ଆପଣଙ୍କ ବ୍ରାଉଜରରେ ଏହି ସୁବିଧା ଉପଲବ୍ଧ ନାହିଁ।
ପ୍ରତୀକ୍ଷାର ବେଳ ରତରତ ଏବେ
ଭାରି ଲାଗେ କୁଆଁରୀ-ପଣିଆ
ସେ ଆଜି ଆସିବେ ସତେ
ଉଛୁରର ଦଣ୍ଡେ ଲାଗେ ଯୁଗ ଆଉ ଅଧେ ।
ଗଣ୍ଠି ସବୁ ଫିଟି ଥାଏ ଖୋଜିବା ଦିନରୁ
ଲୁଚି ଲୁଚି, ଖରାବେଳ, ପୋଖରୀ ହୁଡ଼ାରେ
ଛାଇ ନିଦ, ପାହାନ୍ତି ସ୍ୱପ୍ନରେ ଅଣ୍ଡାଳିବା ଠାରୁ
ନିଜ ଚାରିଆଡ଼ – ଏବେ ଯାହା ବାକିଥାଏ
ଛିଡ଼ିବାକୁ ଡୋରୀ – ବାପା, ମା’, ଭଉଣୀ ଓ ଭାଇ
ନିଜ ଲୋକ, ଗାଁ ମାଟି, ବିଲ ଆଉ ନଈ
ପର ହେଇଯାନ୍ତି – ଅଚିହ୍ନା ହେଇଯାନ୍ତି
ଧିରେ ଧିରେ ଛିଡ଼ିଯାଏ ଡୋରୀ ।
ମଜା ଲାଗେ ହାରିବାକୁ କୁଆଁରୀ ପଣିଆ
ଅପହଞ୍ଚ ଖରାବେଳେ ଅବା ରାତି ଥାଇ ନିଦ ଭାଙ୍ଗିଗଲେ
ସକାଳର ଅଳସ ଶେଯରେ
ମନେହୁଏ ଯାହା ସବୁ କବିର କବିତା
ପରେ ପରେ ମାସେ ଅବା ବର୍ଷେ ପରେ
ପାଲଟେ ଯେ ଗଣିତ ଅବୁଝା
ବୁଝିବାକୁ ଯାହା, ସରିଯାଏ ଅବଶିଷ୍ଟ
ବର୍ଷ, ମାସ, ଦିନ ଓ ଜୀବନ
ଏନ୍ତୁଡ଼ିଠୁ ଜୁଇ ଯାଏ ଲମ୍ୱା
କି ତା’ଠୁ ଆହୁରି ବି ବଡ଼ ମାୟା ସେ ଯେ
ବୁଝି ଯାହା ବୁଝି ହୁଏ ନାହିଁ ।
Pragnya Mishra
May 5, 2016 at 5:22 pm
ati sundar. dhanyabad.