ଆଜି କଣ ମୋତେ ସବୁଠାରୁ ଅଧିକ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟଚକିତ କଲା ?
ଜଣେ ମା’ ନିଜର ୨୧ ବର୍ଷର ପୁଅକୁ ହରାଇଦେଲେ — କେବଳ ସେ ଅନ୍ୟ ଜଣଙ୍କୁ ଟ୍ରେନ୍ର ଦରଜାଟି ବନ୍ଦ କରିଦେବାକୁ କହିଥିଲା ପାଇଁ ।
ରିଲ୍ସ ଦେଖୁଥିବାବେଳେ ଏହି ଖବରଟି ଆଖିରେ ପଡ଼ିଲା, ଆଉ ମନଟା ଝଟକା ଖାଇଗଲା । ଭିଡିଓଟିରେ ଜଣେ ଲୋକ ହାତରେ ଛୁରି ଧରିଥିଲେ, ଆଉ ଆଉ ଜଣେ ଯୁବକ ରକ୍ତରେ ଭିଜି, ନିର୍ଜୀବ ହୋଇ ପଡ଼ିରହିଥିଲେ । ସେ ଦୃଶ୍ୟ ଚଳଚ୍ଚିତ୍ରର କୌଣସି ଭୟାବହ ଖଣ୍ଡ ଭଳି ଲାଗୁଥିଲା ।
ସେଇ ୨୧ ବର୍ଷୀୟ ଯୁବକଙ୍କର ଅନ୍ୟ ଜଣେ ଯାତ୍ରୀଙ୍କ ସହ ଟ୍ରେନ୍ର ଦରଜା ବନ୍ଦ କରିବାକୁ ନେଇ ହଳୁକ ଭାବରେ କଥାକଟାକଟି ହୋଇଥିଲା । ବର୍ଷାର ଆଞ୍ଚଳିକ ଅସୁବିଧା ନେଇ ଉଠିଥିବା ସେଇ ଛୋଟ ଅଭିଯୋଗ ଶେଷରେ ତାଙ୍କ ଜୀବନଟିକୁ ଗ୍ରାସ କରିନେଲା ।
ପ୍ରତିଦିନ ମନେ ହୁଏ — ଏହାଠାରୁ ଆଉ କ’ଣ ବେଶି ଭୟଙ୍କର ହୋଇପାରେ ? କିନ୍ତୁ ପ୍ରତିଦିନ ଆଉ ଗୋଟିଏ ଅଧିକ ଅସ୍ୱସ୍ଥକର, ଅଧିକ କରୁଣ ଖବର ସାମ୍ନାକୁ ଆସେ । ଜଣେ ମା’ ତାଙ୍କ ପୁଅକୁ ହରାଇଲେ, ଜଣେ ଭଉଣୀ ତାଙ୍କ ଭାଇକୁ ।
ଆମ ଦେଶଟି କେଉଁ ଦିଗକୁ ଯାଉଛି ? ଆମେ କି ସେଇ ସ୍ତରକୁ ପହଞ୍ଚିଗଲୁ ଯେଉଁଠାରେ କାହାକୁ କିଛି ପଚାରିବାକୁ ମଧ୍ୟ ଭୟ କରିବାକୁ ପଡ଼ୁଛି, ଯେ ସେ ମନୁଷ୍ୟଙ୍କ ମନୋଭାବ କେମିତି, ସେ କ’ଣ କରିପାରେ — କେହି ଜାଣେ ନାହିଁ ? ଗୋଟିଏ ସାଧାରଣ କଥାକଟାକଟି କେତେବଡ଼ ପରିବାରକୁ ତାଙ୍କ ପ୍ରିୟଜନରୁ ବଞ୍ଚିତ କରିଦେଇପାରେ ।
ଏପରି ନିର୍ଦୟତା ଦେଖି ହୃଦୟ ଭାଙ୍ଗିଯାଏ । ଏତେ ସାଧାରଣ, ଏତେ ତୁଚ୍ଛ ଏକ ଘଟଣା ପାଇଁ ଯଦି ଲୋକେ ଅନ୍ୟର ଜୀବନ ନେବାକୁ ଲାଗନ୍ତି, ତେବେ ମନୁଷ୍ୟମନରେ ଘୃଣା ଓ କ୍ରୋଧ କେତେ ଗଭୀର ଭାବେ ଜମା ହୋଇଛି ?
ମୋ ପାଖରେ ଆଉ କିଛି କହିବାକୁ ଶବ୍ଦ ନାହିଁ ।
