Share

Share

Tweet

Share

Share

Email

Comments

ସେଦିନ ରାତିରେ ଜହ୍ନ ସଡ଼କ ପାର୍ଶ୍ୱସ୍ଥିତ ବକ୍ଷମାନଙ୍କଠାରୁ ଛାୟା ଧାର ମାଗି ନେଇ ସଡ଼ ଉପରେ ବିଛାଇ ଦେଇଥିଲା । ଅଜିତ ନିଜ ଟଳମଳ ପାଦ ଦୁଇଟିକୁ କାବୁ କରି ନିଜ କାର୍ ଆଡ଼କୁ ଅଗ୍ରସର ହେବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କରୁ କରୁ ବୁଲା କୁକୁରଟାଏ ଲାଙ୍ଗୁଡ଼ ହଲେଇ ହଲେଇ ତା’ ଚତୁଃପାର୍ଶ୍ୱରେ ପରିକ୍ରମା କରିବାକୁ ଲାଗିଲା । ବୁଲା କୁକୁରମାନଙ୍କର ଏତାଦୃଶ ଆଚରଣ ଦେଖିଲେ ମନେ ହୁଏ ସତେ ଯେପରି ସେମାନେ ନିଜ ପାଇଁ ମାଲିକଟିଏ ଯୋଗାଡ଼ କରିନେବାକୁ ସର୍ବଦା ବ୍ୟଗ୍ର । ଅଜିତ୍ ବିରକ୍ତ ହୋଇ କୁକୁରଟାକୁ ପଦାଘାତ କଲା । କୁକୁରଟା ରିଜେକ୍ସନ୍‌ର ଗ୍ଲାନି ମନରେ ନେଇ ଅଜିତ୍‌କୁ ଗାଳି ଦେଇ ଦେଇ କିଛି ଦୂରକୁ ଅପସରି ଗଲା ।

ଅଜିତ୍‌ର ଗତିବିଧି ଲକ୍ଷ୍ୟ କରି ପଛରୁ ସୁରେଶ ଚିନ୍ତା ବ୍ୟକ୍ତ କଲା, “ଆର ୟୁ ସିୟୋର୍- ତୁ ଗାଡ଼ି ଚଲେଇ ଯାଇପାରିବୁ ? ନିଶା ଟିକେ ଅଧିକ ହୋଇଯାଇଛି ଲାଗୁଛି ।”

ଚିନ୍ତା କରନା । ମୁଁ ଆରାମରେ ଯାଇ ପାରିବି ।

ଆଜିର ସେମିନାର୍‌ରେ ତୋ ଭାଷଣଟା ବେଶ ଭଲ ହେଲା । ଚମତ୍କାର ଟପିକ୍ ନଶ୍ୱର ଶରୀର, ଭାସ୍ୱର ଆତ୍ମା । ଶ୍ରୋତାମାନଙ୍କ ପ୍ରଶଂସା ଓ ତାଳିର ସୀମା ନଥିଲା ।

ମୋ ନଜର କିନ୍ତୁ କେବଳ ଗୋଟିଏ ଶ୍ରୋତା ଉପରେ ଥିଲା । ତୋ ପାଖ ସିଟ୍‌ରେ ବସିଥିବା ଝିଅଟି ଉପରେ । ଏଭଳି ସୌନ୍ଦର୍ଯ୍ୟ ମୁଁ ଆଗରୁ କେବେ ଦେଖି ନାହିଁ ।

ସୁରେଶ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ପ୍ରକଟ କଲା, କିନ୍ତୁ ମୋ ପାଖ ସିଟ୍ ତ ଖାଲି ଥିଲା ।

ମୋତେ ଲାଗୁଛି ମୋର ନୁହଁ, ବରଂ ତୋର ନିଶା ଟିକିଏ ଅଧିକ ହୋଇଯାଇଛି । ଝିଅଟିର ସୌନ୍ଦର୍ଯ୍ୟକୁ ମୋ ଆଖି ପୂରା ସନ୍ଧ୍ୟା ଉପଭୋଗ କରିଛି । ଆଉ ତୁ କହୁଛୁ ତୋ ପାଖ ସିଟ୍ ଖାଲି ଥିଲା ।

ସୁରେଶ ଯୁକ୍ତି ନ କରି କଥାର ମୋଡ଼ ବଦଳାଇଲା । ତୋ ଭଲି ଲମ୍ପଟଟାଏ ଯେତେବେଳେ ନଶ୍ୱର ଶରୀର, ଭାସ୍ୱର ଆତ୍ମା ଭଳି ଟପିକ୍ ଉପରେ ଭାଷଣ ଦିଏ, ମନେ ହୁଏ ବିରାଡ଼ି ବୈଷ୍ଣବ ଉପାଧିଟା ତୋ ପାଇଁ ହିଁ ଉପଯୁକ୍ତ ।

ଦୁହେଁ ହସି ଉଠିଲେ । ଅଜିତ୍ କହିଲା, “ମୁଁ ଯଦି ଭାଷଣ ଦେବା ପୂର୍ବରୁ ଦୁଇ ପେଗ୍ ନିଅନ୍ତି, ତେବେ ମୋ ଭାଷଣର ଫିଲୋସଫିଗୁଡ଼ାକ ଆହୁରି ଭଲ ହୁଅନ୍ତା ।”

ନିଶ୍ଚୟ, ନିଶ୍ଚୟ, କାରଣ କିଛି ପେଗ୍ ନେଲା ପରେ ତ ଯେ କେହି ବି ଆପଣା ଛାଏଁ ଫିଲୋସଫର୍ ପାଲଟି ଯାଏ । ଏ ଥର ଦୁହେଁ ଖୁବ୍ ଜୋର୍‌ରେ ଅଟ୍ଟହାସ୍ୟ କଲେ । ରିଜେକ୍ସନ୍ ଗ୍ଲାନି ଭୋଗୁଥିବା କୁକୁରଟା ସେମାନଙ୍କ ଖୁସିରେ ଈର୍ଷାପରାୟଣ ହୋଇ ଅନବରତ ଭୁକି ଚାଲିଲା, ଉଭୟ ଅଜିତ୍ ଓ ସୁରେଶ ନିଜ ନିଜସ୍ୱ କାର୍‌ରେ ସେଠାରୁ ଚାଲି ନ ଯିବା ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ।

ଦିନ ତମାମ ସହରର ଟ୍ରାଫିକ୍‌କୁ ବରଦାସ୍ତ କରି କରି ଏବେ ଟିକିଏ ଶାନ୍ତିରେ ନିଃଶ୍ୱାସ ମାରୁଥିବା ସଡ଼କଗୁଡ଼ାକୁ ପୁନର୍ବାର ହଇରାଣ ହରକତ କରି ଅଜିତ୍‌ର କାର୍‌ଟି ଅଗ୍ରସର ହେବାକୁ ଲାଗିଲା । ଅଜିତ୍ ଯନ୍ତ୍ରବତ୍ କାର୍ ଚଳାଉଥାଏ, କିନ୍ତୁ ତା’ର ଅବଚେତନ ମନରେ ବାରମ୍ୱାର ଉଙ୍କି ମାରୁଥାଏ ସୁରେଶର ପାଖ ସିଟ୍‌ରେ ବସିଥିବା ସେହି ତରୁଣୀଟିର ଛବି ।

ଅଜିତ୍ର କାର୍ ଓଭର୍‌ବ୍ରିଜ୍ ଆରୋହଣ କରିବାର ଉପକ୍ରମ କରୁ କରୁ କ୍ଷଣଟିଏ ପାଇଁ ସେ ଭୟ ଅନୁଭବ କଲା । ଏହି ଓଭର୍‌ବ୍ରିଜ୍ ପାର୍ଶରେ ଅବସ୍ଥିତ ଗୋଦାମ ଘରଗୁଡ଼ିକ ସମ୍ପର୍କରେ ପ୍ରଚଳିତ ଥାଏ ଅନେକ ଭୌତିକ କିମ୍ୱଦନ୍ତୀ । କିନ୍ତୁ ସେ ଆଉ କିଛି ଭାବି ପାରିବା ପୂର୍ବରୁ ହଠାତ୍ ହେଡ୍ ଲାଇଟ୍ର ଆଲୋକରେ ଦୃଷ୍ଟିଗୋଚର ହେଲା ଏକ ମାନବ ଆକୃତି । ତତ୍‌କ୍ଷଣାତ୍ ଅଜିତ୍‌ର ପାଦ ବ୍ରେକ୍ କଷିଲା ।

ଅଜିତ୍‌କୁ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ହେବାର ଖୋରାକ ଯୋଗାଇ ଲିଫ୍ଟ ମାଗିବା ଭଙ୍ଗୀରେ ଛିଡ଼ା ହୋଇଥିଲା ସେ ଦିନ ସନ୍ଧ୍ୟାରେ ସୁରେଶ ପାଖ ସିଟ୍‌ରେ ବସିଥିବା ସେହି ତରୁଣୀଟି । ଅଜିତ୍ ଓ ତରୁଣୀଟି ମଧ୍ୟରେ ବାକ୍ୟ ବଦଳରେ କେବଳ ସ୍ମିତହାସ୍ୟ ବିନିୟମ ହେଲା । ପର କ୍ଷଣରେ ତରୁଣୀଟି କାର୍‌ରେ ପ୍ରବେଶ କରି ଅଜିତ୍‌ର ପାଖ ସିଟ୍‌ରେ ବସି ସାରିଥିଲା ।

ଅଜିତ୍ ତରୁଣୀଟିର ପରିଧାନର ସ୍ୱଳ୍ପତା ଲକ୍ଷ୍ୟ କଲା । କହିଲା, “ଘଟଣାଟା କୌଣସି ଚଳଚ୍ଚିତ୍ର କାହାଣୀ ଭଳି ଲାଗୁଛି ।”

ତରୁଣୀଟି ପଚାରିଲା, “କେଉଁ ଘଟଣାଟା ?”

ଅନ୍ଧାର ରାତି ! ଶୂନ୍‌ଶାନ ସଡ଼କ ! ଯୁବକଟିଏ ଏକା କାର୍ ଚଳେଇ ଯାଉଛି । ସୁନ୍ଦର ଯୁବତୀଟିଏ ଲିଫ୍ଟ ମାଗୁଛି. . . ।

ତରୁଣୀଟି ହସି ଦେଇ କହିଲା, “ତୁମେ ମୋ ସୌନ୍ଦର୍ଯ୍ୟର ସିଧାସଳଖ ପ୍ରଶଂସା କରିପାର । କାହାଣୀର ସାହାଯ୍ୟ ନେବା ଦରକାର ନାହିଁ ।”

ସ୍ମାର୍ଟ ! କିନ୍ତୁ ଏତେ ରାତିରେ ଏକ ନିଛାଟିଆ ସ୍ଥାନରେ କ’ଣ କରୁଥିଲ ?

ଡ୍ୟୁଟି ସାରି ଫେରୁଥିଲି । ମୋ କ୍ଲାଏଣ୍ଟ ମୋତେ ଏହି ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଲିଫ୍ଟ ଦେବାକୁ ରାଜି ହେଲା । କାମ ଆଦାୟ ହୋଇଗଲା ପରେ କିଏ କାହାକୁ ପଚାରେ ?

ତୁମ ଅଫିସ୍ କେଉଁଠି ?

କ୍ଲାଏଣ୍ଟ୍ ଯେବେ ଯେଉଁଠି ଚାହିଁଲା, ସେବେ ସେଇଠି ମୋ ଅଫିସ୍ ।

ମାନେ ? ତୁମେ କି କାମ କର କି ?

ତରୁଣୀଟି ପୁନଶ୍ଚ ହସିଲା । ତୁମେ ଏତେ ବୁଦ୍ଧୁ ତ ନୁହଁ ଯେ ମୁଁ କି କାମ କରେ ତାହା ତୁମେ ଏବେ ବି ଅନୁମାନ କରିପାରୁ ନାହିଁ ।

ଅଜିତ୍ ମଧ୍ୟ ହସିଲା । ବୁଝିଲି ! ମୁଁ ବେକାରଟାରେ ଏତେ ବେଳ ଯାଏଁ ସଙ୍କୋଚ କରୁଥିଲି ।

କେଉଁ ପ୍ରକାର ସଙ୍କୋଚ ?

ତୁମକୁ ଲିଫ୍ଟ ଦେବା ପ୍ରତିବଦଳରେ କିଛି ପ୍ରତ୍ୟୁପକାର ଆଶା କରିବାରେ ସଙ୍କୋଚ ।

କେଉଁ ପ୍ରକାର ପ୍ରତ୍ୟୁପକାର ଚାହୁଁଛ ?

ଏବେ ତୁମେ ବି ତ ଏତେ ବୁଦ୍ଧୁ ନୁହଁ ଯେ ମୁଁ କ’ଣ ଚାହୁଁଛି ତାହା ତୁମେ ଅନୁମାନ କରିପାରୁ ନାହଁ ?

ଅନୁମାନ ତ କରିପାରୁଛି । କିନ୍ତୁ ବିଶ୍ୱାସ କରିପାରୁ ନାହିଁ । ଆତ୍ମା ମହାନ୍ ଓ ଶରୀର ତୁଚ୍ଛ ବୋଲି ଯିଏ କିଛି ସମୟ ପୂର୍ବରୁ ଭାଷଣ ଦେଉଥିଲା, ତା’ର ପୁଣି ସେହି ତୁଚ୍ଛ ଶରୀର ପାଇଁ ଏତେ ଆସକ୍ତି ।

ଭାଷଣ ଦେବାଟା ମୋର ପେସା । ଜରୁରୀ ନୁହଁ ଯେ ମଦ୍ୟ ବିକୁଥିବା ଲୋକଟି ନିଜେ ମଦ୍ୟପାନ କରୁଥିବ ବା କାର୍ ବିକୁଥିବ ସେଲ୍ସମ୍ୟାନ୍ ପାଖରେ ନିଜର ଗୋଟାଏ କାର୍ ଥିବ । ସେହି ଭଳି ଜ୍ଞାନ ବିକିବା ମୋ ପେସା । ସେହି ଜ୍ଞାନକୁ ଅକ୍ଷରେ ଅକ୍ଷରେ ପାଳନ କରିବାକୁ ମୁଁ ବାଧ୍ୟ ନୁହେଁ । ବାକି ରହିଲା ଶରୀର ଓ ଆତ୍ମା କଥା । ମୁଁ କେବଳ ଶରୀରକୁ ବିଶ୍ୱାସ କରେ, ଆତ୍ମାକୁ ନୁହେଁ କାରଣ ଶରୀର ବିଦ୍ୟମାନ ଏବଂ ଆତ୍ମାର ଅସ୍ତିତ୍ୱରେ ଗୋଟାଏ ବିରାଟ ପ୍ରଶ୍ନବାଚୀ ।

ତା’ମାନେ ସେ ଓଭରବ୍ରିଜ୍ ପାଖରେ କେଉଁ ମୃତ ବ୍ୟକ୍ତିର ଆତ୍ମା ଥିବାର ଯାହା କୁହାଯାଏ, ତା’ ତୁମେ ବିଶ୍ୱାସ କର ନାହିଁ ।

ଅଜିତ୍ ଅଟ୍ଟହାସ୍ୟ କଲା । ମୁଁ ଆତ୍ମାରେ ହିଁ ବିଶ୍ୱାସ କରେ ନାହିଁ- ନା ଜୀବିତ, ନା ମୃତ । କିନ୍ତୁ ତୁମେ ବିଶ୍ୱାସ କର ବୋଧ ହୁଏ ?

ନିଶ୍ଚିତ ଭାବେ ।

ତେବେ ସେ ଓଭରବ୍ରିଜ୍ ପାଖରେ ଏକୁଟିଆ ଠିଆ ହେବାରେ ଭୟ ଲାଗୁ ନଥିଲା ।

ତରୁଣୀଟି ସିଗାରେଟ୍ଟାଏ ମୁହଁରେ ଦେଇ ସେଥିରେ ଅଗ୍ନି ସଂଯୋଗ କଲା । କାର୍‌ର ପୁସ୍‌ବ୍ୟାକ୍ ସିଟ୍‌କୁ ସାମାନ୍ୟ ପଛକୁ ଠେଲି ଦେଇ ଆରାମରେ ବସି କହିଲା, “ଭୟ !” କ୍ୟାନସର୍‌ର ଭୟ, ତଥାପି ସିଗାରେଟ୍‌ର ଲୋଭ । ପ୍ରେତାତ୍ମାର ଭୟ, ତଥାପି ପେଟର ଭୋକ ଲୋଭ । ବିଫଳତାର ଭୟ, ତଥାପି ସଫଳତାର ଲୋଭ । ଭୟ ଏବଂ ଲୋଭ ମଧ୍ୟରେ ଅହରହ ଚାଲୁଥିବା ଯୁଦ୍ଧକୁ ପରିଣାମ ଉପରେ ହିଁ ତ ସମସ୍ତଙ୍କ ଭାଗ୍ୟ ନିର୍ଭର କଲେ ।

ଆଲୋଚନାଟା ଗମ୍ଭୀର ମୋଡ଼ ନେଉଥିବାର ଦେଖି ପରିସ୍ଥିତି ଟିକିଏ ହାଲୁକା କରିବାକୁ ଅଜିତ୍ ରେଡ଼ିଓ ଚାଲୁ କଲା । କାର୍ ଭିତରକୁ ପଶି ଆସୁଥିବା ଶୀତଳ ପବନ, ରେଡ଼ିଓରେ ସୁମଧୁର ସଙ୍ଗୀତର ମୂର୍ଚ୍ଛନା ଓ ତରୁଣୀଟିର ସାନ୍ନିଧ୍ୟ ସଂଘବଦ୍ଧ ଭାବେ ଅଜିତ୍‌ର ନିଶାକୁ ଦ୍ୱିଗୁଣିତ କରି ତୋଳୁଥିଲେ । କିନ୍ତୁ ହଠାତ୍ ଏକ ଭୟ ଅଜିତ୍‌ର ମନକୁ ଆଲିଙ୍ଗନ କଲା । ସେ ଭୟରେ ଥରି ଉଠୁଥିବା ନିଜ ହାତଟିକୁ ତରୁଣୀଟିକୁ ଛୁଇଁବା ନିମନ୍ତେ ବଢ଼ାଇଲା ।

ତରୁଣୀଟି ତାହା ଦେଖିପାରି ମୃଦୁ ହସି ଦେଇ କହିଲା, “କ’ଣ ହେଲା ? ଲିଫ୍ଟ ଦେଇଥିବାର ପ୍ରତ୍ୟୁପକାର ଆଦାୟ କରିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କରୁଛ ନା ମୁଁ ପ୍ରେତାତ୍ମା କି ନୁହଁ ଛୁଇଁ କରି ପରୀକ୍ଷା କରିବାକୁ ଚାହୁଁଛ ?”

ଅଜିତ୍ ନିଜ ଚୋରି ଧରା ପଡ଼ି ଯାଇଥିବାର ଦେଖି ତରୁଣୀଟିକୁ ନ ଛୁଇଁ ହାତ ପଛକୁ ଫେରାଇ ଆଣିଲା । ତରୁଣୀଟି ପୁଣି ହସି ଦେଇ କହିଲା, “ତୁମେ ତ କହୁଥିଲ ତୁମେ ଆତ୍ମା ଓ ପ୍ରେତାତ୍ମାରେ ବିଶ୍ୱାସ କର ନାହିଁ ବୋଲି । ତେବେ ଭୟ କାହିଁକି କରୁଛ ? ଭୟ କରନି । ମୁଁ କୌଣସି ପ୍ରେତାତ୍ମା ନୁହଁ ।”

ଅଜିତ୍ ତଥାପି ତରୁଣୀଟି ପ୍ରେତାତ୍ମା ହୋଇଥିବାର ସମ୍ଭାବନାକୁ ନିଜ ମନରୁ ପୂରାପୁରି ଏଡ଼ାଇ ପାରିଲା ନାହିଁ । ନିଜ ଭୟ ଲୁଚାଇବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କରି କହିଲା, “ନା, ନା, ମୁଁ ଭୟ କରୁନି । ତେବେ ତୁମେ କିଏ ? ତୁମ ନାଁ କ’ଣ ?”

ଏମିତି ତ ମୋର କିଛି ନାଁ ନାହିଁ । କିନ୍ତୁ ତୁମେ ମୋତେ ଅଜିତ୍ ବୋଲି ଡାକି ପାର ।

ଭଲ ଥଟ୍ଟା କରୁଛ । ମୁଁ ତୁମ ନାଁ ପଚାରୁଛି ମୋ ନାଁ ନୁହେଁ ।

ତୁମ ଓ ମୋ ଭିତରେ କ’ଣ କିଛି ପାର୍ଥକ୍ୟ ଅଛି ? ତୁମେ ଓ ମୁଁ ତ ଏକ ଓ ଅଭିନ୍ନ !

ମୋତେ ଲାଗୁଛି ତୁମକୁ ବି ନିଶା ହୋଇଯାଇଛି । ତାହା ନ ହେଲେ ଏମିତି ପାଗଳଙ୍କ ଭଳି କଥା କୁହନ୍ତ ନାହିଁ । ସଫା ସଫା କୁହ ତୁମେ କିଏ ?

କହିଲି ତ – ତୁମେ ଯିଏ, ମୁଁ ସିଏ ।

ମାନେ ?

ମାନେ ମୁଁ ତୁମ ନିଜ ଆତ୍ମା ।

ଅଜିତ୍‌ର ଚେହେରାରେ ବିସ୍ମୟ ଓ ବିରକ୍ତିର ମିଶ୍ରିତ ଭାବ ଦେଖା ଦେଲା । କହିଲା, “ଏବେ ତୁମେ ମୋତେ ବିରକ୍ତ କରୁଛ । ଥଟ୍ଟା କରିବାର ଗୋଟାଏ ସୀମା ଥାଏ ।”

ତରୁଣୀଟି ଏଥର ଗମ୍ଭୀର ହୋଇ କହିଲା, “ମୁଁ ଥଟ୍ଟା କରୁନି । ଆଚ୍ଛା, ମୋର ଗୋଟାଏ ପ୍ରଶ୍ନର ଜବାବ୍ ଦିଅ । ସେମିନାର୍‌ରେ ତୁମେ ମୋତେ ତୁମ ବନ୍ଧୁ ସୁରେଶର ପାଖ ସିଟ୍‌ରେ ବସିଥିବାର ଦେଖିଲ । କିନ୍ତୁ ସେ ଦେଖି ପାରିଲାନି । କାହିଁକି ।

ଅଜିତ୍ ଚୁପ୍ ରହିଲା ।

ତରୁଣୀଟି ନିଜ ପ୍ରଶ୍ନର ଜବାବ୍ ନିଜେ ଦେଲା । କାରଣ ମୁଁ ତୁମ ଆତ୍ମା । ମୋତେ କେବଳ ତୁମେ ଅନୁଭବ କରିପାରିବ, ଅନ୍ୟ କେହି ନୁହଁ ।

ଅଜିତ୍ ଏକ ଅଭୂତପୂର୍ବ ଭୟରେ ଶିହରି ଉଠିଲା । ନିଜ ଉପରେ ସନ୍ଦୀହାନ ହୋଇ ଉଠିଲା । କହିଲା, “କିନ୍ତୁ ମୁଁ ତ ପୁରୁଷ ଓ ତୁମେ ଜଣେ ନାରୀ । ତେବେ ତୁମେ କେମିତି ମୋ ଆତ୍ମା ହୋଇପାରିବ ?”

ତା’ ତ ତୁମ ଦୃଷ୍ଟିର ଭ୍ରମ ମାତ୍ର । ଶରୀର ପୁରୁଷ ବା ନାରୀର ହୋଇଥାଏ । ଆତ୍ମା କେବେ ପୁରୁଷ ବା ନାରୀ ନୁହେଁ । ଆତ୍ମା କେବଳ ଆତ୍ମା ।

ଅଜିତ୍ ବିଶ୍ୱାସ ଓ ଅବିଶ୍ୱାସର ଦ୍ୱନ୍ଦ୍ୱରେ ଦୋଳାୟମାନ ଅବସ୍ଥାରେ ଥିଲା । କହିଲା, “ତୁମେ ଏତେ ସୁନ୍ଦର । ତଥାପି ତୁମର ଏ ବାରାଙ୍ଗନାର ରୂପ କାହିଁକି ?”

ଈଶ୍ୱର ମୋତେ ଖୁବ୍ ସୁନ୍ଦର କରି ଗଢ଼ିଥିଲେ । କିନ୍ତୁ ମୋତେ ନିଜ ଲମ୍ପଟତାର ଶିକାର ବନାଇ ଓ କିଛି ଅର୍ଥ ଲୋଭରେ ଅନ୍ୟମାନଙ୍କ ପାଖରେ ବିକ୍ରି କରି ବାରାଙ୍ଗନା ବନାଇଲ ତୁମେ । ମୁଁ କହିଥିଲି ନା ଲୋଭ ଓ ଭୟ ମଧ୍ୟରେ ଚାଲୁଥିବା ଯୁଦ୍ଧର ପରିଣାମ ଉପରେ ହିଁ ସମସ୍ତଙ୍କ ଭାଗ୍ୟ ନିର୍ଭର କରେ । ତୁମ କ୍ଷେତ୍ରରେ ଅର୍ଥର ଲୋଭ ଓ ବିବେକର ଭୟ ମଧ୍ୟରେ ଯୁଦ୍ଧ ହେଲା । ଲୋଭ ଜିତିଗଲା ।

ଭୟର ଏକ ଅସ୍ୱସ୍ତିକର ଅନୁଭୂତିରେ ଅଜିତ୍ର ହାତ କାର୍‌ର ଷ୍ଟିଅରିଙ୍ଗ୍ ଉପରୁ ଶିଥିଳ ହୋଇ ଆସୁଥିଲା । ତଥାପି ସେ ସନ୍ଦେହ ପୋଷଣ କଲା, ତୁମେ ଯଦି ମୋ ଆତ୍ମା, ତେବେ ତୁମେ ମୋ ଠାରୁ ଅଲଗା ହୋଇ କିପରି ଅଛ ? ମୁଁ ତୁମଠାରୁ ଅଲଗା ହୋଇ ଜୀବିତ କିପରି ଅଛି ?

କହିଲି ନା- ଏ ସବୁ ତ ତୁମ ଦୃଷ୍ଟିର ଭ୍ରମ ମାତ୍ର । ମୁଁ ତୁମଠାରୁ କେବେ ବି ଭିନ୍ନ ନୁହଁ । ଏତିକି କହି ତରୁଣୀଟି ଅଜିତ୍‌କୁ ଦୃଢ଼ ଆଲିଙ୍ଗନରେ ବାନ୍ଧି ଧରିଲା । ପରପକ୍ଷଣରେ ଅଜିତ୍ ଅନୁଭବ କଲା ତରୁଣୀଟି ତିଳ ତିଳ ହୋଇ ତା’ ଶରୀର ସହିତ ଏକାକାର ହୋଇ ଚାଲିଛି । ତା’ର ଅଣୁ ଅଣୁ ଅଜିତ୍‌ର ଶରୀରରେ ଲୀନ ହୋଇ ଚାଲିଛି । ଅଜିତ୍‌ର ମୁଣ୍ଡ ଘୂରାଇ ଦେଲା, ଆଖି ବନ୍ଦ ହୋଇ ଆସିଲା ଓ ହାତ ଷ୍ଟିଅରିଙ୍ଗରୁ ଖସିଗଲା । ତା’ର ଏକ କରୁଣ ଚିତ୍କାର ପରେ ସବୁ କିଛି ନିଃଶବ୍ଦ ହୋଇଗଲା ।

ତା’ପର ଦିନ ଜନୈକ ଚିକିତ୍ସାଳୟରେ ସୁରେଶର ଡାକରେ ଅଜିତ୍‌ର ଆଖି ଖୋଲିଲା । ସୁରେଶ କହିଲା, “ଭାଗ୍ୟ ଭଲ । ଏତେ ବଡ଼ ଦୁର୍ଘଟଣାରେ ବି ତୋର ବିଶେଷ କିଛି କ୍ଷତି ହୋଇନି । ଶୀଘ୍ର ଶୀଘ୍ର ସୁସ୍ଥ ହୋଇଯାଆ । ଆସନ୍ତା ସପ୍ତାହରେ ଆଉ ଦୁଇଟା ସେମିନାର୍‌ରେ ତୋର ଭାଷଣ ଅଛି ।”

ଅଜିତ୍ ନିଜ ଶରୀରର କ୍ଷତଗୁଡ଼ିକୁ ଅବଲୋକନ କରି ପୂର୍ବରାତ୍ରିର ଘଟଣାବଳୀକୁ ସ୍ମରଣ କଲା । ବୁଝିପାରୁ ନଥିଲା ଯେ ତା’ ଅସ୍ତିତ୍ୱ ଉପରେ ଆତ୍ମାର ପ୍ରଭାବ ଥିଲା ନା ନିଶାର । ସେ ସୁରେଶ ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟରେ କେବଳ ଏତିକି କହିଲା, “ମୋର ସବୁ ଭାଷଣ କ୍ୟାନ୍ସଲ୍ କରି ଦେବାକୁ କହ । ଆଉ କାହାରିକୁ ଆତ୍ମା ବିଷୟରେ ଜ୍ଞାନ ଦେବା ପୂର୍ବରୁ ମୋତେ ଆଗ ନିଜ ଆତ୍ମାକୁ ଘଷି ମାଜି ସୁନ୍ଦର କରିବାକୁ ପଡ଼ିବ ।”