବେଦନା, ସୃଜନଶୀଳତା ଓ ଜୀବନର ଉତ୍ସ ।
ତାଙ୍କର ପ୍ରକୃତ ସୌନ୍ଦର୍ଯ୍ୟ କେବଳ ବାହ୍ୟ ଆକର୍ଷଣରେ ନୁହେଁ, ବରଂ ତାଙ୍କର ଚରିତ୍ର, ଆତ୍ମସମ୍ମାନ, ବ୍ୟକ୍ତିତ୍ୱ ଓ ମୂଲ୍ୟବୋଧରେ ନିହିତ ।
ନିଜର ମୂଲ୍ୟକୁ ଚିହ୍ନନ୍ତୁ, ନିଜର ଗରିମାକୁ ସମ୍ମାନ କରନ୍ତୁ, କାରଣ ଆପଣ ଅମୂଲ୍ୟ ।
ମର୍ଯ୍ୟାଦା ମଣିଷକୁ ମହାନ କରେ; ଆତ୍ମସମ୍ମାନ ତାହାର ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଅଳଙ୍କାର ।
