ଦୁଇ ତିନି ଦିନ ଉପବାସରେ ସମୟ କାଟିବା ପରେ, ଭାଙ୍ଗି ପଡିଛି ସାରିଆ ।
ସ୍ଵାମୀ ସନିଆ ହାତରେ କାମ ପାଇଟି ନାହିଁ । ଠିକାଦାର ଗଲା ବର୍ଷ ନେଇଥିଲା, ଏମାନଙ୍କ ହାଡଭଙ୍ଗାପରିଶ୍ରମରୁ ଦାଦନ ଖଟେଇ ଖୁବ ଲାଭ ଉଠେଇଲା । ଶେଷରେ ଯାହା ପାଖରେ ମୁଣ୍ଡ ବିକି ଥିଲେ ଏଇ ଅଭିଶପ୍ତ ଦାଦନ ଗୋଷ୍ଠୀ, ସେମାନେ ଏମାନଙ୍କୁ ଛାଡିବାକୁ ନାରାଜଥିଲେ । ଏପରିକି, କେହି ଯଦି ଘରକୁ ଯିବା କଥା କହେ, ତାଙ୍କୁ ଗଛରେ ବାନ୍ଧି ନିର୍ଘାତ ମାଡ଼ ସହିବାକୁ ପଡେ । ସହିବାକୁ ପଡ଼େ ଅଶ୍ରାବ୍ୟ ଭାଷାରେ ଅଶ୍ଳୀଳ ଗାଳି ଗୁଲଜ ଓ ରାତିରେ ଖାଇବା କଟକଣା । ସେ କଥା ଶୁଣିବା ପରେ ସ୍ତ୍ରୀ ସାରିଆ ନିଜର ଶଙ୍ଖା ସିନ୍ଦୂରକୁ ବିପଦରେ ପକେଇ, କେମିତି କହିବ ସନିଆକୁ ଆଉଥରେ ଦାଦନ ଯାଇ ଖଟିବାକୁ । ସେ’ ସିଧା ସିଧା ମନା କରିଦେଲା- ଆମର ଦାଦନ ଖଟିବାକୁ ଦରକାର ନାହିଁ’। ହେଲେ ଖାଇବେ କ’ଣ । ଜମି ବାରୀ କିଛି ନାହିଁ । କେଉଁ ଯୁଗରୁ ସେମାନେ ରହି ଆସୁଥିବା ଏଇ ଭିଟାମାଟି ଛଡା ଆଉ କେହି ଆପଣାର ନାହାନ୍ତି । ଦୁଃଖରେ କାନ୍ଦି କାନ୍ଦି ସେ’ ଭିଜେଇଛି ଭିଟା ମାଟିର ଛାତି । ଏଇ ମାଟିର ବାସ୍ନାରେ କଟେଇଛି ଉପବାସର କେତେ ଉନିଦ୍ର ରଜନୀ ।
ସଂସାର ଭିତରେ ସ୍ଵାମୀ ଓ ଝିଅ ସବିତା ।
ଘର ତା’ର ଚାଳ ଛପର । ଠିଆ ହୋଇଛି ସର୍ପିଳ ହୋଇ ବହି ଯାଉଥିବା ଛୋଟ ବାଙ୍କନଈ କୂଳରେ । ଉଡେଇ ନେଇଛି ଚାଳର ମଥାନ ମେଞ୍ଚେ ପୂବେଇ ବାଆ । ସେଇ ଉଡିଯାଇଥିବା ଚାଳ ଦେଇ ଉଙ୍କି ମାରେ ଆକାଶୀ ଜହ୍ନ । ସେଇ ଜହ୍ନ ଦେଖି ଖୁସିରେ ନାଚି ଉଠେ ଝିଅ ସବିତାର ମନ ।
ଆଜି କିନ୍ତୁ ନିଆରା, ରାହାଧରି କାନ୍ଦୁଛି ସବିତା । କେତେବେଳୁ କାନ୍ଦି କାନ୍ଦି ହାଲିଆ ହେଇ ଗଲାଣି । ଯେତେ ବୁଝେଇଲେ ବୁଝୁନି ଜମା । ସାରିଆ ଝିଅଟିକୁ ଛାତି ଉପରେ ପକେଇ ଗୁଣୁଗୁଣୁ ହୋଇ କହୁଛି ,”ହେଇରେ –ମୋ’ ମା’ ଦେଖ ଜହ୍ନ ମାମୁ, -‘ଜହ୍ନ ମାମୁ ଦେଶ ଯିବ କିଏ ଆସ । ରାଜା ମୋଡି ନିଶ ହସୁଥିବ ହସ “। ଜମା ବୁଝୁନି ସବିତା । ଭୋକରେ ଆଉଟୁ ପାଉଟୁ ହୋଇ କିଛି ଭଇଁଚ କୋଳୀ ଖାଇ ଥିଲା ଦିନ ବେଳେ । ପିଲା ମନ ବୁଝିବ କେମିତି । ସଞ୍ଜ ହଉ ହଉ ଭୋକ । କ’ଣ ଦିଟା ଖାଇକି ଶୋଇଯିବାକୁ ତା’ର ଅଝଟ ।
କନ୍ଧରେ ଆଉଜେଇ ଜହ୍ନ ଦେଖେଇ ସାରିଆ ଗାଉଛି ସେଇ ପୁରୁଣା ଗୀତ-ଜହ୍ନ ମାମୁ ଦେଶ, ଯିବ କିଏ ଆସ ….. । ସନିଆଁ ଯାଇଛି ଠିକାଦାର ପାଖକୁ- ଗାଁ ଆର ପାରେ ବନ୍ଧ କାମ ହେବ, ସେ’ ଓ ସାରିଆର ଦୁହେଁ କାମ କରିବେ । ଅଗ୍ରୀମ କିଛି ଟଙ୍କା ଆଣି ବର୍ତ୍ତମାନ ପରିସ୍ଥିତିକୁ ସାମ୍ନା କରି ଅନ୍ତତଃ କିଛି ଦିନ ଭଲରେ ଚଳି ଯିବେ ।
……ଏଇ ଆଶା ନେଇ ଯାଇଛି ସେ, ଗାଁ ରୁ ସହର ।
ଆଖି ପାଣି ଆଖିରେ ମଲାଣି, ଫେରିନି ସନିଆଁ । କାନ୍ଦି କାନ୍ଦି ଶୋଇ ଯାଇଛି ସବିତା । ସାରିଆ ଭୋକର ଦାଉ ସମ୍ଭାଳି ନ ପାରି ହାଣ୍ଡିରେ ରଖି ଥିବା ପାଣି ପିଇବାରେ ଲାଗିଛି । ସେଇ ପାଣି କୁ ସାରା ଦିନ ପିଇ ବାକୁ ଦେଇ ସବିତାକୁ ବୁଝେଇ ପାରିଛି-ସାରିଆ ।
ମା’ଭୁଲେଇ ଦେଇଛି ତା;ର ଅଝଟିଆ ମନଟିକୁ । ଆଉ ଅଝଟ ନାହିଁ ସବିତାର । ଦିନ ସାରା କାନ୍ଦି କାନ୍ଦି ଶୋଇ ପଡିଛି ସେ ନିଘୋଡ ନିଦରେ । ଟିକେ ଆଶ୍ଵସ୍ତ ହେଲା ସାରିଆ ।
ଜହ୍ନ ମୁଣ୍ଡ ଉପରକୁ ଉଠି ଗଲାଣି – । ଚାଞ୍ଚେରାର କବାଟ ଖୋଲି ବାହାରକୁ ଆସି ଦେଖୁଛି ସାରିଆ । ବହୁତ ଦୂରରେ କେହି ଜଣେ ଝୁଲି ଝୁଲି ଆସୁଛି । ସିଏ ସବିତା ବା’ ପରି ଜଣା ପଡୁଛିତ । ନାଇଲୋ ମା’ ଆଜିକାଲି ଭୂତ ପ୍ରେତ ରାତିରେ ବୁଲନ୍ତି । ହେଇ ପାରେ କିଏ?
…କିନ୍ତୁ ସେ ଥିଲା ସନିଆ । ହଠାତ ଦୂର ଛାଇଟି ଅଟକି ଗଲା ସେଇ ଦୂର ବିଳବନ ପାହାଡ ଘେରା ବାଙ୍କନଈର ଧାରେ ଯାଇଥିବା ଜଳାଶୟ ପାଖରେ । ସେଇଠି ବସି ଗଲା ସନିଆଁ । ଭାବିଲା ଆରେ ବା ! କଇଁ ଫୁଲଟି ଜହଙ୍କୁ ଦେଖି ବଡ ସରାଗରେ ଫୁଟିଛି । ସେଇ ସଲିଳ ଭିତରେ ଜହ୍ନ ବି ହସୁଛି, ଲହରାୟିତ ପାଣିରେ ଶତ ଭାଗ ହେଇ ଉଠୁଛି ଜହ୍ନର ପ୍ରତିବିମ୍ବ । ଏଇ ଜହ୍ନ ତା’ଚାଳ ମଥାନ ଦେଇ ଉଙ୍କି ମାରେ, ଭସା ବଉଦରେ ଲୁଚକାଳୀ ଖେଳେ । ସାରିଆକୁ ଖୁବ ନିକଟକୁ ଟାଣି ଆଣି ସନିଆ ଗପ କହେ, ଏଇ ଭିଜା ଭିଜା ନିରୋଳା ରୂପେଲି ଜ୍ୟୋତ୍ସ୍ନା ବିଧୌତ ଜହ୍ନ ରାତିରେ । ଜହ୍ନକୁ ଦେଖି ଝିଅ ସବିତା ବହୁତ ଖୁସି ହୁଏ । ଆଜି ସେ ଏଇ କଇଁ ଫୁଲଟିକୁ ଯେମିତି ହେଉ ନବ । ତା’ ଝିଅକୁ ସବୁଠାରୁ ବଡ ଭେଟିଟିକୁ ଦେଇ ଖୁସି କରେଇବ । ଏଇ କଥା ଭାବି ପାଦେ ଆଗେଇ ଯାଇଛି ସେ । କ୍ଳାନ୍ତ ଅବୟବ ଶରୀର କଇଁ ନାଡରେ ଛନ୍ଦି ହୋଇ ଯାଇଛି । ଅନେକ ଚେଷ୍ଟା କରି ସେ ମୁକୁଳି ପାରିନି । ସେଇ ସରସୀର ଜହ୍ନ ସବୁ ଦିନ ପାଇଁ ତାକୁ ଟାଣି ନେଇଛି ତା ଦେଶକୁ । ଜୀବନ ଯୁଦ୍ଧରେ ଶେଷ ମୂହୁର୍ତ୍ତ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଲଢି ଲଢି ସେଇ ଜହ୍ନ ଡାକି ନେଇଛି ସେଇ ରାଇଜକୁ ଯେଉଁ ରାଇଜର ରାଜା ବଡ ନିଦାରୁଣ । ଯିଏ ବାଛି ନିଏ ଏମିତି ସରଳ ନିରୀହ ଜୀବନ । ଯେଉଁ ରାଜା ବୁଝେନା ସୁଖ ଦୁଃଖ- ଅଭାବ କଷଣ ।
ସାରିଆ ଚାହିଁ ଚାହିଁ ଆଖି ତା’ର ଥକି ଗଲାଣି । ତଥାପି, ନଈ ଭିତରୁ ସେ ଛାଇ ଉପରକୁ ଆସିଲାନାହିଁ । ତୋଫା ଜହ୍ନ ଆଲୁଅ ଭିତରେ ବାରଣ୍ଡାରେ ବସି ଚାହିଁ ରହିଛି ସାରିଆ । କେତେ କ’ଣ ଅଶୁଭ କଥା ଗୁଡାକ ଖାଲି ଭାବୁଛି । ସନିଆର ବାଟ ଚାହିଁ। ହଠାତ, ଚିତ୍କାର କରି ଉଠିଲା ସବିତା – ” ବା’– ମୋ ବା’ । ବାବା- ଏଇ ଜହ୍ନ, ମାମୁଁ – ଦେଶ, ଆସ , ଆ-ସ । ”
ସବିତାର ଦେହର ତାତି ଧୀରେ ଧୀରେ ବଢିବାରେ ଲାଗିଛି । କାନ୍ଦୁଥିବା ଧକ୍କ ଏବେବି ଉଠୁଛି । ବିଳାପ କରି ଉଠିଲା ସବିତା । ସାରିଆ ଘର ଭିତରକୁ ପଶି ଆସିଲା । ଦେଖିଲା, ଦେହରେ ବହୁତ ତାତି । ସେ ବାହୁନି ବାକୁ ଆରମ୍ଭ କଲା। ମା’ର ବାହୁନା ଶୁଣି ଟିକିଏ ଆହତ ଆଖିରେ ଚାହିଁଲା ସବିତା । ତା’ ପରେ ମୁଣ୍ଡଟିକୁ ଢଳେଇ ଦେଲା …ବାଶ…… ।
ଜହ୍ନ ମାମୁର ସେଇ ରୂପେଲି ରାଇଜକୁ ଚାଲି ଗଲା ସବିତା । ଯେଉଁ ରାଇଜକୁ ଥରେ ଗଲେ ଆଉ କେବେ କେହି ଫେରେ ନାହିଁ । ଯେଉଁଠି ରାଜା ନିଶ ମୋଡି ହସୁଥାଏ ବିକଟାଳ ହସ । ଆଉ ସେଇ ଆସୁରିକ ହସର ଫୁତ୍କାରରେ ଉଡିଯାଇଥିଲା କୋମଳମତି ନିରୀହା କଳିକା-ସବିତା । ଏଠି ବାଳ-କୃଷ୍ଣର ପୂଜାହୁଏ, କିନ୍ତୁ ବାଳକକୁ ନୁହେଁ । କନ୍ୟା ସୁରକ୍ଷାର ନିୟମ ହୁଏ, ହେଲେ କନ୍ୟାକୁ ନୁହେଁ । ଏଠି ସେଇ କଂସର କରାୟତରେ କେତେଯେ ନିରିହା ଅକାଳରେ ଝଋ ପଡନ୍ତି । ଆଉ ସେଇ ଜହ୍ନ ମାମୁଁ ଦେଶରେ ରାଜା-। ସମସ୍ତଙ୍କ ଅଧିକାର ଛଡେଇ ନେଇ, ସଜେଇ ଦେଇଛି ମାନବ ସମାଜକୁ ନିସ୍ଵ-ଦୀନ ହୀନ କଙ୍ଗାଳ । ଏଇମିତି ରାଜା ମାନେ ମଉଜରେ ରାଜ ସିଂହାସନରେ ବସି, ନିଷ୍ପାପ ହୃଦୟର ମଣିଷ ନିଗିଡା ରକ୍ତକୁ ଆକଣ୍ଠ ପାନ କରି ଦେଖି ଆସି ଛନ୍ତି ଅନ୍ୟର ଦାରିଦ୍ର କଷଣ । ସେଇ ରାଜାଙ୍କ ଭିତରେ ଏବେବି କଂସ ବଞ୍ଚିଛି । ବଞ୍ଚିଛି ସେଇ ବିଜୁଳି କନ୍ୟା ଓ କୃଷ୍ଣ ବିନାଶ ପାଇଁ …. ।
ସାରିଆର କାନ୍ଦ ଆଉ ଶୁଭୁନି, କାନ୍ଦିବାକୁ ସାହାସ ପାଉନି । ଦାରିଦ୍ର କଷାଘାତରେ ତିନି ତିନି ଦିନ ଉପବାସରେ କଟେଇ ସେ ହରେଇଛି ଏକମାତ୍ର କନ୍ୟା ସବିତାକୁ । ଯିଏ ତା’ ଜୀବନର ଅଶାର ଜ୍ୟୋତି । ସ୍ଵାମୀ, ଦୁଇ ଦିନ ବିତି ଯାଇଥିଲେବି ଅଫେରା । ସେ’ କାଳ ବିଳମ୍ବ ନ କରି ଦୌଡିଲା ସେଇ ନଈ ଆଡେ, ଯେଉଁଠି ସେ ଦେଖି ଥିଲା କାଲି ରାତିରେ ମଣିଷର ଛାଇ । ଆଉ ଭାବୁଥିଲା, ସବିତାର ବା’-ସେଇ ହେଇଥିବ କି ?
ସାରିଆ, ଦେଖିଲା କଇଁ ନାଡରେ ଛନ୍ଦି ହୋଇ ମୁଣ୍ଡକୁ ଉପରକୁ କରି ଚାହିଁ ରହିଛି କେଉଁ ପ୍ରିୟାର ଟିକେ ସ୍ପର୍ଶ ପାଇଁ ସାନିଆଁ । ହାତରେ ଧରିଛି କଇଁ ଫୁଲଟି ପ୍ରଥମ କରି ପ୍ରଥମ ଭେଟି ଦେବାକୁ ତା’ ପ୍ରିୟା ସାରିଆକୁ ସତେ। ଯାହା ଜୀବନର ପ୍ରଥମ ଓ ଶେଷ । ପୋଖରୀ କୂଳେ ଥୁଆ ହୋଇ ଥିଲା ଚିରା ଗାମୁଛାଟି । ସେଥିରେ ବନ୍ଧା ହୋଇଥିଲା ସାତ ଗଣ୍ଠିରେ ପାଞ୍ଚ ଶହ ଟଙ୍କା । ଚୂଡା ଓ ଚିନି ଆଉ ଝିଅ ପାଇଁ କିଣି ଆଣିଥିବା ରାଜା ଓ ରାଣୀର କଣ୍ଢେଇ ।
କାଳ ବିଳମ୍ବ ନ କରି ସେ ଲମ୍ପ ମାରିଲା ପୋଖରୀ ଭିତରକୁ । ଆଉ ଫେରିଲା ନାହିଁ……। ସଲିଳ ସମାଧିସ୍ଥ ଯୁଗଲ ମୁଦ୍ରାରେ ଭାସୁଥିଲା ସନିଆ ଓ ସାରିଆର ଶବ ।
ଗାଁର ଆଖ ପାଖ ଲୋକେ ଦେଖିବାକୁ ଦଉଡିଲେ – ମହା ଯାତ୍ରାର ମହାନିଦ୍ରା- ସ୍ପର୍ଶ କାତର ପୂର୍ଣ୍ଣ ପରିବେଶ ।
ସଞ୍ଜ ନଇଁ ଆସିଲା – ନଇ ପଠା ମଶାଣିରେ ଜଳୁଥିଲା ଜୁଇ। ଆକାଶର ଜହ୍ନ ଲୁଚି ଲୁଚି କାନ୍ଦୁଥିଲା ବଉଦ କୋଳରେ । ମହା ଆନନ୍ଦରେ ନିଶ ମୋଡି ହସ ହସୁଥିଲେ ସେଇ ଦେଶ ରଜା,ଯେଉଁମାନେ ସ୍ଵେଚ୍ଛାଚାରୀ ଓ ସ୍ଵାର୍ଥର ପୂଜାରୀ । କଇଁଫୁଲ ଖୋଜୁଥିଲା ଜହ୍ନ ଶିହରଣ । ଜହ୍ନଆଖିରୁ ଝରୁଥିଲା ଅବିଶ୍ରାନ୍ତ ଲୁହ । ନଈ ପଠାରେ ପଡି ରହିଥିଲା ଗଦାଏ ପାଉଁଶ ।
Anusuya Jena
January 27, 2018 at 5:23 pm
very heart touching description……..
gaganbihari nayak
February 4, 2018 at 12:09 am
Always welcome to your good compliment madam jee.
Ashok kumra jena
January 24, 2018 at 4:56 pm
very interesting story !! thanks story writer !!
GAGAN BIHARI NAYAK
January 25, 2018 at 4:29 pm
My Dear wisher I Always welcomes to your fantastic comments to inspire go ahead, hearty thanks .
GAGAN BIHARI NAYAK
January 25, 2018 at 5:21 pm
ମୁଁ ନିଜେ ପଢି କାନ୍ଦି ପକେଇଛି । ତେଣୁ ଆପଣମାନଙ୍କୁ ଏମିତି ଏକ କାହାଣୀକୁ ପଠେଇ ନିଜକୁ ଗୌରବାନିତ୍ୟ ମାନେ କରୁଛି । ଏମିତି ସହଯୋଗ କରନ୍ତୁ । ସେଇ ଗୋଟିଏ ଲେଖକ ପାଇଁ ଅନୁପ୍ରେରଣା ……